登入“Ha? Puwede ring mag-request?” tanong ni Scarlett habang dahan-dahang umaatras kasabay ng paglapit ni Joshua.
“Siyempre naman, Ma’am. Simulan na natin para umabot tayo bago mag-alas nuwebe,” sagot ni Joshua nang may kumpiyansa. Lalong kinabahan si Scarlett at hindi niya alam kung paano magsisimula. “Saan ba tayo magsisimula? Nalilito pa rin ako,” sabi niya habang napapatingin sa matipunong katawan ni Joshua. Sa totoo lang, ngayon lang siya nakakita nang ganoong katawan ng lalaki. “Hindi ba’t matagal na kayong mag-asawa ni Sir Rafael? Bakit parang ako pa ang tinatanong ninyo?” biro ni Joshua habang hinahawakan at inaamoy ang mahaba at mabangong buhok ni Scarlett. Agad namang itinaboy ni Scarlett ang kamay nito. “Huwag mo akong hawakan!” mataray niyang sabi. “Buhok pa lang naman po ang hinawakan ko,” natatawang sagot ni Joshua. Lalong nainis si Scarlett sa mga biro nito. “Tumigil ka nga! Hindi ko gusto na hinahawakan mo ang buhok ko!” Muli lamang tumawa si Joshua. “Kung hindi ko kayo puwedeng hawakan, paano natin magagawa ang ipinag-uutos ni Sir Rafael? Hawak lang sa buhok, galit na agad kayo.” Napaisip si Scarlett. Tama naman ang sinabi nito. Hindi siya sanay na may ibang lalaking humahawak sa kanya maliban sa kanyang asawa. “Hindi kasi ako sanay na hinahawakan ng ibang lalaki. Sana maintindihan mo,” mahina niyang sabi. Ngumiti si Joshua habang patuloy na lumalapit. Ngayon ay halos magkalapit na sila. “Ngayon kailangan ninyong masanay kahit papaano. Pinayagan naman tayo ni Sir Rafael. Pero hindi ko kayo gagalawin hangga’t hindi kayo pumapayag,” magalang na sabi ni Joshua. Lalong bumilis ang tibok ng puso ni Scarlett. Hindi man ito sobrang guwapo, may kakaibang kabaitan sa ngiti nito. Nalilito pa rin siya. Labag ito sa lahat ng pinaniniwalaan niya tungkol sa katapatan, ngunit asawa niya mismo ang nag-utos nito. Habang nag-iisip siya, tumunog ang kanyang cellphone. “Sandali lang, titingnan ko muna ang phone ko,” sabi niya. Kinuha niya ang cellphone mula sa kanyang bag. Nakangiti pa siya noong una, umaasang magandang balita ang mensahe ng kanyang asawa. Ngunit nang mabasa niya ito, unti-unting nagbago ang kanyang ekspresyon. Nagpadala si Rafael ng mga larawan ng mga anak ni Joshua sa probinsya. Dalawang lalaki at isang babae ang nasa larawan. Ipinaliwanag ni Rafael na mabubuti at malulusog ang mga anak ni Joshua. Kasunod nito ang mensahe: “Huwag ka nang mag-alinlangan, mahal. Tingnan mo ang mga anak ni Joshua. Malalakas at matitipuno. Sigurado akong magiging maayos din ang magiging anak natin.” Napahawak si Scarlett sa kanyang sentido. Pagkatapos ay ibinalik niya ang cellphone sa bag. Malalim siyang napabuntong-hininga. Marahil ito na nga ang oras upang gawin ang hinihingi sa kanya. Hindi niya alam kung tatanggapin o tatanggihan ng kanyang damdamin ang sitwasyong ito. Tahimik na naghihintay si Joshua sa likuran niya. Sa huli, nagsalita si Scarlett. “Sige. Ikaw na ang maunang kumilos. Wala na akong gana mag-isip.” “Ayos po, Ma’am. Susundin ko ang utos ninyo. Mag-relax lang kayo. Hindi ko kayo sasaktan,” sagot ni Joshua. Lumapit ito sa kanya. Si Scarlett naman ay mahigpit na nakahawak sa sarili niyang mga kamay dahil alam niyang ibang lalaki ang nasa harapan niya. Makalipas ang ilang sandali, nasa tabi na niya si Joshua. Mahina itong nagsalita malapit sa kanyang tainga. “Handa na po ba kayo, Ma’am?” Tumango si Scarlett habang