Chapter 5

Dahan-dahang iminulat ni Scarlett ang kanyang mga mata.

Pakiramdam niya ay bahagyang gumaan ang ulo niya matapos ang ilang minutong masahe. Ngunit nang mapansin niyang nakapatong pa rin ang mga kamay ni Joshua sa kanyang balikat, agad siyang napatuwid ng upo at marahang inalis ang mga iyon.

Bahagyang nagulat si Joshua sa biglaang kilos ng kanyang amo.

“Tama na,” sabi ni Scarlett habang umiiwas ng tingin. “Maraming salamat. Mas maayos na ang pakiramdam ko ngayon.”

Bahagya siyang lumayo at inayos ang kanyang damit.

Hindi naman nagpumilit si Joshua. Agad siyang umatras at naupo sa kabilang dulo ng kama, nag-iwan ng sapat na distansya sa pagitan nila.

“Pasensya na po kung hindi kayo naging komportable, Ma’am,” mahinahon niyang sabi.

Napailing si Scarlett.

“Wala iyon.”

Pilitan siyang ngumiti.

“Relax ka lang.”

Ngunit sa totoo lang, siya mismo ay hindi mapakali. Hindi niya alam kung paano haharapin ang natitirang oras nilang dalawa sa loob ng silid.

Tumango si Joshua.

“Sige po.”

Ilang segundo ang lumipas bago siya muling nagsalita.

“Pero… ano na po ang susunod nating gagawin?”

Parang nanigas ang buong katawan ni Scarlett. Mabilis siyang napalingon sa kanya. Hindi niya alam kung paano sasagutin ang tanong.

Tahimik siyang napabuntong-hininga.

“Sa totoo lang…”

Saglit siyang tumigil.

“Hindi ko kayang magkagusto sa ibang lalaki maliban sa asawa ko.”

Diretso niyang sinabi iyon.

“Walang ibang lalaki sa buhay ko kundi si Rafael.”

Napayuko siya.

“Kaya kung sakaling maging kakaiba ang kilos ko o mailang ako, huwag mo nang masamain.”

Bahagyang ngumiti si Joshua.

“Naiintindihan ko po.”

Tumango siya.

“Huwag kayong mag-alala. Sisikapin kong maging komportable kayo.”

Pagkatapos ay idinagdag niya, “Hindi ko kayo sasaktan. At hindi ko rin kayo pipilitin sa anumang bagay na ayaw ninyo.”

Hindi inaasahan ni Scarlett na maririnig iyon mula sa kanya. Napatawa siya nang mahina.

Bahagyang kumunot ang noo ni Joshua.

“Bakit po kayo natawa?”

Napakamot siya sa sentido.

“May mali po ba akong nasabi?”

Umiling si Scarlett habang nakangiti.

“Wala.”

Napailing siya.

“Nakakatawa lang talaga ang ginagawa natin. Hindi ko akalaing mapupunta tayo sa ganitong sitwasyon.”

Sa unang pagkakataon, natawa rin si Joshua.

“Tama po kayo.”

Napabuntong-hininga siya.

“Hindi ko rin akalaing darating ako sa ganitong punto ng buhay ko.”

Naging mas seryoso ang kanyang mukha.

“Pero siguro pareho lang tayong may dahilan.”

Napatingin si Scarlett sa kanya.

“Kayo, gusto ninyong magkaroon ng anak,” sabi ni Joshua.

Sandali siyang tumigil.

“Ako naman, gusto kong mabigyan ng magandang kinabukasan ang mga anak ko.”

Agad na nakuha ang interes ni Scarlett.

“Yung mga anak mo ba…”

Bahagyang lumambot ang ekspresyon niya.

“Kasama ba nila ang lola nila ngayon?” dugtong na tanong ni Scarlett.

Mahinang tumango si Joshua.

“Opo. Si Mama na muna ang nagbabantay sa kanila. Nagpapadala na lang po ako ng budget nila.”

Napangiti siya nang bahagya.

“Mabuti na lang at nandoon ang nanay ko para alagaan sila habang nagtatrabaho ako rito.”

Tahimik na nakinig si Scarlett.

“Hindi mo ba naiisip na mag-asawa ulit?”

