Masuk“Ha? Puwede ring mag-request?” tanong ni Scarlett habang dahan-dahang umaatras kasabay ng paglapit ni Joshua.
“Siyempre naman, Ma’am. Simulan na natin para umabot tayo bago mag-alas nuwebe,” sagot ni Joshua nang may kumpiyansa. Lalong kinabahan si Scarlett at hindi niya alam kung paano magsisimula. “Saan ba tayo magsisimula? Nalilito pa rin ako,” sabi niya habang napapatingin sa matipunong katawan ni Joshua. Sa totoo lang, ngayon lang siya nakakita nang ganoong katawan ng lalaki. “Hindi ba’t matagal na kayong mag-asawa ni Sir Rafael? Bakit parang ako pa ang tinatanong ninyo?” biro ni Joshua habang hinahawakan at inaamoy ang mahaba at mabangong buhok ni Scarlett. Agad namang itinaboy ni Scarlett ang kamay nito. “Huwag mo akong hawakan!” mataray niyang sabi. “Buhok pa lang naman po ang hinawakan ko,” natatawang sagot ni Joshua. Lalong nainis si Scarlett sa mga biro nito. “Tumigil ka nga! Hindi ko gusto na hinahawakan mo ang buhok ko!” Muli lamang tumawa si Joshua. “Kung hindi ko kayo puwedeng hawakan, paano natin magagawa ang ipinag-uutos ni Sir Rafael? Hawak lang sa buhok, galit na agad kayo.” Napaisip si Scarlett. Tama naman ang sinabi nito. Hindi siya sanay na may ibang lalaking humahawak sa kanya maliban sa kanyang asawa. “Hindi kasi ako sanay na hinahawakan ng ibang lalaki. Sana maintindihan mo,” mahina niyang sabi. Ngumiti si Joshua habang patuloy na lumalapit. Ngayon ay halos magkalapit na sila. “Ngayon kailangan ninyong masanay kahit papaano. Pinayagan naman tayo ni Sir Rafael. Pero hindi ko kayo gagalawin hangga’t hindi kayo pumapayag,” magalang na sabi ni Joshua. Lalong bumilis ang tibok ng puso ni Scarlett. Hindi man ito sobrang guwapo, may kakaibang kabaitan sa ngiti nito. Nalilito pa rin siya. Labag ito sa lahat ng pinaniniwalaan niya tungkol sa katapatan, ngunit asawa niya mismo ang nag-utos nito. Habang nag-iisip siya, tumunog ang kanyang cellphone. “Sandali lang, titingnan ko muna ang phone ko,” sabi niya. Kinuha niya ang cellphone mula sa kanyang bag. Nakangiti pa siya noong una, umaasang magandang balita ang mensahe ng kanyang asawa. Ngunit nang mabasa niya ito, unti-unting nagbago ang kanyang ekspresyon. Nagpadala si Rafael ng mga larawan ng mga anak ni Joshua sa probinsya. Dalawang lalaki at isang babae ang nasa larawan. Ipinaliwanag ni Rafael na mabubuti at malulusog ang mga anak ni Joshua. Kasunod nito ang mensahe: “Huwag ka nang mag-alinlangan, mahal. Tingnan mo ang mga anak ni Joshua. Malalakas at matitipuno. Sigurado akong magiging maayos din ang magiging anak natin.” Napahawak si Scarlett sa kanyang sentido. Pagkatapos ay ibinalik niya ang cellphone sa bag. Malalim siyang napabuntong-hininga. Marahil ito na nga ang oras upang gawin ang hinihingi sa kanya. Hindi niya alam kung tatanggapin o tatanggihan ng kanyang damdamin ang sitwasyong ito. Tahimik na naghihintay si Joshua sa likuran niya. Sa huli, nagsalita si Scarlett. “Sige. Ikaw na ang maunang kumilos. Wala na akong gana mag-isip.” “Ayos po, Ma’am. Susundin ko ang utos ninyo. Mag-relax lang kayo. Hindi ko kayo sasaktan,” sagot ni Joshua. Lumapit ito sa kanya. Si Scarlett naman ay mahigpit na nakahawak sa sarili niyang mga kamay dahil alam niyang ibang lalaki ang nasa harapan niya. Makalipas ang ilang sandali, nasa tabi na niya si Joshua. Mahina itong nagsalita malapit sa kanyang tainga. “Handa na po ba kayo, Ma’am?” Tumango si Scarlett habang nakapikit. Ngumiti si Joshua. Hindi niya maikakaila na napakaganda at bata pa rin ng kanyang amo. Maingat niyang sinimulan sa pamamagitan ng paghawak sa balikat ni Scarlett. Naramdaman ni Scarlett ang magaspang na palad nito—palatandaan ng taong sanay sa trabaho. Ngunit sa kabila nito, may kakaibang pakiramdam siyang naramdaman. Dahan-dahang hinawakan ni Joshua ang kanyang kamay upang pakalmahin