LOGIN“Ha? Puwede ring mag-request?” tanong ni Scarlett habang dahan-dahang umaatras kasabay ng paglapit ni Joshua.
“Siyempre naman, Ma’am. Simulan na natin para umabot tayo bago mag-alas nuwebe,” sagot ni Joshua nang may kumpiyansa. Lalong kinabahan si Scarlett at hindi niya alam kung paano magsisimula. “Saan ba tayo magsisimula? Nalilito pa rin ako,” sabi niya habang napapatingin sa matipunong katawan ni Joshua. Sa totoo lang, ngayon lang siya nakakita nang ganoong katawan ng lalaki. “Hindi ba’t matagal na kayong mag-asawa ni Sir Rafael? Bakit parang ako pa ang tinatanong ninyo?” biro ni Joshua habang hinahawakan at inaamoy ang mahaba at mabangong buhok ni Scarlett. Agad namang itinaboy ni Scarlett ang kamay nito. “Huwag mo akong hawakan!” mataray niyang sabi. “Buhok pa lang naman po ang hinawakan ko,” natatawang sagot ni Joshua. Lalong nainis si Scarlett sa mga biro nito. “Tumigil ka nga! Hindi ko gusto na hinahawakan mo ang buhok ko!” Muli lamang tumawa si Joshua. “Kung hindi ko kayo puwedeng hawakan, paano natin magagawa ang ipinag-uutos ni Sir Rafael? Hawak lang sa buhok, galit na agad kayo.” Napaisip si Scarlett. Tama naman ang sinabi nito. Hindi siya sanay na may ibang lalaking humahawak sa kanya maliban sa kanyang asawa. “Hindi kasi ako sanay na hinahawakan ng ibang lalaki. Sana maintindihan mo,” mahina niyang sabi. Ngumiti si Joshua habang patuloy na lumalapit. Ngayon ay halos magkalapit na sila. “Ngayon kailangan ninyong masanay kahit papaano. Pinayagan naman tayo ni Sir Rafael. Pero hindi ko kayo gagalawin hangga’t hindi kayo pumapayag,” magalang na sabi ni Joshua. Lalong bumilis ang tibok ng puso ni Scarlett. Hindi man ito sobrang guwapo, may kakaibang kabaitan sa ngiti nito. Nalilito pa rin siya. Labag ito sa lahat ng pinaniniwalaan niya tungkol sa katapatan, ngunit asawa niya mismo ang nag-utos nito. Habang nag-iisip siya, tumunog ang kanyang cellphone. “Sandali lang, titingnan ko muna ang phone ko,” sabi niya. Kinuha niya ang cellphone mula sa kanyang bag. Nakangiti pa siya noong una, umaasang magandang balita ang mensahe ng kanyang asawa. Ngunit nang mabasa niya ito, unti-unting nagbago ang kanyang ekspresyon. Nagpadala si Rafael ng mga larawan ng mga anak ni Joshua sa probinsya. Dalawang lalaki at isang babae ang nasa larawan. Ipinaliwanag ni Rafael na mabubuti at malulusog ang mga anak ni Joshua. Kasunod nito ang mensahe: “Huwag ka nang mag-alinlangan, mahal. Tingnan mo ang mga anak ni Joshua. Malalakas at matitipuno. Sigurado akong magiging maayos din ang magiging anak natin.” Napahawak si Scarlett sa kanyang sentido. Pagkatapos ay ibinalik niya ang cellphone sa bag. Malalim siyang napabuntong-hininga. Marahil ito na nga ang oras upang gawin ang hinihingi sa kanya. Hindi niya alam kung tatanggapin o tatanggihan ng kanyang damdamin ang sitwasyong ito. Tahimik na naghihintay si Joshua sa likuran niya. Sa huli, nagsalita si Scarlett. “Sige. Ikaw na ang maunang kumilos. Wala na akong gana mag-isip.” “Ayos po, Ma’am. Susundin ko ang utos ninyo. Mag-relax lang kayo. Hindi ko kayo sasaktan,” sagot ni Joshua. Lumapit ito sa kanya. Si Scarlett naman ay mahigpit na nakahawak sa sarili niyang mga kamay dahil alam niyang ibang lalaki ang nasa harapan niya. Makalipas ang ilang sandali, nasa tabi na niya si Joshua. Mahina itong nagsalita malapit sa kanyang tainga. “Handa na po ba kayo, Ma’am?” Tumango si Scarlett habang nakapikit. Ngumiti si Joshua. Hindi niya maikakaila na napakaganda at bata pa rin ng kanyang amo. Maingat niyang sinimulan sa pamamagitan ng paghawak sa balikat ni Scarlett. Naramdaman ni Scarlett ang magaspang na palad nito—palatandaan ng taong sanay sa trabaho. Ngunit sa kabila nito, may kakaibang pakiramdam siyang naramdaman. Dahan-dahang hinawakan ni Joshua ang kanyang kamay upang pakalmahin