Chapter 6

Hindi namalayan ni Scarlett na nakasandal na pala siya sa dibdib ni Joshua. Mukhang komportable siya, na para bang nakalimutan niyang kasama niya lamang ang isang kasambahay.

Dahan-dahang hinaplos ni Joshua ang braso ng babae upang pakalmahin ito. Alam niyang pareho sila ng sitwasyon—napipilitang gawin ang bagay na ito para sa isang bagay na labis nilang pinahahalagahan.

Nang mapagtanto ni Scarlett na nasa yakap siya ng Kasambahay, agad niyang itinaas ang ulo at bahagyang lumayo kay Joshua.

“Pa-paumanhin, hindi ko sinasadya kanina...!”

“Ayos lang po, Ma’am. Paano kung uminom muna tayo? Pagkatapos, saka tayo magsimula. Kaunti lang ang oras natin. Sabi ni Sir Rafael, dalawang oras lang, hindi hihigit doon,” putol ni Joshua habang nagsasalin ng beer sa isang baso.

“Pasensya na, hindi ako umiinom ng beer,” tanggi ni Scarlett.

“Kahit kaunti lang po, Ma’am. Hindi naman ito kasing sama ng iniisip ninyo. Ako rin, hindi ko gusto kapag sobra. Dalawang baso lang para uminit ang katawan. Pero kung ayaw ninyo, ayos lang. Ako na lang ang magpapainit sa inyo mamaya,” sabi ni Joshua nang walang pag-aalinlangan.

Napalingon si Scarlett at umikot ang kanyang mga mata sa narinig.

Tumingin siya sa orasan sa dingding. Alas-siyete y medya na.

Hanggang alas-nuwebe lang ang ibinigay na oras ni Rafael.

May isa’t kalahating oras pa para makapag-adjust bago gawin ang kanilang pangunahing pakay.

Saglit niyang minasdan ang mukha ni Joshua. Ngayon, mas litaw ang pagiging guwapo at matikas nito.

Napagtanto niyang hindi naman pala pangit ang kasambahay na matagal nang nagtatrabaho sa kanilang bahay. Nakita niya itong umiinom ng beer nang parang tubig lamang.

“Gusto n’yo rin po ba, Ma’am? Huwag n’yo naman akong titigan nang ganyan, nahihiya ako. Kung gusto n’yo, ikukuha ko kayo,” alok ni Joshua nang mapansin ang pagtitig ni Scarlett.

Pag-isip-isip ni Scarlett, wala namang masama kung susubukan niya nang kaunti ang alak.

Baka makatulong ito para makapag-relax siya.

“Sige, pero kaunti lang. Huwag masyadong marami,” sagot niya.

Masayang ngumiti si Joshua at nagsalin ng beer hanggang isang-kapat ng baso.

Tinanggap iyon ni Scarlett at sinubukang inumin kahit nag-aalinlangan pa siya.

Naamoy niya ang matapang na amoy ng alak at agad siyang napalingon dahil hindi siya sanay sa ganoon.

“Ang baho naman nito, parang amoy ihi ng kabayo!” reklamo niya.

Napatawa nang mahina si Joshua.

“Ganyan talaga, Ma’am. Dahan-dahan lang po, masasanay rin kayo.”

Muli niyang inilapit ang baso sa kanyang labi. Matapang nga ang amoy.

Pinigilan niya ang paghinga habang sinusubukang uminom.

Samantala, nakangiting pinagmamasdan ni Joshua ang kanyang amo na natututong uminom ng beer.

Nagtataka rin siya kung bakit ang isang sosyalitang tulad ni Scarlett ay hindi mahilig sa ganoong inumin.

Dahan-dahang sumubok si Scarlett na uminom.

Pagkapasok pa lamang ng unang lagok sa kanyang bibig, agad niyang nalasahan ang sobrang pait nito.

Hindi niya napigilan ang sarili at naibuga niya ito sa harapan ni Joshua.

Nabasa tuloy ang suot nitong damit.

“Hala! Pasensya na! Hindi ko sinasadya. Ang sama talaga ng lasa!” sabi ni Scarlett habang pinupunasan ang kanyang bibig gamit ang tisyu.

“Ayos lang po, Ma’am. Naiintindihan ko naman,” sagot ni Joshua habang tinitingnan ang kalahating nabasang damit.

Napilitan siyang hubarin ang kanyang basang kamiseta.

Nang makita ni Scarlett ang hubad nitong itaas na katawan, natigilan siya.

Halos perpekto ang pangangatawan nito, parang isang Griyegong diyos.

“Naku! kasambahay lang siya pero ang ganda ng katawan niya. Hindi tulad ng Asawa niyang si Rafael na malaki na ang tiyan. Ang tibay ng katawan ni Joshua. Siguradong malakas din siya,” bulong ni Scarlett habang halos mabighani sa karisma ng lalaki.

“Hindi, hindi! Ano ba itong iniisip ko? kasambahay pa rin siya. Walang makakatapat kay Rafael! Diyos ko, paano kaya kung magkaanak ako sa lalaking ito? Paano kung magmana ang bata sa mukha at kulay niya?” inis na sabi niya sa sarili.

Matapos hubarin ang kanyang kamiseta, hinubad din ni Joshua ang kanyang pantalon dahil limitado lamang ang kanilang oras.

Nagulat si Scarlett sa ginawa nito.

“Joshua, bakit pati pantalon mo ay hinubad mo?” tanong niya habang umiilag ng tingin.

Naka-underwear na lamang ngayon si Joshua.

Parang isang atleta na ipinapakita ang matitibay nitong kalamnan.

Napalunok si Scarlett habang nakatingin sa katawan nitong matipuno.

Kita ang matigas na tiyan at ang malinaw na hubog ng mga kalamnan nito.

Kalma lamang na sumagot si Joshua.

“Kaunti na lang ang oras natin, Ma’am. Hindi puwedeng basta na lang magmadali. Ayokong masaktan kayo. Gagawin ko ang lahat para maging komportable kayo.”

Dahil sa seryoso ngunit kakaibang sagot nito, muling napalaki ang mga mata ni Scarlett.

“Aba, komportable talaga ha...” sabi niya habang kinakabahan.

Ngumiti lamang si Joshua at dahan-dahang lumapit sa kanya.