บทที่ 2 เพื่อนบ้าน

            ติ้ง

            เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ หญิงสาวตัวเล็กสูงร้อยหกสิบสองที่กำลังเก็บของในห้องเพื่อย้ายที่อยู่หันมามองก็เห็นว่าเป็นแจ้งเตือนของยูกะที่ส่งมา

            [ฉันจองตั๋วเครื่องบินกับที่พักแล้วนะคะ เดี๋ยวเราไปเที่ยวกันก่อนซักวันนึง แล้วค่อยไปดูคอนเสิร์ตนะคะ]

            นอกจากข้อความนี้ยังมีไฟล์หลักฐานการจองตั๋วเครื่องบินส่งมาเรียบร้อย

            ติ้ง

            [ขากลับพี่จินบอกว่าเดี๋ยวกลับพร้อมกัน เขาจะเป็นคนจองให้พร้อมกับของตัวเองค่ะ]

            [ไว้เจอกันที่สนามบินนะคะพี่คิราริ ขอบคุณค่ะ ><]

            ถึงจะไม่ได้กดเข้าไปอ่าน แต่พอเห็นข้อความก็อดที่จะยกยิ้มขึ้นมาไม่ได้

            นี่แหละน้า... คนที่อยู่ในห้วงความรัก

            ไม่นานเสียงกดออดหน้าประตูก็ดังขึ้น ร่างเล็กจึงรีบไปส่องตาแมวแล้วก็เปิดประตูให้พร้อมกับโค้งสี่สิบห้าองศาเพื่อทักทาย

            “ไง แม่สาวน้อย เก็บของเสร็จแล้วใช่ไหม” รินโกะที่เข้ามากอดสมาชิก Fairish ที่อายุเยอะที่สุดแต่ตัวเล็กที่สุดด้วยความเอ็นดู วันนี้คิราริอยู่ในชุดเรียบง่าย ไม่ได้แต่งหน้า ทำให้เธอดูเหมือนเด็กน้อยคนหนึ่ง

            “ใช่ค่ะ อันนี้เลยค่ะ แล้วก็พวกเฟอร์นิเจอร์ที่คลุมไว้กับพวกของใช้ไฟฟ้าในกล่องตรงนั้นค่ะ” ร่างเล็กพู๔ดพลางชี้สิ่งของต่างๆ ให้รินโกะและเจ้าหน้าที่ขนของที่รินโกะช่วยหาไว้ให้

            พนักงานชายประมาณสี่ห้าคนก็พยักหน้ารับก่อนจะเดินเข้าไปจัดการย้ายของที่ว่านั่น

            “ยูกะส่งตั๋วให้หรือยัง”

            “ได้รับเรียบร้อยแล้วค่ะ แต่ฉันยังไม่ได้ตอบน้องเลย” ว่าแล้วมือเรียวที่พึ่งทำเล็บมาใหม่ก็ยกมือถือขึ้นมาพลางตอบข้อความของอีกฝ่าย ‘รับทราบค่ะคุณลีดเดอร์ อีกสามวันเจอกันที่สนามบิน >v<’

            “ช่วงที่ฉันไม่อยู่ เธอก็อยู่เงียบๆ ทำตัวดีๆ สักสามสี่เดือนล่ะ” รินโกะยังคงเป็นห่วงคิราริ เพราะในบรรดา Fairish แม้เด็กสาวพวกนี้จะปากดี แต่ไม่มีใครปากดีเท่าคิราริแล้ว แม้แต่เมกุมิที่ว่าเฟียสๆ แต่เมกุมิก็เฟียสกับแค่ศิลปินด้วยกัน ไม่เหมือนคิราริคนนี้เลย

            ก่อนที่ลีดเดอร์ของทีมจะเป็นยูกะ เธอคนนี้ก็เคยเป็นตัวแทนลีดเดอร์มาก่อน บอกเลยว่า ตอนนี้ Fairish เป็นกลุ่มเด็กฝึกที่ถูกเรียกว่าเป็นตัวแสบของจริงได้เลย แม้แต่โนวันยังสู้ไม่ได้