Napatingin siya rito.

“Bata ka pa naman.”

Agad na nagbago ang ekspresyon ni Joshua. Napayuko siya.

“Hindi na po.”

Mabigat ang kanyang boses.

“Nangako ako sa sarili ko.”

Napatingin siya sa sahig.

“Para sa akin, ang asawa ko na ang huling babaeng mamahalin ko.”

Tahimik ang buong silid. Maging si Scarlett ay hindi agad nakapagsalita.

“Ang gusto ko na lang ngayon ay mapalaki nang maayos ang mga anak ko,” dagdag ni Joshua.

May bakas ng lungkot sa kanyang mga mata.

“Kaya ako napadpad sa Maynila.”

Huminga siya nang malalim.

“Nagkataon lang po na ako ang nakatulong kay Sir Rafael noong nasa panganib siya.”

Bahagya siyang ngumiti.

“At bilang pasasalamat, dinala niya ako sa bahay ninyo at binigyan ng trabaho.”

Napailing siya.

“Hindi ko talaga inakalang hahantong ako sa ganitong sitwasyon.”

Napabuntong-hininga siya.

“Sa totoo lang, hindi ko rin ito gusto.”

Unti-unti siyang napangiti.

“Pero naalala ko ang mga pangarap ng mga anak ko.”

Naging malambot ang kanyang boses. “Lalo na ang pangalawa kong anak.”

Napangiti siya nang bahagya. “Matagal na siyang nangangarap magkaroon ng sariling bisikleta. Kaya nanghina ang loob ko at tinanggap ko ang alok.”

Hindi namalayan ni Scarlett na unti-unti na pala siyang naaantig sa mga sinasabi ni Joshua.

Doon niya unti-unting nakita si Joshua sa ibang paraan. Hindi na lang ito basta kasambahay sa paningin niya, kundi isang ama na handang gawin ang lahat para sa kanyang mga anak.

“Ako rin naman,” mahina niyang sabi.

Napatingin si Joshua sa kanya.

“Hindi ko rin ginusto ang lahat ng ito.”

Napabuntong-hininga si Scarlette.

“Pero simula nang ikasal kami ni Rafael, hindi na ako tinigilan ng pamilya ko tungkol sa pagkakaroon ng anak.”

Unti-unting namuo ang luha sa kanyang mga mata.

“Pakiramdam ko, lahat ng tao ay may inaasahan sa akin. Natatakot akong mabigo sila.”

Isang luha ang dahan-dahang pumatak sa kanyang pisngi.

“Natatakot akong mawala ang lahat ng pinaghirapan namin.”

Tahimik siyang yumuko.

Doon nakita ni Joshua na hindi pala ganoon katatag si Scarlett gaya ng inaakala niya. Sa sandaling iyon, hindi niya nakita ang isang mayamang amo, kundi isang babaeng pagod na pagod na sa bigat ng dinadala niya.

“Naiintindihan mo ba ang nararamdaman ko?” nanginginig na tanong ni Scarlett.

Tumango si Joshua.

“Opo.”

Simple lang ang sagot ni Joshua, pero ramdam ni Scarlett na totoo iyon. At sa sandaling iyon, iyon ang pinakakailangan niyang marinig.

Tahimik na umiyak si Scarlett. Matagal niyang pinilit maging matatag, pero sa gabing iyon, napagod na siyang itago ang lahat. Hindi siya hinusgahan ni Joshua. Hindi rin siya pinilit tumigil. Nanatili lang ito sa tabi niya, at sa simpleng presensya nito, unti-unting gumaan ang pakiramdam niya.

Dahan-dahang lumapit si Joshua, hindi para manghimasok, kundi para iparamdam na hindi siya nag-iisa.

“Ma’am Scarlett…” mahinang bigkas niya.

“Natatakot ako, Joshua,” hikbi ni Scarlett. “Natatakot akong mawala ang lahat.”

Walang naisagot si Joshua. Sa halip, nanatili lang siya roon, malapit kay Scarlett, na para bang sinasabi niyang hindi niya ito iiwan sa gitna ng bigat na dinadala nito.

Hindi man nawala ang sakit, kahit papaano ay gumaan ang loob ni Scarlett.