Chapter 1

“Kulang pa ba ang dalawampung milyon para anakan mo ang asawa ko?”

Mariing tanong ni Rafael habang nakatitig kay Joshua. Malamig ang boses niya, pero kontrolado. Para bang matagal na niyang pinag-isipan ang bawat salitang binibitawan niya.

Tahimik ang buong mansyon.

Sa malawak na sala, tanging mahinang ugong lang ng aircon ang maririnig. Maganda at marangya ang paligid, pero mabigat pa rin ang pakiramdam sa pagitan nilang tatlo.

Napalunok si Joshua.

Pakiramdam niya, mali ang narinig niya. O baka naman siya ang nagkamali ng pasok sa silid na ito. Isa lang siyang kasambahay sa bahay ng mga Villaluz. Sanay siya sa simpleng utos, sa paglilinis, sa pag-aayos ng gamit, at sa pagdadala ng tray.

Hindi sa ganitong klase ng usapan.

Tatlumpu’t limang taong gulang na siya. Marami na siyang pinagdaanan sa buhay. Namatayan siya ng asawa. Mag-isa niyang binuhay ang tatlo niyang anak. Tinanggap niya ang kahit anong trabaho sa probinsya hanggang sa mapadpad siya sa lungsod.

Pero kahit isa sa mga pinagdaanan niya, hindi siya naihanda para sa sandaling ito.

“Sir…” mahinang sambit niya. Bahagyang nanginig ang boses niya. “Pasensya na po, pero parang hindi ko po maintindihan ang ibig ninyong sabihin.”

Huminga nang malalim si Rafael. Tumayo siya mula sa leather sofa at lumapit sa malaking bintanang tanaw ang garden. Ilang segundo siyang nanatiling nakatalikod, na parang tinitimbang pa ang mga susunod niyang sasabihin.

Pagkatapos, dahan-dahan siyang humarap kay Joshua.

“Isa lang ang kailangan mong gawin.”

Nanigas si Joshua.

“Bigyan mo ng anak ang asawa ko.”

Parang may humigpit sa dibdib ni Joshua. Nanlaki ang kanyang mga mata. Napaatras siya nang kaunti habang hindi makapaniwala sa narinig.

Sa kabilang bahagi ng sala, yumuko si Scarlett. Pinikit niya ang mga mata, na para bang gusto niyang takasan ang sitwasyong iyon.

“Sir…” halos pabulong na sabi ni Joshua.

Hindi niya alam kung matatakot ba siya, magagalit, o matatawa sa sobrang gulat. Pilit inaabot ng isip niya ang kahulugan ng sinabi ni Rafael, pero paulit-ulit lang itong bumabalik sa isang bagay na para sa kanya ay imposibleng mangyari.

“Alam kong mahirap paniwalaan,” sabi ni Rafael. Mas kalmado na ang boses niya ngayon. “Pero wala na kaming ibang pagpipilian.”

Lumapit siya sa coffee table at inilapag ang isang itim na maleta. Nang buksan niya iyon, napasinghap si Joshua nang makita ang pera.

Makakapal na bundle ng pera ang laman ng maleta. Maayos na nakaayos, parang eksena sa pelikula. Hindi inakala ni Joshua na makakakita siya ng ganoong kalaking halaga sa totoong buhay.

“Hindi…” bulong niya. “Hindi po totoo ’to.”

“Paunang bayad pa lang iyan,” sabi ni Rafael.

Hindi makagalaw si Joshua. Para bang nakadikit ang mga paa niya sa makinang na sahig.

“Kapag nabuntis mo si Scarlette,” pagpapatuloy ni Rafael, “dadagdagan ko pa ‘yan. Hanggang sa umabot ng isang daang milyon.”

“I-Isang… daang milyon?” gulat na ulit ni Joshua.

Tumango si Rafael.

“Sapat na iyon para mabigyan mo ng magandang buhay ang mga anak mo.”

Doon kumirot ang dibdib ni Joshua. Biglang pumasok sa isip niya ang tatlo niyang mga anak.

Si Jessa, na gustong-gustong mag-college pero hindi niya alam kung saan sila kukuha ng pangmatrikula.