siya. Napansin ni Scarlette na iba ang paraan ng pag-aalaga at pagdamay ni Joshua kumpara sa nakasanayan niya. Alam ni Joshua na kinakabahan siya kaya sinisikap nitong maging mahinahon at magalang. Ginawa nito ang lahat upang maging komportable ang kanyang amo. Habang lumalalim ang gabi, unti-unting nababawasan ang tensyon sa pagitan nila. Ang kaba ni Scarlett ay napalitan ng pagkalito sa mga bagong emosyon na kanyang nararamdaman.Sa simpleng sandaling iyon, muling naramdaman ni Scarlett ang katahimikang matagal niyang hinahanap.Hindi dahil nawala na ang lahat ng problema, kundi dahil hindi na niya kailangang harapin ang mga iyon nang mag-isa.Samantala, nagpasya si Allan na humingi ng pagkakataong makausap sina Rodolfo at Scarlett.Hindi niya inaasahang tatanggapin nila ang kaniyang paghingi ng tawad. Hindi rin niya inaasahang mabibigyan siya ng pagkakataong bumalik sa dati niyang buhay.Ang nais lamang niya ay sabihin ang katotohanan nang hindi nagtatago sa likod ng mga dahilan.Nang makarating siya sa bahay nina Rodolfo, sinalubong siya ni Romy.“Hindi ko alam kung magandang ideya ang pagpunta mo rito,” sabi ni Romy.“Hindi rin ako sigurado,” sagot ni Allan. “Pero kailangan kong sabihin sa kanila ang dapat kong sabihin.”Ilang sandali siyang pinaghintay bago lumabas si Rodolfo.Hindi siya pinapasok agad ng lalaki. Nagkatitigan sila sa harap ng bahay, dalawang taong minsang nagkaroon ng iisang kaaway ngunit
Hindi nakatulog si Rodolfo nang gabing iyon.Nasa tabi niya si Scarlett, mahimbing na natutulog kasama ang kanilang anak na si Elian. Ngunit sa isip niya ay paulit-ulit na bumabalik ang huling mensaheng natanggap niya.Kung gusto mong malaman kung sino ang tunay na nagbayad upang maitago ang nakaraan ni Allan, tingnan mo ang lumang transaksiyong ginawa sa mismong araw ng pag-atake sa inyong sasakyan.Hindi niya alam kung totoo ang mensahe o isa lamang itong bitag. Gayunman, hindi niya ito maaaring balewalain.Kinabukasan, maaga siyang nakipag-ugnayan kay Romy at ipinasa sa mga awtoridad ang buong mensahe.“Sir, may nakuha na kaming impormasyon tungkol sa transaksiyong binanggit sa mensahe,” sabi ni Romy matapos ang kanilang pag-uusap sa telepono. “Pero kailangan pa itong beripikahin. Hindi pa namin matukoy kung sino ang tunay na nagpadala ng pera.”“Kung gayon, huwag tayong magmadali. Ipaubaya natin sa mga awtoridad ang pagsusuri.”“Opo, Sir.”“Romy, gusto kong matapos na ito. Hindi p
Ipinakita ni Allan ang mensahe.Matapos basahin iyon, napabuntong-hininga si Ratna.“Maaaring gusto lamang ng taong iyon na pagdudahan mo ang lahat.”“Paano kung may katotohanan ang sinasabi niya?”“Kung may katotohanan, lalabas din iyon kapag maayos nating sinuri ang mga ebidensiya. Hindi natin kailangang maniwala agad sa isang hindi nagpapakilalang tao.”“Madaling sabihin iyan,” sagot ni Allan. “Pero ako ang taong hindi alam kung sino talaga ang nagdala sa akin sa ibang pamilya.”Hindi nagtalo si Ratna. Nauunawaan niyang may mga tanong na hindi kayang sagutin ng simpleng pangaral.“Allan, hindi ko mababago ang mga taong nagpasya para sa atin noon. Hindi ko rin mababawi ang mga taong nawala sa buhay mo. Pero maaari tayong magpasya kung paano natin haharapin ang katotohanan ngayon.”Napatingin siya sa babaeng matagal niyang hindi nakilala bilang ina.“Paano kung may nagbayad para ilayo ako sa iyo?”“Kung mapatutunayan iyon, dapat malaman natin kung sino at bakit. Pero hindi natin maaa
