Chapter 4

Nang tuluyang magsara ang pinto, huling beses na nasilayan ni Scarlett ang mukha ng kanyang asawa bago siya maiwang mag-isa kasama si Joshua.

Huminga siya nang malalim.

Sa kaibuturan ng kanyang puso, ayaw niyang mapunta sa ganitong sitwasyon. Ngunit dahil sa labis niyang pagmamahal kay Rafael, nagawa niyang tanggapin ang isang desisyong hindi niya kailanman inakalang haharapin niya.

Malamig ang hangin sa loob ng silid, pero para kay Scarlett, tila napakainit ng paligid. Pakiramdam niya ay hirap siyang huminga.

Maya-maya, narinig niya ang mahinahong tinig ni Joshua.

“Ma’am Scarlett, uminom muna po kayo.”

Lumapit ito at inabot sa kanya ang isang basong tubig na nakahanda sa mesa. Lumingon si Scarlett na may malamig na ekspresyon.

“Hindi po ba kayo iinom?” muling tanong ni Joshua.

Napahawak si Scarlett sa kanyang noo. Sobrang gulo ng isip niya. Hindi niya alam kung tama pa ba o mali ang lahat ng nangyayari.

Nauunawaan ni Joshua ang pinagdaraanan ng babae kaya hindi na niya ito pinilit. Tahimik lamang siyang tumayo sa isang tabi.

“Malungkot po ba kayo, Ma’am?” maingat niyang tanong pagkaraan ng ilang sandali.

Napatingin si Scarlett sa kanya.

“Nagsisisi po ba kayo sa napagkasunduan natin?”

Tumigil siya sandali bago muling nagsalita.

“Kung gusto ninyo, maaari naman nating ihinto ito. Kakausapin ko si Sir Rafael at ibabalik ko ang perang ibinigay niya. Hindi ko po gustong gawin ang isang bagay na labag sa kalooban ninyo.”

Mabilis na umiling si Scarlett.

“Huwag.”

Bahagyang nagulat si Joshua.

“Huwag mo nang banggitin iyon,” dagdag niya.

Napabuntong-hininga si Scarlett.

“Kailangan ko lang ng kaunting oras. Masakit ang ulo ko ngayon.”

Pumikit siya sandali.

“Pwede bang hayaan mo muna akong magpahinga?”

“Opo, Ma’am.”

Tumango si Joshua bilang pag-unawa. Hindi na siya nagtanong pa. Kitang-kita niya na hindi maayos ang pakiramdam ni Scarlett.

Makalipas ang ilang sandali, muli siyang nagsalita.

“Pasensya na po kung makikialam ako, pero mukhang matindi ang sakit ng ulo ninyo.”

Napatingin si Scarlett sa kanya.

“Kung gusto ninyo, maaari ko pong imasahe ang ulo at leeg ninyo.”

Bahagyang tumaas ang kilay ng babae.

“Ikaw?”

Ngumiti si Joshua.

“Opo.”

Napakamot siya sa batok.

“Noong nasa probinsya pa ako, madalas kong imasahe ang nanay ko kapag sumasakit ang ulo niya. Sabi niya, magaan daw ang kamay ko.”

Napaisip si Scarlett.

Sa totoo lang, masakit talaga ang ulo niya dahil sa tensyon at pag-aalala. Wala naman sigurong masama kung susubukan niya.

“Talaga?”

“Opo.”

“Marunong ka talagang magmasahe?”

Napangiti si Joshua.

“Subukan ninyo po para malaman natin.”

Sa kabila ng kanyang pag-aalinlangan, bahagyang napangiti si Scarlett.

“Sige.”

“Dito lang po kayo umupo.”

Tumango siya at nanatili sa kanyang kinauupuan.

Dahan-dahang pumuwesto si Joshua sa likuran ni Scarlett. Doon niya napansin ang mahinang bango ng pabango nito. Napakalinis at napakaayos ni Scarlett, malayo sa mundong kinalakihan niya. Hindi niya maiwasang isipin na napakaganda talaga ng kanyang amo.

Hindi niya maintindihan kung bakit pumayag si Rafael na ilagay ito sa ganitong sitwasyon. Kung siya ang asawa nito, hindi niya hahayaang masaktan ang babaeng tulad ni Scarlett.

“Joshua?”

Biglang naputol ang kanyang pag-iisip. Napakurap siya.

“Ay, pasensya na po, Ma’am.”

Napalingon nang bahagya si Scarlett.

“Bakit ang tagal mo? Ano bang iniisip mo?”

Nahihiyang ngumiti si Joshua.

“Wala naman po.”

Napabuntong-hininga siya.

“Naisip ko lang kung gaano ninyo kamahal si Sir Rafael.”

Nanahimik si Scarlett.

“Talagang mahal na mahal ninyo siya para pumayag kayo sa lahat ng ito.”

Bahagyang nagbago ang ekspresyon ng babae. Pagkatapos ay umiwas siya ng tingin.

“Ayaw ko nang pag-usapan iyon,” mahina niyang sabi.

“Pakimasahe na lang ang ulo ko.”

“Opo, Ma’am.”

Dahan-dahang sinimulan ni Joshua ang pagmasahe. Maingat niyang pinisil ang mga bahagi ng ulo at leeg na halatang puno ng tensyon. Walang pagmamadali sa kilos niya. Wala rin siyang ibang intensyon kundi ang makatulong.

Makalipas ang ilang minuto, unti-unting gumaan ang pakiramdam ni Scarlett. Nawala ang paninikip ng kanyang sentido, at nabawasan ang bigat na kanina pa niya dinadala.

“Magaling ka pala talaga,” mahina niyang sabi.

Napapikit siya habang pinakikinggan ang mahinang tunog ng aircon. Ngayon lang siya nakaramdam ng kaunting ginhawa mula nang magsimula ang magulong araw na iyon.

Tahimik lamang si Joshua habang ipinagpapatuloy ang ginagawa niya.

“Mas mabuti na po ba ang pakiramdam ninyo, Ma’am?” mahinahon niyang tanong.

Dahan-dahang iminulat ni Scarlett ang kanyang mga mata.

At sa pagkakataong iyon, napagtanto niyang mas magaan na ang pakiramdam niya kaysa kanina.