คิราริที่ดูหน้าตาใสๆ ไม่มีพิษภัย จริงๆ แล้วค่อนข้างเด็ดขาด ไม่ต่างจากยูกะ ที่ต่างคือ คิราริแยกระหว่างเหตุผลกับอารมณ์ไม่เป็น คิราริเองก็รู้ถึงจุดนี้เช่นกัน พอยูกะเข้าร่วมทีมมา เธอเลยสละตำแหน่งลีดเดอร์ให้ง่ายๆ เพราะเจ้าตัวอยากให้วงไปได้ไกลกว่า เพราะฉะนั้น คิราริเลยไม่ลังเลที่จะสละตำแหน่งของตัวเองให้คนที่เหมาะสมกว่า

ตอนที่คิราริสละตำแหน่งร้องหลักให้อาซึนะก่อนหน้านั้นก็เช่นกัน แม้คิราริจะร้องได้ดี แต่เธอรู้ว่าเสียงของเธออาจจะไม่ได้เป็นที่จดจำเท่ากับอาซึนะ เธอจึงไม่ลังเลที่จะมอบตำแหน่งให้

แม้นิสัยบางอย่างของคิราริจะใช้อารมณ์นำ และเหมือนเด็ก แต่มุมที่อีกฝ่ายเป็นผู้ใหญ่ก็มีและเป็นการกระทำที่เท่ไม่น้อยทีเดียว

เพราะความเด็ดเดี่ยวของคิราริที่เป็นแบบนี้ ทำให้รินโกะเป็นกังวล เพราะคิราริกับจินเป็นคู่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกันอย่างสิ้นเชิง

แม้ในบริษัทฯ ทีมผู้จัดการจะรู้จักและพูดคุยกับศิลปินทุกคนอยู่แล้ว แต่ทั้งสองคนนี้ก็ไม่เคยร่วมงานกันจริงๆ จังๆ สักครั้ง ครั้งนี้ถือเป็นครั้งแรกที่ยาวนาน เธอก็ภาวนาให้สองคนนี้เข้ากันได้ดี ไม่มีเรื่องทะเลาะกันแรงๆ จนขึ้นเสียงใส่กันก็พอแล้ว

“พี่ไม่ต้องห่วง ฉันน่ะ สบายมาก ปรับตัวได้อยู่แล้ว” แม้คิราริจะค่อนข้างมั่นใจแต่รินโกะก็ยังเป็นห่วง หากแต่ว่าตอนนี้เธอก็ทำได้แค่ปล่อยไปเท่านั้น

“ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็โทรหาฉันได้นะ”

“ได้ค่ะ”

หญิงสาวอายุเกือบยี่สิบหกปีตอบด้วยรอยยิ้ม เมื่อคนขนของขนเสร็จ ทั้งสองคนก็ลงไปข้างล่างเพื่อไปยังที่พักใหม่ของคนตัวเล็ก ระหว่างทางทั้งสองคนก็ได้คุยกันบ้าง ส่วนใหญ่จะเป็นคิราริที่ถามเกี่ยวกับเรื่องการแต่งงาน และเธอสัญญาว่าจะไปให้ได้

...

เมื่อไปถึงแมนชัน C คิราริก็เดินตามรินโกะต้อยๆ เพราะเธอรบกวนพี่สาวผู้จัดการคนนี้ดูแล ทั้งเรื่องสัญญาและการติดต่อขอเข้าอยู่

“รินโกะ? คิราริ?” ระหว่างที่กำลังรอลิฟท์ ก็ได้ยินเสียงใครบางคนเรียก ทั้งสองคนจึงหันไปมอง ก่อนจะโค้งสี่สิบห้าองศาทักทาย

“สวัสดีค่ะพี่จิน” รินโกะทักทายด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า อีกฝ่ายเองก็ยิ้มให้ทั้งสองคนเช่นเคย

“จะเข้าอยู่แล้วหรอ” ร่างสูงถามพลางพยักหน้าให้กับของที่กำลังรอลำเลียงขึ้นลิฟท์

“อ๋อ ค่ะ จะย้ายอยู่วันนี้แล้ว ฝากตัวด้วยนะคะ” คิราริโค้งให้อีกฝ่ายอีกครั้ง พร้อมยกยิ้ม

