Kabanata 01: The Cost of Silence

Ganoon ba talaga? 

Ang pag-ibig at poot…kailangan bang maging ganoon kalinaw ang pagkakaiba?

Tears streamed uncontrollably down her face.

Nang marinig ang papalapit na yabag, mabilis na nagtago si Nixie sa kanto. At nang mawala na ang tunog ng pag-alis ng binata, dahan-dahan siyang pumasok sa loob. 

Ang coffee table ay punong-puno ng kalat.

River hadn't treated her like a wife, but rather like a housekeeper.

Wala na siyang lakas para maglinis. She felt utterly exhausted and just wanted to sleep.

Ngunit habang nakahiga, hindi siya dinalaw ng antok. Memories kept flashing before her eyes.

The first time she met River, he was standing in the rain, at nagkataong may dala siyang payong.

The second time, nagmamadali siyang humabol sa tren, at nagkataong nagmamaneho ang binata sa tapat niya.

After that, naging madalas ang kanilang pagkikita.

Nang pumanaw ang kaniyang mentor, River was there for her.

Nang bumisita siya sa orphanage, River was there for her.

Nang matigil ang proyekto at nawalan siya ng trabaho, River hugged her and said it was okay…and then he proposed.

Kahit nung naging empleyado na lamang siya na kumikita ng apat na libo ang buwan, River just smiled and ruffled her hair, saying she was doing great.

Was all of it for show? 

--

ALAS DOS na ng madaling araw nang sa wakas ay nakatulog si Nixie.

Ngunit pagsapit ng alas-sais, ang kaniyang biological clock, na siyang sanay nang gumising para ipagluto ang asawa, ay muling nagising.

She opened her eyes, feeling utterly empty.

Malamig ang kabilang bahagi ng kama. Ang mga kumot sa guest room ay hindi man lang nagalaw.

River didn't come home last night.

Maya-maya pa ay narinig niya ang tunog ng keypad lock sa pinto.

Nixie turned around.

Her husband, who had just returned, naturally handed her his coat and bent down to hug her, but then stopped, as if remembering something.

"Galing ako sa isang dinner party kagabi. I smell of smoke and alcohol, kaya hindi muna kita yayakapin."

Dati, tuwing uuwi si River mula sa trabaho, lagi siyang niyayakap nito nang mahigpit, saying that it made him feel at home. Nixie vaguely remembered that the last time River hugged her was half a month ago.

For the past two weeks, kahit magkatabi sila sa kama, they slept separately. Akala niya, dahil lamang ito sa pagod ng kaniyang asawa.

Tania Anderson had also returned just half a month ago.

It turned out there had been signs all along.

Nixie lowered her eyes, hiding the sting in her gaze behind her long eyelashes.

Umupo si River sa sofa at itinuro ang makalat na lamesa.

"Bakit hindi mo ito nilinis?"

"Masama ang pakiramdam ko kahapon, kaya natulog na ako agad pag-uwi."

Nixie smelled a slight sour odor. She was a very clean person, ngunit yumuko pa rin siya para ayusin ang mesa. 

"Hindi na ako makakapagluto ng breakfast mo. You'll have to order something yourself,” aniya. 

AGAD NA NAPANSIN ni River na tila may mali sa asawa.

Sa loob ng apat na taon, basta't wala siya sa business trip, Nixie would always cook for him.

"What's wrong this morning?" he asked. "Galit ka ba dahil hindi ako nakauwi kagabi?" 

Nang hindi kumibo ang dalaga ay muli niya itong tinawag sa endearment na lagi niyang gamit rito.

“Asawa ko…”

HEARING THIS word made Nixie feel even more choked up.

River was a gentle and eloquent man. Noong bago pa lamang sila, madalas itong ibulong ng binata sa kaniyang tenga, making her blush. Pero pinagbawalan niya itong tawagin siyang ganoon hangga't hindi sila kasal.

River listened and only called her that again on their wedding night.

"Asawa ko, h'wag ka nang magalit. Look, I listened to you. Kahit na kasama ko ang mga kaibigan ko, hindi ako uminom,” wikang muli ni River. He reached out and rubbed the back of Nixie’s head. "Kung ayaw mong gawin, h’wag mo nang gawin. Mag-shower muna ako."

Nixie softly hummed in agreement, without looking at him.

River frowned. "Asawa ko, you're acting a little strange this morning."