Si Marco, na ilang buwan nang humihiling ng bisikleta pero lagi niyang pinapangakuan na “sa susunod na lang.”

At si Mia, ang bunso niya, na madalas magkasakit pero pinipilit niyang alagaan sa bahay dahil kahit check-up lang ay mabigat na sa bulsa.

Napapikit siya nang mariin.

“Sir…” muli niyang sabi. Mas mabigat na ang tinig niya ngayon. “Hindi po ba mali ito?”

Tumingin siya kay Scarlett, saka ibinalik ang tingin kay Rafael.

“Asawa n’yo po si Ma’am Scarlett. Paano n’yo po matitiis na may ibang lalaking papasok sa ganitong usapan?”

“Wala akong pakialam sa sasabihin ng iba,” mariing putol ni Rafael.

Natahimik si Joshua.

“Ang mahalaga, magkaroon kami ng anak.”

Mas yumuko si Scarlett. Nanginginig ang mga kamay niya sa kandungan. Kitang-kita ni Joshua na nahihirapan din siya. Hindi siya mukhang pumayag dahil gusto niya. Mukha siyang babaeng matagal nang napagod at wala nang makapitan.

Napabuntong-hininga si Rafael.

“Bago pa man ang aksidente dalawang taon na ang nakalipas, sinubukan na namin ang lahat,” sabi niya.

Umupo siyang muli, pero ngayon ay parang mas mabigat na ang kilos niya.

“Ilang beses kaming nag-IVF. Ilang beses kaming umasa. Ilang beses din kaming nabigo.”

Napapikit si Scarlett.

Alam niya ang sakit ng bawat pag-asa na nauuwi sa wala. Ang bawat negatibong resulta. Ang bawat gabing tahimik siyang umiiyak habang pinipilit niyang maging matatag.

“At nang maaksidente ako…” Huminto si Rafael sandali, na parang may bumara sa lalamunan niya. “Hindi na ako maaaring magkaanak.”

Lalong tumahimik ang sala.

Napatingin si Joshua sa kanya.

“Kung wala kaming tagapagmana,” dagdag ni Rafael, “mawawala sa amin ang lahat.”

Napakunot-noo si Joshua.

“Ano pong ibig ninyong sabihin?”

“Alam mo kung anong klaseng pamilya ang pinanggalingan ni Scarlette.”

Tumango si Joshua. Hindi man niya alam ang lahat, alam niyang galing si Scarlett sa isa sa pinakamayayamang pamilya sa bansa.

“Ang kumpanyang pinapatakbo ko,” sabi ni Rafael, “pag-aari ng pamilya niya. At kung wala kaming anak, may mga taong naghihintay lang na maagaw iyon sa amin.”

“Mahal, hindi ba’t masyado na ‘to?” mahinang sambit ni Scarlette.

Agad siyang nilingon ni Rafael. Hinawakan niya ang kamay nito.

“Scarlett, mahal kita,” sabi niya.

Nangingilid ang luha ni Scarlett.

“Mahal din kita.”

“Kung ganoon,” mahina ngunit mariing sabi ni Rafael, “tulungan mo ako.”

Napapikit si Scarlette. Matagal siyang hindi sumagot. Para bang bawat segundo ay pakikipaglaban sa sarili niyang konsensya.

Pagkatapos, dahan-dahan siyang tumango.

“Sige.”

Parang may bumagsak na mabigat sa loob ng silid.

Tumango si Rafael, na para bang nabunutan siya ng tinik.

“Salamat.”

Niyakap niya si Scarlett nang mahigpit. Ngunit nang tumingin si Scarlette kay Joshua, hindi naitago ang takot at pagdududa sa kanyang mga mata.

“Pero huwag mong aasahang magiging madali ito para sa akin,” malamig niyang sabi.

Napayuko si Joshua.

Ramdam niyang lalo siyang lumiit sa kinatatayuan niya.

“Alam ko po, Ma’am,” mahinang sagot niya. “Hindi rin po madali para sa akin.”

Tahimik silang tatlo nang ilang sandali hanggang sa muling nagsalita si Rafael.