nakapikit. Ngumiti si Joshua. Hindi niya maikakaila na napakaganda at bata pa rin ng kanyang amo. Maingat niyang sinimulan sa pamamagitan ng paghawak sa balikat ni Scarlett. Naramdaman ni Scarlett ang magaspang na palad nito—palatandaan ng taong sanay sa trabaho. Ngunit sa kabila nito, may kakaibang pakiramdam siyang naramdaman. Dahan-dahang hinawakan ni Joshua ang kanyang kamay upang pakalmahin siya. Napansin ni Scarlette na iba ang paraan ng pag-aalaga at pagdamay ni Joshua kumpara sa nakasanayan niya. Alam ni Joshua na kinakabahan siya kaya sinisikap nitong maging mahinahon at magalang. Ginawa nito ang lahat upang maging komportable ang kanyang amo. Habang lumalalim ang gabi, unti-unting nababawasan ang tensyon sa pagitan nila. Ang kaba ni Scarlett ay napalitan ng pagkalito sa mga bagong emosyon na kanyang nararamdaman.Matapos marinig ang sinabi ni Scarlett, bahagyang binilisan ni Joshua ang kanyang kilos. Hindi niya ito minadali dahil ayaw niyang mahirapan si Scarlett.“Ganito ba ang gusto ninyo, Ma’am? O mas mabilis pa?” tanong ni Joshua.“Okay na iyan, pero parang mas maganda kung medyo mas mabilis,” sagot ni Scarlett.“Sige po,” tugon ni Joshua.Habang tumatagal, lalo lamang nararamdaman ni Scarlett ang kakaibang emosyon at tensyon sa pagitan nila.“Joshua, siguradong ayos lang ito?” tanong niya.“Huwag kayong mag-alala, Ma’am,” sagot nito.Hindi na halos makapagsalita si Scarlett dahil sa dami ng emosyon na kanyang nararamdaman.“Joshua... parang hindi ko na kaya...” sabi niya habang hinihingal.“Mag-relax lang po kayo,” pagpapakalma ni Joshua.Makalipas ang ilang sandali, naramdaman ni Scarlett ang matinding bugso ng emosyon. Mahigpit siyang kumapit kay Joshua habang pilit pinapakalma ang sarili.Ngumiti si Joshua nang makitang mas komportable na ang kanyang amo.Pansamantala niyang pinabagal
Napabuka ang bibig ni Scarlett at lalo pang lumaki ang kanyang mga mata.Paano ba naman, tuluyan nang nahulog sa sahig ang damit na suot niya.Lalo siyang kinabahan at nahirapang lumunok habang si Joshua ay patuloy na sinusubukang pakalmahin siya.“Joshua, kailangan ba talagang ganito muna?” nanginginig niyang tanong.“Ganito talaga, Ma’am. Para hindi kayo mabigla at maging komportable kayo,” sagot ni Joshua.Napansin ni Scarlett na iba ang paraan ng pakikitungo nito kumpara sa kanyang asawa. Maingat ito at hindi nagmamadali.“Joshua... tama na,” mahina niyang sabi habang pilit pinapakalma ang sarili.“Hindi ba ninyo gusto?” tanong ni Joshua.“Hindi sa ganoon. Nahihiya lang ako,” sagot niya habang namumula ang mukha.Lumapit si Joshua at muli siyang kinausap nang mahinahon.“Wala kayong dapat ikahiya, Ma’am.”Napayuko si Scarlett.Matagal na niyang dinadala ang mga inseguridad tungkol sa kanyang sarili dahil sa mga komentong minsang narinig niya mula sa kanyang asawa.“Ayaw kong husga
“Ha? Puwede ring mag-request?” tanong ni Scarlett habang dahan-dahang umaatras kasabay ng paglapit ni Joshua.“Siyempre naman, Ma’am. Simulan na natin para umabot tayo bago mag-alas nuwebe,” sagot ni Joshua nang may kumpiyansa.Lalong kinabahan si Scarlett at hindi niya alam kung paano magsisimula.“Saan ba tayo magsisimula? Nalilito pa rin ako,” sabi niya habang napapatingin sa matipunong katawan ni Joshua. Sa totoo lang, ngayon lang siya nakakita nang ganoong katawan ng lalaki.“Hindi ba’t matagal na kayong mag-asawa ni Sir Rafael? Bakit parang ako pa ang tinatanong ninyo?” biro ni Joshua habang hinahawakan at inaamoy ang mahaba at mabangong buhok ni Scarlett.Agad namang itinaboy ni Scarlett ang kamay nito.“Huwag mo akong hawakan!” mataray niyang sabi.“Buhok pa lang naman po ang hinawakan ko,” natatawang sagot ni Joshua.Lalong nainis si Scarlett sa mga biro nito.“Tumigil ka nga! Hindi ko gusto na hinahawakan mo ang buhok ko!”Muli lamang tumawa si Joshua.“Kung hindi ko kayo pu
