Chapter 6 - A Mother's Apology

ILANG ARAW nang pabalik-balik si Lucien sa ospital para kausapin at kumbinsihin ang asawa na bumalik na sa bahay.

Hindi naman ito pinapansin ni Selene, masyado siyang abala para sa ibang bagay at sa nalalapit na paglipat.

Mga bandang alas-tres ng hapon ay may naghahanap na naman sa kanya, tapos abala siya sa paggawa ng resignation letter kaya nainis na naman siya. "Sabihin mo, wala ako rito," utos niya sa assistant matapos maisip na si Lucien na naman ang naghahanap sa kanya.

"Pero, Dok… Matandang babae po ang naghahanap sa inyo. Hindi po 'yung asawa niyo."

Nag-angat ng tingin si Selene, napaisip kung sino ang tinutukoy nito. "Sinabi pa ang pangalan?"

"Carmela Montiverde po, Dok."

Biglang napatayo si Selene matapos marinig ang pangalan ng biyenan. Mabilis niyang iniwan ang ginagawa saka naglakad patungo sa nurse station.

Wala roon ang biyenan niya kaya tinanong niya pa ang naka-assign na nurse kung nasaan ang naghahanap sa kanya.

Sasagot pa lang ito nang marinig na niya ang boses ng biyenan, "Selene…"

Paglingon ay nakita niya itong papalapit habang nakadepende sa hawak na cane kaya dali-dali siyang lumapit. "Ano pong ginagawa niyo rito, Mommy?"

Malungkot na ngumiti si Carmela. "Nabalitaan ko ang nangyari."

"Maupo muna tayo," aniya habang nakaalalay rito.

"Sa office mo na lang, pwede ba? Marami kasing tao. Baka hindi tayo makapag-usap nang maayos."

Tumango si Selene saka sila dahan-dahan na naglakad. Nakaalalay lang siya sa biyenan at hirap na itong maglakad, marupok na ang tuhod.

Pagpasok nila sa opisina ay nag-offer siya ng inumin, "Ano po ang gusto niyo? May tea po ako rito."

"Sige."

Pinagtimpla niya ito ng tsaa at pagkatapos ay naupo kaharap ito.

"May ginagawa ka ba? Hindi naman siguro ako nakaistorbo sa'yo?"

Napatingin si Selene sa desk, may mga nagkalat siyang document na agad niyang niligpit. In-off niya rin ang computer at baka mapansin pa nitong gumagawa siya ng resignation letter.

"Hindi naman po," tipit niyang sagot pagkatapos.

Ngumiti si Carmela, ngunit halata sa mukha ang lungkot. Pagkatapos ay hinawakan ang kamay ng manugang. "Malaki ang kasalanan ni Lucien sa'yo. Kahit ako rin, nang malaman ko ang ginawa niya ay halos itakwil ko siya…"

Nagbaba lang ng tingin si Selene sa kamay niyang hawak nito. Parang gusto niyang bawiin pero ayaw naman niyang magmukhang bastos, lalo pa at wNagbaba lang ng tingin si Selene sa kamay niyang hawak nito. Parang gusto niyang bawiin pero ayaw naman niyang magmukahng hang bastaos la, lalo pa at wala naman itong ginagwang awang masama sa kanya. Naging mabuti naman itong biyenan kaya hindi niya ipagkakait ang kaunting respeto pa rin ito sa kabila ng mga nangyari.

"Ako na ang humihingi ng tawad para sa nagawa ni Lucien."

"Mommy… hindi mo kailangang gawin."

"Kung gano'n… babalik ka na ba? Papatawarin mo na ba si Lucien?"

Napalunok si Selene, hindi niya gustong saktan ang damdamin nito kaya pinili na lamang niyang manahimik.

"Wala na bang ibang paraan para balikan mo ang anak ko?" tanong muli ni Carmela.

Huminga nang malalim si Selene, hangga't maaari ay ayaw niyang sa kanya mismo manggagaling ang dahilan kung bakit hindi na niya gusto pang makipag-ayos kay Lucien. Ngunit kung patuloy siyang iiwas, babalik at babalik ito—mangungulit.

"Mommy…" maingat niyang bigkas. Hindi niya ito gustong biglaan at inaalala niya pa rin ang kalusugan nito. "Alam mo po bang balak talaga akong hiwalayan ni Lucien after niyang makabalik?"

Napasinghap si Carmela sa narinig, bakas ang gulat sa mukha. "A-Anong… sinabi niya 'yan sa'yo? Na makikipaghiwalay siya?"

