LOGINคุณวิชัยทำเสียงจิ๊จ๊ะ มองวายุตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะลอยหน้ากลั
“ต้องขออภัยในความผิดพลาด อาจมีความคลาดเคลื่อนในการส่งต่อข้อมูลภายในครับ แต่หากนำมาวิเคราะห์ก็จะได้แนวโน้มและผลสรุปดังเดิม ตัวเลขที่เปลี่ยนไปไม่มีนัยสำคัญในการแปรผลดังกล่าวครับ” บุรินทร์ชี้แจงได้รัดกุมเฉียบขาด แต่อาจารย์ไม่ยอมเสียหน้ารีบสวนกลับทันควัน “แต่มันสะท้อนถึงความไม่รอบคอบ คุณเป็นถึงผู้จัดการแผนก ปล่อยปละละเลยไม่ตรวจสอบให้ดี ไม่อยากคิดเลยว่าการวิเคราะห์ที่ผ่านมาของแผนกคุณแม่นยำจริงรึเปล่า ไม่ใช่ว่าทำให้บริษัทต้องเสียโอกาสไปมากมายแล้วหรอกนะ” ถูกเบี่ยงประเด็นไปเป็นเรื่องนี้เฉย ในขณะที่บุรินทร์กำลังหาทางตอบโต้ วายุก็เอ่ยขึ้นมา “หากพูดเรื่องความถูกต้องของข้อมูล จะมาว่าแผนกเราฝ่ายเดียวไม่ได้ แผนกพัฒนาธุรกิจจำเป็นต้องใช้ข้อมูลจากฝ่ายอื่นมาวิเคราะห์ เราเป็
“เดี๋ยวเถอะ อ่อยแบบนี้ เดี๋ยวได้อดคอนเฟอเรนซ์” “ฮ่าๆ ถึงไม่มีประชุมฉันก็ทำไม่ไหวหรอก เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว เฮ้อ...” บุรินทร์พูดพร้อมทิ้งตัวบนโซฟา วายุเห็นดังนั้นก็ย่อตัวลงนั่งข้างหน้า ขยับเข้าไปจุ๊บที่หน้าผาก ที่แก้ม ก่อนจะเลื่อนมาที่ปากบาง เป็นจูบที่ไม่ได้ตั้งใจจะให้เร่าร้อนวาบหวาบ แต่คนสองคนที่ต้องอดทนไม่พยายามแตะตัวกันเพราะกลัวตบะจะแตก จูบเพียงแค่นี้...ก็แทบจะทำให้ไฟติดพรึบพรับกันแล้ว “อ๊ะ...อืม มะ...ไม่ได้นะ ฉัน...” “รู้น่า ไม่ทำให้เสียงานหรอก แค่ชาร์ตพลังให้ไง ไม่ดีเหรอ”
“บี...กอดหน่อยยยยย” ทันทีที่ประตูห้องปิด ทิ้งของทุกอย่างในมือ วายุก็สวมวิญญาณเป็นหมาตัวโตหางสั่นพั่บๆ โร่เข้ามานัวเนียไม่ห่าง “อะไรของนาย หายงอนแล้วเหรอ ทีเมื่อวานตัวแข็งเสียงแข็งเลยนะ” “หายแล้ว จุ๊บๆหน่อย” “ฮ่าๆ ไม่เอา อี๋! น้ำลายเลอะหน้าแล้ว!” “แค่น้ำลาย รังเกียจเหรอไง เดี๋ยวคืนนี้จะโดนน้ำอย่างอื่น” “ไอ้บ้า ทะลึ่ง ไปไกลๆเลย เหม็นบุหรี่ ยังอีก...อื้อ!” วายุไม่เคยเบื่อที่จะกอดจะฟัดบุรินทร์ด้วยความมันเขี้ยว รู้จักกันได้ไม่นาน แต่อยู่ด้วยกับแทบทุกวัน มีแต
คุณวิชัยทำเสียงจิ๊จ๊ะ มองวายุตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะลอยหน้ากลับไปจ้องจอคอมฯ ไม่เอ่ยไม่ตอบใดๆ ทำให้อีกฝ่ายเก้อไม่น้อย ความอดทนของวายุต่ำเสียยิ่งกว่าต่ำ ไม่สนผลลัพธ์ใดๆที่ตามมา กำลังจะเอ่ยด่าคำที่เจ็บแสบกว่าเมื่อวาน แต่พออ้าปาก ก็มีเสียงหนึ่งแทรกเข้ามาเสียก่อน “พี่วิชัยครับ” วายุไม่รู้ว่าบุรินทร์เดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ดูเหมือนว่าเขาอยู่ตรงนั้นนานพอที่จะเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เสียงนั้นทำให้คุณวิชัยละจากหน้าจอแล้วหันกลับมา พอเห็นว่าเป็นบุรินทร์ สีหน้าก็ปรับเปลี่ยนเป็นมิตรแทบจะทันที ยิ่งเห็นของในมือที่บุรินทร์ยื่นมาให้ ยิ่งหน้าบานเข้าไปใหญ่ “แหม บอกกี่ครั้งแล้วให้เรียกวีวี่ เรียกวิชัยมันห่างเหิ๊นห่างเหิน”&n
“คุณต้องไปขอโทษเขา” “ห้ะ! ไม่เอา ทำไมต้องขอโทษด้วย ป้าคนนั้นก็จงใจแกล้งผมกับไอ้โจ๊กเหมือนกัน เหลือข้อมูลจากฝ่ายนั้นฝ่ายเดียวเลย ไม่งั้นก็เสร็จนานแล้ว ตัวถ่วงชัดๆ” “คุณ...ต้องไป...ขอโทษ...เขา” บุรินทร์ย้ำคำสั่งเดิม วายุหน้างอหนัก เขาโกรธหัวหน้าที่ไม่เห็นใจลูกน้องที่โดนเลือกปฏิบัติ แล้วก็...น้อยใจแฟนตัวเองที่ไม่เข้าข้าง อีกทั้งยังไล่ให้ไปขอโทษอีกฝ่ายด้วย “บี ทำไมยุต้อง...” “หยุด ตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ” บุรินทร์กดเสียงต่ำ ทำหน้าจริงจังกว่าเดิม วายุเห็นดังนั้นก็เป็นอัน
“เจ้าลูกตัวดีของฉันมันเป็นยังไงบ้างล่ะภูวดล” คุณนายเกียวเอ่ยถาม พร้อมกับยกกาแฟขึ้นมาดื่ม “ดีขึ้นว่าเดือนแรกครับท่านประธาน” “อืม แล้วมีปัญหากับคนอื่นรึเปล่า ไอ้นี่ยิ่งกวนๆอยู่ด้วย” “วายุเข้ากับเพื่อนร่วมงานไม่ค่อยได้เท่าไหร่ พูดตามตรง...คนอื่นออกจะหมั่นไส้อยู่เหมือนกัน” “เฮ้อ ก็ว่าอย่างนั้นแหละ ลูกฉันมันมั่นหน้ามั่นโหนก ปากก็เสีย ทำตัวไม่น่าเอ็นดู ฉันล่ะกลุ้มใจ” “แต่ผมคิดว่ามีแนวโน้มไปในทางที่ดีขึ้นนะครับ เห็นว่าได้รับมอบหมายให้ทำงานอยู่หลายอย่าง ยังไงก็ต้องมีเรื่องให้ประสานงานกับฝ่ายอื่น หลีกเลี่ยงยาก ตอนนี้ผมยังไม่ได้