siya. Napansin ni Scarlette na iba ang paraan ng pag-aalaga at pagdamay ni Joshua kumpara sa nakasanayan niya. Alam ni Joshua na kinakabahan siya kaya sinisikap nitong maging mahinahon at magalang. Ginawa nito ang lahat upang maging komportable ang kanyang amo. Habang lumalalim ang gabi, unti-unting nababawasan ang tensyon sa pagitan nila. Ang kaba ni Scarlett ay napalitan ng pagkalito sa mga bagong emosyon na kanyang nararamdaman.Nagulat sina Marco at Jessa nang mapansin nilang tahimik na nakaupo si Romy sa isang sulok ng bahay. Namumula ang mga mata nito at halatang kagagaling lang sa pag-iyak. Nagkatinginan ang magkapatid."Kuya... bakit umiiyak si Tito Romy?" pabulong na tanong ni Marco.Napakamot si Jessa."Hindi ko rin alam."Dahil likas na mausisa, dahan-dahang lumapit si Marco kay Romy."Tito... bakit po kayo umiiyak?"Napapitlag si Romy. Mabilis niyang pinunasan ang gilid ng kanyang mata at pilit na ngumiti."Ha? Ako? Hindi ah! Sino'ng umiiyak?"Napangiwi si Marco."E namumula po ang mata ninyo. Pati ilong ninyo."Lumapit din si Jessa."Oo nga! Tito, parang hinog na kamatis ang ilong ninyo."Napahawak si Romy sa sariling ilong."Aba, ito? Hindi dahil umiyak ako. May sipon lang ako. Kapag may trangkaso, namumula talaga ang ilong."Sabay na tumango ang magkapatid."Ahhh... gano'n pala."Napabuntong-hininga si Romy. Mabuti na lamang at naniwala ang mga bata."Sige, mamaya tatawagan natin ulit ang Daddy ni
Dahil sa mga nasabi ni Scarlett, nataranta si Rafael. Alam niyang kapag nagpatuloy si Scarlett sa pagsasalita, baka magsimulang magduda ang ama nito. Agad niyang binawi ang sinabi."Ah... ang ibig kong sabihin, Scarlett... marami nang trabaho si Joshua sa bahay. Siya ang tumutulong kina Mang Berto at Manang Flor sa lahat ng gawain. Kung gagawin mo pa siyang bodyguard, kawawa naman siya. Mas mabuti pang kumuha na lang tayo ng propesyonal na bodyguard."Umikot ang mga mata ni Scarlett. Halatang-halata niyang palusot lang iyon ng asawa."Tama na. Pagod na ako."Tumalikod siya at saka tumingin kay Joshua."Joshua, puwede ka nang magpahinga. Salamat sa pag-aalaga mo sa akin ngayong araw."Ngumiti siya nang matamis."Maraming salamat."Tumango si Joshua."Opo, Ma'am."Papalakad na sana siya patungo sa kanyang silid nang biglang umalingawngaw ang malamig na boses ni Mr. Arnulfo."Sandali!"Natigilan si Joshua. Dahan-dahan siyang lumingon. Matalim ang tingin ng matanda habang sinusukat siya m
Samantala, sa mansyon nina Rafael, matagal nang naghihintay si Mr. Arnulfo sa pag-uwi ng kanyang anak. Alam niyang lumabas si Scarlett kasama si Joshua, ngunit ang hindi niya inaasahan ay ang pagdating ni Rafael na may makapal na benda sa ulo.Nagulat siya."Ano'ng nangyari sa'yo?" agad niyang tanong.Malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ni Rafael bago siya nagpanggap na kaawa-awa."Si Scarlett ang may gawa nito, Pa.""Dahil lang ayaw kong payagan siyang lumabas kasama ang katulong na iyon.""Sa tingin ko kasi, hindi tamang ang isang mayamang ginang ay gala nang gala kasama ang sariling katulong... kahit kasama pa sina Marisol at Edi."Sinadya ni Rafael na pagaanin ang kanyang tono upang makuha ang simpatya ng biyenan. Sa totoo lang, iisa lang ang gusto niya, mapaalis si Joshua sa buhay ni Scarlett. "Ganito na siya simula nang bumalik si Joshua," malungkot niyang dugtong."Hindi ko alam kung anong ginawa ng lalaking iyon sa asawa ko.""Parang binago niya si Scarlett.""Nakakata