Matapos ay nakaramdam siya ng hiya. Kahiya-hiyang pinuntahan niya pa ang manugang para makiusap na makipagbalikan kung sa simula't sapul ay ang anak niya pala ang dahilan.

Napahawak siya sa dibdib, bumibilis ang tibok ng puso parang aatakihin pa ata dahil sa natuklasan.

Naging alerto naman si Selene, tumayo at nilapitan ang biyenan. Hinaplos-haplos ang likod nito upang guminhawa naman ang pakiramdam.

"A-Ayos lang ako," ani Carmela. "Nabigla lang ako, pero okay na 'ko."

"Sigurado po ba kayo?"

Tumango ito at pagkatapos kinuha sa dalang bag ang cellphone. "Tatawagan ko lang ang driver ko't magpapasundo."

"Aalis na po kayo? Ihahatid ko na lang kayo sa sasakyan."

"Salamat," anas ni Carmela.

Pagkatapos ay lumabas na sila sa opisina at naglakad patungo sa parking lot.

Sa malayo nakaparada ang sasakyan kaya nang makasakay si Carmela ay sinabihan niya ang driver na buksan ang aircon para maibsan ang init. Kahit hapon na ay hindi pa rin maganda sa kalusugan nito na tumaas ang temperatura ng katawan.

"Ingat po kayo sa daan," aniya bago tuluyang isara ang pinto, saka kumaway-kaway habang papalayo ang kotse.

Nang tuluyang mawala sa paningin niya ang vehicle ay bumalik na siya sa ospital at binalikan ang ginagawa. Nang matapos ay naging abala pa rin siya, kailangan niyang maghanap ng lawyer para ma-finalize na ang annulment nilang dalawa ni Lucien.

SAMANTALA, habang nasa daan pauwi ay tinawagan ni Carmela ang asawa na nasa kompanya.

"Hello, nasa meeting ako."

"Kasama mo ba si Lucien?"

Napatingin muna si Lorenzo sa puwesto ng anak bago sumagot, "Oo, nandito. May kailangan ka?" Saka siya tumayo para saglit na lumabas upang hindi makaabal sa meeting.

"Sabihin mo na dumiretso sa bahay at kailangan niyang magpaliwanag."

Napakunot-noo si Lorenzo dahil sa tono ng pananalita ng asawa. Lumingon siya at pinagmasdan ang anak mula sa glass wall. "Okay, sasabihan ko siya." Matapos ang pag-uusap ay bumalik na siya sa loob ng meeting room. Ang tingin ay nanunuot sa anak, na agad naman nitong napansin.

Kaya nang matapos ang meeting ay lumapit agad si Lucien at nagtanong, "May kailangan ka sa'kin, Sir?" pagbibigay galang niya sa posisyon nito.

Kapag nasa kompanya sila ay hindi niya ito tinatawag na 'Dad'.

Tumingin muna si Lorenzo sa mga empleyadong papalabas ng meeting room. Nang sila na lamang ang naroon sa hallway ay saka siya nagsalita, "Dumiretso ka sa bahay at gusto kang makausap ng Mommy mo." Matapos ay marahan niya itong tinapik sa balikat saka naglakad palayo.

Ang naiwan na si Lucien ay sinundan pa ng tingin ang ama hanggang sa tuluyan itong mawala sa paningin matapos lumiko ng daan.

Pagkatapos ay naglakad na siya patungo sa sariling opisina. Pabagsak siyang naupo sa swivel chair sabay kuha sa cellphone.

Ni isang message ay wala siyang natanggap mula kay Selene. Hindi nito nirereplyan ang text at tawag. Gusto lang naman niyang makipag-usap para maging malinaw sa kanila ang lahat.

Habang nagsi-scroll ay puro message ni Athena ang natatanggap niya. Kung ano-anong hinihingi at naglilihi. Noong una ay nirereplyan pa niya pero habang tumatagal ay nasi-stress siya na maya't maya itong dumadaing.

Gusto ng ganito-ganyan, na kahit pa sinabihan na niyang lumapit sa katulong at ang mga ito na ang magbibigay sa kanya ng kailangan ay kinukulit pa rin siya.

Ipinaling niya sa kaliwa't kanan ang ulo para maunat naman ang leeg. Matapos ay tinawagan niya ang assistant para tanungin kung nakahanap na ba ito ng condo na malilipatan ni Athena.