“Hindi masamang tao si Joshua,” sabi niya.

Napatingin si Scarlett sa asawa niya.

“Kung hindi dahil sa kanya, baka matagal na akong patay.”

Nagulat si Scarlett.

“Tatlumpung buwan na ang nakalipas, inatake ako sa labas ng bahay,” paliwanag ni Rafael. “Siya ang unang nakakita sa akin. Siya ang tumawag ng tulong. Siya ang dahilan kung bakit naagapan ako.”

Tahimik si Joshua. Hindi niya alam kung paano tutugon.

“At isa pa…” bahagyang ngumiti si Rafael. “May tatlo na siyang anak.”

Napailing si Scarlett.

“Rafael…”

“Ibig sabihin, may tiwala na ako sa kanya,” dagdag ni Rafael, pilit pinapagaan ang sitwasyon.

Napapikit si Joshua sa hiya. “Sir naman…”

Bahagyang natawa si Rafael. Kahit sandali, lumuwag ang mabigat na tensyon sa sala.

Pero agad ding bumalik ang seryosong ekspresyon niya.

“Huling tanong, Joshua,” sabi ni Rafael. “Pumapayag ka ba?”

Natahimik si Joshua. Napakuyom siya ng kamao.

Pumasok sa isip niya ang bahay nilang tumutulo ang bubong kapag umuulan. Ang mga utang niyang patong-patong. Ang mga anak niyang umaasa sa kanya. Ang pangarap ni Jessa. Ang simpleng hiling ni Marco. Ang gamot ni Mia.

Mariin siyang huminga.

Mali ito.

Alam niyang mali.

Pero sa harap ng halagang kayang magbago ng buhay ng mga anak niya, nanghina ang paninindigan niya.

“Sige po, Sir,” mahina niyang sabi.

Ngumiti si Rafael.

“Magaling.”

“Pero…” biglang sabi ni Joshua.

“Ano iyon?”

Nag-alangan si Joshua. Nagkamot siya ng batok, halatang nahihiya.

“Ano po ba ang eksaktong kailangan kong gawin?”

Sandaling natahimik ang silid. Pagkatapos, napatawa si Rafael.

“Naku, Joshua.”

Maging si Scarlett ay hindi napigilang mapatingin sa kanya. Sa kabila ng bigat ng sitwasyon, bahagyang gumalaw ang labi niya na parang pinipigilan ang ngiti.

“Tatlumpu’t lima ka na,” sabi ni Rafael, “at tatlo na ang anak mo.”

Lalong namula si Joshua.

“Ang ibig ko po sabihin, Sir… paano po ang magiging usapan? May kontrata po ba? May kondisyon? May hangganan?”

Nawala ang ngiti ni Rafael. Bumalik ang seryosong tingin niya kay Joshua.

“May kontrata. May mga kundisyon. At higit sa lahat, walang ibang dapat makaalam.”

Tumigil siya sandali bago nagpatuloy.

“Walang ibang makakaalam nito. Hindi ang mga tauhan sa bahay. Hindi ang pamilya ni Scarlette. Hindi kahit sino.”

Tumingin si Rafael kay Joshua nang diretso.

“Kapag nabuntis si Scarlett, aalis ka sa buhay namin. Makukuha mo ang pera mo, at wala ka nang magiging koneksyon sa batang isisilang niya.”

Napatingin si Joshua kay Scarlett.

Tahimik ito, pero kita sa mga mata niya ang sakit.

Para kay Rafael, malinaw ang plano.

Para kay Joshua, pera ito para sa kinabukasan ng mga anak niya.

Pero para kay Scarlett, parang isa na naman itong desisyong kailangan niyang tiisin para sa pamilyang pilit niyang pinoprotektahan.

Muling bumigat ang hangin.

At habang nakatayo si Joshua sa gitna ng marangyang sala, hawak ang desisyong alam niyang babago sa buhay nilang lahat, isang bagay ang malinaw sa kanya. Hindi na magiging simple ang buhay niya mula sa gabing iyon.

Dahil ang kasunduang pinasok niya para sa kanyang mga anak ay magiging simula ng isang lihim na sisira sa lahat ng hangganan.