“Hindi naging maganda ang tulog ko kagabi,” tipid niyang sagot.

Pilit na ngumiti si Nixie at hinimok na itong maligo.

Bago pumasok sa banyo, may inilabas na silk scarf si River. Sa logo pa lamang, alam mong napakamahal na nito.

"Nakita ko ito kagabi, kaya binili ko para sa ‘yo," he said.

Nixie held the soft silk scarf absentmindedly. Matapos ang ilang sandali, inilagay niya ito sa kaniyang bag at pumasok na sa trabaho.

--

SA RESEARCH institute, tulala si Nixie buong araw.

Ang "Self-Developed Chip" project ay nasuspinde nang ilang sandali dahil sa pagpanaw ng kanyang mentor, ngunit kalaunan ay na-restart ito, at siya ang naging pangunahing taong namamahala sa proyekto. Due to confidentiality regulations, her mentor's wife used her connections to get her a position in administration at the Rockwell Group.

Buong akala ng asawa niya ay isa lamang siyang low-level employee na kumikita ng four thousand buwan-buwan. In reality, she drove from home to the Rockwell Group every day, entering through the east gate, passing through the huge science park, and exiting through the west gate.

Ang driver na naka-assign sa kanya ng research institute ay maghihintay sa kanya roon araw-araw.

Nang sumapit ang gabi, hindi na nakatiis si Professor Cayetano. "Hindi ka ba masaya dahil makakasama mo sa dinner si Miss Anderson mamaya?"

"Anderson?” Kumunot ang kanyang noo. “Ano na ulit pangalan niya? Tania? Tania Anderson?”

Professor Cayetano was surprised. "Naalala mo pala! Akala ko wala ka nang pakialam sa kahit sino maliban sa asawa mo. Everyone else has met her, except you."

Mas lalong kumunot ang kanyang noo.

Noong makilala niya si River, alam niyang heartbroken ito, pero hindi niya nalaman kung sino ang babaeng iyon. Ayaw niyang buksan ang sugat nito kaya hindi siya nagtanong.

In the past four years, River never mentioned it. Akala niya ay tapos na ang lahat.

But yesterday, nalaman niyang hindi lang pala ito nakalimot, patago pa itong nagbibigay ng pera at effort.

Nanatiling tahimik si Nixie dahilan para mapabuntong hininga ang lalaking kaharap niya. 

Alam nitong marami siyang pagdududa si Nixie kay Anderson. Ang proyektong ito ay pinaghirapan ng kaniyang mentor at ngayon ay pinaghihirapan din niya. How could she allow just anyone to touch it?

Yung hayaan mo ngang may makisalo sa karangalan, generous na iyon. Tapos ngayon, kailangan pa niyang makipag-dinner dito?

"Huwag ka nang tumanggi ngayon, baka magalit si Professor Felix."

Si Professor Felix ang pinakamataas na pinuno sa institute, at lolo rin ni Tania. Nabalitaan lang ito ni Nixie mula sa kaniyang assistant.

Lahat ng nasa team ay hindi masaya sa biglaang pagdating ni Tania. Maganda ang resume nito, pero sino ba namang nasa institute ang hindi mahusay?

Apat na taon silang nagpakapagod, tapos ngayong malapit na ang resulta, biglang papasok si Tania as an external expert. It was disgusting. 

 Because of this, Nixie had always forbidden external experts from entering the core area. Umuuwi siya kaagad pagkatapos ng trabaho niya sa research institute, dahilan para hindi sila magkatagpo ng landas ni Tania. 

Nixie looked outside through the one-way glass.

Nakita niyang hinubad ni Tania ang suot nitong work clothes, isinuot ang isang brown leather coat, at isinukbit ang isang expensive white crocodile-skin bag sa balikat.

It was the same brand as the scarf River gave her this morning.

Parang ewan na hinugot ni Nixie ang scarf mula sa bag niya.

Saktong kumatok ang kaniyang assistant na si Kian. Nagulat ito nang makita ang scarf na kanyang hawak.

"Miss, bumili ka rin ba ng bag mula sa kanila gamit ang bonus mo?"

"No," Nixie replied. “I didn’t.”

Napatango si Kian at ngumiti. "Ah, nakita ko kasi ang scarf, akala ko bumili ka rin ng bag. Usually, ang mga scarf ng brand na ‘yan ay ibinibenta lang as part of a bundled purchase."

"A bundled purchase?"

Nixie’s heart tightened.