Chapter 4 - You Wanted Me Gone

HINGANG malalim ang ginawa ni Selene, kailangan niyang maging kalmado dahil kung magpapadaig siya sa galit ay baka kung ano pang magawa niyang hindi dapat.

Kahit nakalabas na ang dalawa ay paulit-ulit na nag-e-echo sa pandinig niya ang sinabi ni Lara. Alam naman na niya iyon, matagal na pero masakit pa rin pala talaga kung ipapamukha sa kanya.

Ilang sandali siyang tumulala, bago tuluyang kumilos. Sa halip na bag ay kumuha siya ng maleta, ilalagay niya lahat ang mahahalagang gamit dahil hindi siya uuwi ng ilang araw.

Ayaw niyang makita si Lucien at makasama sa iisang bubong si Athena. Nang matapos sa ginagawa ay napaisip naman siya ngayon kung saan pansamantalang pupunta.

Hindi siya maaaring magtungo sa condo ng anak, dahil baka matuklasan pa ni Lucien ang totoo. Mas doble ingat ang kailangan niyang gawin ngayon.

Sumagi sa isip niya ang kaibigan na si Kyla, ito lang ang pinakamalapit niyang mahihingan ng tulong. Iyon nga lang ay apat na oras ang gugugulin niya marating lang ang tirahan nito.

Hindi naman pwedeng sa ospital siya at wala rin siyang time humanap ng matutuluyan.

Habang nasa malalim na pag-iisip ay tumunog ang cellphone niya. Medyo nabigla siya ng makita ang pangalan ng kaibigan, hindi niya akalaing magpaparamdam kaagad ito kahit iniisip pa lang niya.

"Hello…"

Saglit na tumahimik ang linya bago magsalita si Kyla, "May problema ba?"

Napapikit siya sa tanong nito. Nakalimutan niyang mabilis itong maka-sense ng hindi maganda. Ito pa nga ang nagsabi sa kanya noon na huwag ng umasa kay Lucien.

Pero dahil mahal na mahal niya ito ay hindi siya nakinig sa kaibigan. Ang ending, all along… tama pala ito.

"Wala, medyo pagod lang."

"Are you sure?"

"Hmm… ba't ka nga pala napatawag?"

Inilapit ni Kyla ang cellphone sa labi sabay takip para bumulong, "Namimiss ko na kasi si Alessia, baka pwede ko siyang mabisita?"

Bahagya siyang natawa sabay tango. "Of course, kailan ba?" Balak niya rin kasing kausapin itong personal.

Matapos ang kanilang pag-uusap ay lumabas na siya ng kwarto, dala ang dalawang maleta. Maingat siyang bumaba ng hagdan at naglakad palabas, kung saan ay madadaanan niya pa ang sala.

Naroon ang dalawang babae, masayang nag-uusap at nang mabalingan siya ng tingin ni Lara ay bigla itong tumayo, bakas ang kaba sa mukha. "S-Sa'n ka pupunta?"

"It's none of your business."

Mabilis humabol ang dalaga sabay harang. "Hindi ka pwedeng umalis!"

Nagtaas ng kilay si Selene. "Why? Natatakot kang baka magalit ang Kuya mo, once na malaman niyang umalis ako habang nandito ka?"

Alam niya kasing mananagot ito sa oras na isipin ni Lucien na pinalayas siya sa bahay, kahit wala naman ginagawa si Lara. Well, madali na lang naman sa kanyang pagmukhaing iyon nga ang nangyari.

"As if! Mas matutuwa pa nga si Kuya kung tuluyan ka ng mawawala—" Agad na tinakpan ni Lara ang bibig nang mapagtanto ang sinabi.

Muntik ng matawa si Selene, dahil wala naman nakakapansin na matagal na niyang alam ang binabalak ni Lucien. Pero dahil natutuwa siya sa reaction nito ay hindi na niya napigilan pang sabihin ang totoo, "You think, hindi ko alam? Pakisabi sa Kuya mo, hindi ako tanga. Makipaghiwalay siya kung gusto niya, ako pa magpa-file ng annulment."

Nagpanting ang tenga ni Lara. "Ano?! Ang lakas naman talaga ng loob mo! Who do you think you are?!"