Hindi agad nakatulog si Rodolfo matapos matanggap ang mensaheng nagbabala tungkol sa kaniyang pamilya.Ilang beses niyang binasa ang bawat salita, umaasang may makikita siyang palatandaang magtuturo sa pagkakakilanlan ng nagpadala. Ngunit gaya ng mga naunang mensahe, wala itong pangalan, walang numerong maaari niyang tawagan, at walang malinaw na ebidensiyang magagamit upang matukoy ang taong nasa likod nito.Ang tanging malinaw ay alam ng nagpadala ang mga nangyayari sa kanilang buhay.At alam nitong hindi pa tapos ang lahat.“Rodolfo?”Napalingon siya sa pintuan ng silid. Naroon si Scarlett, nakatayo habang nakahawak sa gilid ng pinto.“Bakit gising ka pa?” agad niyang tanong habang lumalapit upang alalayan ito. “Dapat nagpapahinga ka.”“Napansin kong wala ka sa tabi ko.” Tumingin si Scarlett sa teleponong hawak niya. “May natanggap ka na naman bang mensahe?”Saglit na nag-atubili si Rodolfo bago iniabot ang telepono.Tahimik na binasa ni Scarlett ang mensahe. Nang matapos siya, hin
Tatlong araw matapos manganak si Scarlett, pinayagan na siyang umuwi mula sa ospital matapos matiyak ng mga doktor na maayos ang kaniyang kalagayan at ang kalagayan ng sanggol. Bagama't kailangan pa rin niyang magpahinga at umiwas sa labis na pagod, sabik na sabik na siyang makabalik sa kanilang tahanan.Si Rodolfo naman ay abalang-abala sa pag-aasikaso sa kanilang gamit.“Sigurado ka bang kaya mong buhatin lahat ng iyan?” tanong ni Scarlett habang pinagmamasdan ang asawa.“Bakit hindi? Kaya kong buhatin ang buong mundo kung kinakailangan.”“Ang yabang mo talaga.”“Hindi yabang iyon, mahal ko. Kumpiyansa lang.”Napailing si Scarlett. “Kung ganoon, ikaw na rin ang magbuhat sa sanggol.”Agad na lumapit si Rodolfo at maingat na kinuha ang kanilang anak. Biglang nawala ang kaniyang mapagmataas na ngiti nang makita ang maliit na mukha nito.“Sandali lang,” bulong niya. “Bakit parang mas mahirap kang buhatin kaysa sa lahat ng kontrata na pinirmahan ko?”Natawa si Scarlettt.“Dahil hindi kon
Hindi mapakali si Rodolfo matapos marinig ang balita mula kay Romy. May bagong pangalan na lumitaw sa lumang rekord ng pag-aampon ni Allan, at maaaring iyon ang nawawalang piraso upang maunawaan nila kung sino ang nagmamanipula sa lahat.Gayunman, hindi niya maaaring hayaang lamunin ng problemang iyon ang buong buhay niya. Nasa ospital pa si Scarlett, nagpapagaling matapos manganak, at kailangan siya ng kanilang bagong silang na sanggol.“Sir, gusto n’yo bang pumunta ako sa opisina para asikasuhin ang impormasyon?” tanong ni Romy.Umiling si Rodolfo.“Hindi. Makipag-ugnayan ka sa taong tumutulong sa atin. Hingin mo ang buong kopya ng dokumento, pati ang pinagmulan nito. Ayokong may kumilos tayo batay lang sa sabi-sabi.”“Opo.”“Isa pa, huwag mong hayaang may lumapit kay Scarlett o sa mga bata nang walang pahintulot. Hindi ko sinasabing may bagong banta, pero mas mabuting maging maingat tayo.”Nang makaalis si Romy, bumalik si Rodolfo sa silid. Gising na si Scarlett at nakatingin sa ka
Hindi namalayan ni Scarlett na nakasandal na pala siya sa dibdib ni Joshua. Mukhang komportable siya, na para bang nakalimutan niyang kasama niya lamang ang isang kasambahay.Dahan-dahang hinaplos ni Joshua ang braso ng babae upang pakalmahin ito. Alam niyang pareho sila ng sitwasyon—napipilitang g
Dahan-dahang iminulat ni Scarlett ang kanyang mga mata.Pakiramdam niya ay bahagyang gumaan ang ulo niya matapos ang ilang minutong masahe. Ngunit nang mapansin niyang nakapatong pa rin ang mga kamay ni Joshua sa kanyang balikat, agad siyang napatuwid ng upo at marahang inalis ang mga iyon.Bahagya
Nang tuluyang magsara ang pinto, huling beses na nasilayan ni Scarlett ang mukha ng kanyang asawa bago siya maiwang mag-isa kasama si Joshua.Huminga siya nang malalim.Sa kaibuturan ng kanyang puso, ayaw niyang mapunta sa ganitong sitwasyon. Ngunit dahil sa labis niyang pagmamahal kay Rafael, naga
Mabilis na naglakad si Joshua palapit kina Rafael at Scarlett.Sa bawat hakbang niya, may mga taong napapalingon. Hindi niya iyon napapansin, pero para sa iba, mahirap paniwalaan na ang lalaking iyon ay isang simpleng kasambahay lang.Ngayong gabi, ibang-iba ang itsura niya. Maayos na ang buhok niy