Hindi namalayan ni Scarlett na nakasandal na pala siya sa dibdib ni Joshua. Mukhang komportable siya, na para bang nakalimutan niyang kasama niya lamang ang isang kasambahay.Dahan-dahang hinaplos ni Joshua ang braso ng babae upang pakalmahin ito. Alam niyang pareho sila ng sitwasyon—napipilitang gawin ang bagay na ito para sa isang bagay na labis nilang pinahahalagahan.Nang mapagtanto ni Scarlett na nasa yakap siya ng Kasambahay, agad niyang itinaas ang ulo at bahagyang lumayo kay Joshua.“Pa-paumanhin, hindi ko sinasadya kanina...!”“Ayos lang po, Ma’am. Paano kung uminom muna tayo? Pagkatapos, saka tayo magsimula. Kaunti lang ang oras natin. Sabi ni Sir Rafael, dalawang oras lang, hindi hihigit doon,” putol ni Joshua habang nagsasalin ng beer sa isang baso.“Pasensya na, hindi ako umiinom ng beer,” tanggi ni Scarlett.“Kahit kaunti lang po, Ma’am. Hindi naman ito kasing sama ng iniisip ninyo. Ako rin, hindi ko gusto kapag sobra. Dalawang baso lang para uminit ang katawan. Pero kun
Dahan-dahang iminulat ni Scarlett ang kanyang mga mata.Pakiramdam niya ay bahagyang gumaan ang ulo niya matapos ang ilang minutong masahe. Ngunit nang mapansin niyang nakapatong pa rin ang mga kamay ni Joshua sa kanyang balikat, agad siyang napatuwid ng upo at marahang inalis ang mga iyon.Bahagyang nagulat si Joshua sa biglaang kilos ng kanyang amo.“Tama na,” sabi ni Scarlett habang umiiwas ng tingin. “Maraming salamat. Mas maayos na ang pakiramdam ko ngayon.”Bahagya siyang lumayo at inayos ang kanyang damit.Hindi naman nagpumilit si Joshua. Agad siyang umatras at naupo sa kabilang dulo ng kama, nag-iwan ng sapat na distansya sa pagitan nila.“Pasensya na po kung hindi kayo naging komportable, Ma’am,” mahinahon niyang sabi.Napailing si Scarlett.“Wala iyon.”Pilitan siyang ngumiti.“Relax ka lang.”Ngunit sa totoo lang, siya mismo ay hindi mapakali. Hindi niya alam kung paano haharapin ang natitirang oras nilang dalawa sa loob ng silid.Tumango si Joshua.“Sige po.”Ilang segund
Nang tuluyang magsara ang pinto, huling beses na nasilayan ni Scarlett ang mukha ng kanyang asawa bago siya maiwang mag-isa kasama si Joshua.Huminga siya nang malalim.Sa kaibuturan ng kanyang puso, ayaw niyang mapunta sa ganitong sitwasyon. Ngunit dahil sa labis niyang pagmamahal kay Rafael, nagawa niyang tanggapin ang isang desisyong hindi niya kailanman inakalang haharapin niya.Malamig ang hangin sa loob ng silid, pero para kay Scarlett, tila napakainit ng paligid. Pakiramdam niya ay hirap siyang huminga.Maya-maya, narinig niya ang mahinahong tinig ni Joshua.“Ma’am Scarlett, uminom muna po kayo.”Lumapit ito at inabot sa kanya ang isang basong tubig na nakahanda sa mesa. Lumingon si Scarlett na may malamig na ekspresyon.“Hindi po ba kayo iinom?” muling tanong ni Joshua.Napahawak si Scarlett sa kanyang noo. Sobrang gulo ng isip niya. Hindi niya alam kung tama pa ba o mali ang lahat ng nangyayari.Nauunawaan ni Joshua ang pinagdaraanan ng babae kaya hindi na niya ito pinilit. T