Humakbang palapit si Selene, ang tingin ay nanunuot. "Me? I'm Selene Alcantara. A doctor… a general practitioner, to be specific. Ikaw? Sino ka, aside na kaliwa't kanan ang lalake—" bago pa man niya matapos ang sasabihin ay umamba na ito ng sampal na mabilis naman niyang nasalo.

Hinigpitan niya ang pagkakahawak sa puntong nasaktan na si Lara kaya mabilis na binawi ang kamay. "Isusumbong kita!"

Hindi naman natakot si Selene. "Talaga? Sure, sige. Gawin natin, tingnan natin kung sinong papanigan nila," aniya, dahil kampante siyang siya ang kakampihan.

Sa laki ba naman ng naitulong niya sa pamilya nito. Simula't sapul, kapag may problema sa kalusugan ng biyenan ay siya lagi ang nag-aasikaso.

Hindi pa nga siya gusto noong una pero nang malaman kung ano ang propesyon niya ay biglang bumait ang biyenang babae.

Huli na niyang nalaman na kaya marahil siya pinakasalan ni Lucien ay dahil malaki ang pakinabang niya sa pamilya nito.

Namumula sa galit si Lara, habang nakakuyom ang magkabilang kamay. Gustong-gusto niya itong saktan at kung hindi lang dahil kay Athena ay baka sinugod na niya ito.

"Tama na 'yan," awat ni Athena matapos awatin ang kaibigan.

Nagtaas ng kilay si Selene, hindi maitago ang inis na ngiti sa labi. Ang dami niyang gustong sabihin tungkol dito pero dahil sa kaalaman na nagdadalang-tao si Athena ay nagtimpi siya.

Pinili na lang niyang umalis ng tahimik hanggang sa makapagpamaneho pabalik sa ospital.

Mga bandang tanghali ay nakipagkita siya sa kaibigan upang sabihin na gusto niyang makitira sandali sa bahay nito.

Nasa resto sila ng mga sandaling iyon, kumakain nang hawakan nito ang kanyang kamay. "Pa'no ang work mo? Alam mo naman na super layo ng samin," ani Kyla.

"Malapit lang sa inyo ang XXX ospital, tama? May nakita akong post online na hiring sila. Actually, matagal ko nang pinag-iisipan na lumipat do'n once na bumalik si Lucien. 'Di ko lang expected na mapapaaga."

"Pa'no si Alessia, isasama mo ba?"

Tumango siya, habang ang atensyon ay nasa pagkain. "Oo, pero hindi pa sa ngayon. Kailangan ko munang matiyak na ma-a-annuled kami ni Lucien upang wala na siyang karapatang habulin ang bata sa oras na matuklasan niya ang totoo."

Napangiti si Kyla, hindi niya naisip na darating ang panahon na magiging matapang ang kaibigan na dati ay mahinhin at hindi makabasag pinggan.

Matapos nilang kumain ay agad na silang nagpaalam sa isa't isa. Siya, babalik sa ospital habang ito ay diretso na sa kabilang siyudad para makita si Alessia.

Hinatid niya muna ang kaibigan sa kotse nito at nang makita na may bago na naman itong biniling laruan para sa anak ay pinagtaasan ito ng kilay. "Gumastos ka na naman. Marami ng laruan si Alessia."

"Bagong coloring books lang 'to. Magagamit niya sa kindergarten," ani Kyla.

Tumango na lang siya sabay kaway habang umaatras ang sasakyan nito patungo sa kalsada. "Ingat ka," pahabol niya bago ito tuluyang makalayo.

Pagkatapos ay bumalik na siya sa ospital. Nakangiti pa siyang naglalakad sa hallway ng madaanan niya ang assistant.

"Oh, sa'n ka pupunta?"

"Kukuha lang ng inumin, Dok… Ahm… nasa loob po pala ang asawa niyo, kanina pa kayo hinihintay."

Napalis ang ngiti niya sa labi. "At pinatuloy mo sa office ko?"

Napahimas sa batok ang assistant, halatang naaasiwa. "Sorry po, hindi ko na po napigilan, Dok."

Bumuntong-hininga si Selene at pilit na ngumiti, upang ipakita na hindi niya ito sinisisi. Pagkatapos ay naglakad na siya patungo sa opisina.

Pagbukas ng pinto ay agad na lumingon si Lucien, nagtagpo ang tingin nila ng asawa. "Mabuti naman at nandito ka na."

"What do you want?" malamig ang naging tugon ni Selene.