"Sige na, Ed. Ituloy mo na ang pagmamaneho, pero huwag masyadong mabilis. Dahan-dahan lang. Hindi naman tayo nagmamadali. Gusto ko lang na makauwi agad si Joshua," utos ni Scarlett, dahilan upang makaligtas si Edi sa nagbabadyang galit ni Joshua."Copy, Ate!" masiglang sagot ni Edi.Agad niyang pinatakbo ang sasakyan sa tamang bilis ayon sa bilin ng kanyang hipag. Hindi nagtagal, biglang tumunog ang cellphone ni Marisol.Si Rafael ang tumatawag.Mukhang nakauwi na ito matapos ang nangyari sa kanila ni Scarlett. Nagkataon ding nasa bahay si Mr. Arnulfo upang dalawin ang kanyang buntis na anak."Hello, Kuya Rafael?" bati ni Marisol.Napalingon ang lahat, lalo na si Scarlett na agad kinabahan."Nasaan na kayo? Nasaan ang Ate mo?" diretsong tanong ni Rafael."Kasama ko si Ate Scarlett. Pauwi na kami. Ikaw, Kuya? Kumusta ka? Ayos ka lang ba?" nag-aalalang tanong ni Marisol."Nasa bahay ako. At bakit parang mas concern ka pa sa akin? Hindi ba't mas kinakampihan mo ang hipag mo?" malamig nit
Bahagyang ngumiti si Scarlett habang nakasandal sa dibdib ni Joshua.Kahit mabilis ang takbo ng sasakyan at paminsan-minsan ay napapapitlag siya sa bawat liko at preno ni Edi, unti-unti namang nawawala ang kanyang kaba.Sa loob ng mga bisig ni Joshua, pakiramdam niya ay ligtas siya. Hindi niya maipaliwanag kung bakit, pero sa tuwing kasama niya ang binata, tila kusang nawawala ang lahat ng kanyang takot.Samantala, sa harapan, hindi sinasadyang masulyapan ni Edi ang repleksiyon nilang dalawa sa rearview mirror. Napailing siya habang palihim na napapangiti.“Grabe talaga si Boss...Unti-unti nang nahuhulog si Ma'am Scarlett. Hindi nakapagtatakang ganito ang epekto niya. Kapag naramdaman na ng isang babae ang pag-aaruga at yakap ni Boss... mahirap nang makalimot.”Naalala pa niya ang dating nobya ni Rodolfo. Hindi rin ito agad nakapag-move on matapos silang magkahiwalay.“Pero kapag nalaman ni Mr. Arnulfo ang katotohanan na si Joshua ang tunay na Rodolfo Orlando at siya rin ang ama ng ka
Matapos bahagyang humupa ang pagduduwal ni Joshua, nagpasya na silang umuwi. Pagdating nila sa sasakyan, nauna nang naghihintay sina Marisol at Edi. Nang makita ni Edi ang mukha ni Joshua, agad siyang napakunot-noo.Namumutla pa rin ito at halatang nanghihina."Boss... nagsuka na naman kayo?" tanong niya, hindi maitago ang pag-aalala.Mahinang tumango si Joshua. Wala na siyang lakas para magsalita. Napansin din iyon ni Marisol.Kanina lamang ay matatag pa ang tindig nito, pero ngayon ay tila lupaypay na parang basang tela."Naku naman, Joshua," sabi niya. "Dahil lang sa amoy ng pagkain, ganyan ka na? Baka naman nausog ka lang o inatake ng hangin."Napailing si Edi."Hindi lang simpleng hilo 'yan, Love."Napatingin si Marisol."Kung hindi, ano?"Mahina ang boses ni Edi habang sumulyap kay Scarlett."Parang... nadadamay siya sa pagbubuntis ni Ma'am Scarlett.""Iyon bang parang nararamdaman din niya ang sintomas."Biglang napangiti si Marisol."Tama nga!""Naalala ko noong una pa lang si
Dahan-dahang iminulat ni Scarlett ang kanyang mga mata.Pakiramdam niya ay bahagyang gumaan ang ulo niya matapos ang ilang minutong masahe. Ngunit nang mapansin niyang nakapatong pa rin ang mga kamay ni Joshua sa kanyang balikat, agad siyang napatuwid ng upo at marahang inalis ang mga iyon.Bahagya
Nang tuluyang magsara ang pinto, huling beses na nasilayan ni Scarlett ang mukha ng kanyang asawa bago siya maiwang mag-isa kasama si Joshua.Huminga siya nang malalim.Sa kaibuturan ng kanyang puso, ayaw niyang mapunta sa ganitong sitwasyon. Ngunit dahil sa labis niyang pagmamahal kay Rafael, naga
Mabilis na naglakad si Joshua palapit kina Rafael at Scarlett.Sa bawat hakbang niya, may mga taong napapalingon. Hindi niya iyon napapansin, pero para sa iba, mahirap paniwalaan na ang lalaking iyon ay isang simpleng kasambahay lang.Ngayong gabi, ibang-iba ang itsura niya. Maayos na ang buhok niy
Napakamot si Joshua sa ulo habang hindi pa rin makapaniwala sa narinig.Pakiramdam niya ay nananaginip lang siya. Isang panaginip na kahit anong pilit niyang gumising, ayaw pa rin siyang pakawalan.Bilang isang biyudo, buong buhay niyang sinikap mamuhay nang maayos para sa kanyang tatlong anak. Mul