พอลิฟท์มา ชายหนุ่มก็ให้หญิงสาวเข้าไปก่อนและของทั้งหมด ส่วนเขาเข้ามาทีหลังและกดชั้นลิฟท์ไปที่ชั้นสิบเก้า พอเห็นแบบนั้น คนตัวเล็กที่สุดในลิฟท์ก็สงสัย ว่าทำไมถึงไปชั้นเดียวกัน แต่ก็ไม่ได้ถาม จนกระทั่งลิฟท์มาถึง และของถูกขนไปหมด เธอถึงรู้

“พี่จิน อยู่ห้องนี้หรอคะ” ร่างเล็กชี้นิ้วไปที่ห้องตรงข้ามห้องของตัวเองด้วยสีหน้าประหลาดใจ เมื่อเห็นเขากำลังกดรหัสเข้าห้อง

“ใช่ ทำไมหรอ มีอะไรหรือเปล่า” อีกคนดูไม่ได้แปลกใจอะไรเท่าไหร่ ก็แหง่ล่ะ ห้องนี้เธอให้รินโกะช่วยหา และรินโกะก็ถามจินมาอีกที ทั้งหมดในสมการคงมีเธอคนเดียวที่ไม่รู้

“เปล่าค่ะ นึกว่าพี่จินอยู่ชั้นอื่น”

“มีอะไรก็มาเคาะห้องเรียกได้นะ ปกติถ้าไม่ได้ทำงานหรือไปธุระที่ไหน พี่ก็จะอยู่ที่นี่แหละ” ร่างสูงพูดจบก็หันหลังเพื่อเปิดประตูห้องเข้าไป แต่ก่อนหน้านั้นเขาก็หันมาพูดกับเธอต่อ “เดี๋ยวพี่ออกมาช่วยขนนะ”

เมื่อได้ยินแบบนั้นดวงตาเธอก็เป็นประกายและพยักหน้าขอบคุณ ทางด้านของ รินโกะก็เอาคีย์การ์ดแตะเข้าห้อง และให้คนช่วยกันขนของเข้าไปในห้อง

            เท่าที่รินโกะบอกมาก่อนหน้านี้ ที่นี่ค่อนข้างกว้างและแพง แต่ก็แลกมากับความเป็นส่วนตัวที่ได้รับ ชั้นที่เธออยู่นั้นจะมีแค่สี่ห้อง ส่วนใหญ่คนที่ซื้อที่นี่ต้องเป็นคนมีเครดิตประมาณหนึ่ง โดยตามที่รินโกะบอก สองในสี่ห้องถูกซื้อและรวมเป็นห้องเดียวกันไปแล้ว ซึ่งจากที่เจอจินที่เธอก็พอจะเดาได้ว่าเป็นห้องของใคร

            ทำเอาเธอสงสัยเลยว่าบ้านของหัวหน้าผู้จัดการที่ควบตำแหน่งผู้ช่วยผู้อำนวยการฝ่ายคนนี้มีเงินเท่าไหร่กันแน่ ปกติเห็นเขาก็ใช้ชีวิตธรรมดาไม่ได้อวยรวย แต่จากบุคลิกก็รู้ว่าจินไม่ใช่คนธรรมดา

            “เดี๋ยวเอาโซฟาไว้ตรงนี้เลยนะคะ” คิราริสะบัดความคิดออกและมาโฟกัสกับการแต่งห้องของเธอเอง

            แม้นี่จะเป็นห้องเดียวแต่มันก็ใหญ่มากๆ ที่นี่ค่อนข้างใกล้กับบริษัทฯ ทั้งยังสามารถเดินทางกลับบ้านได้สะดวกจากขนส่งอื่นๆ

            ตอนแรกเธออยากจะให้แม่มาอยู่ด้วย แต่เพราะคนมีอายุจะติดบ้าน แม่ของเธอเลยปฏิเสธขออยู่บ้านดีกว่า เธอเลยบอกว่าจะจ้างคนมาอยู่เป็นเพื่อน ไม่อย่างนั้นเธอจะไม่ให้แม่อยู่บ้าน แม่เธอถึงยอมให้เธอจ้างพยาบาลมาดูแล

            แม่ของเธอนั้นป่วยออดๆ แอดๆ มานาน เธอไม่ค่อยได้พาแม่ไปที่โรงพยาบาลนัก เพราะเธอไม่ค่อยจะว่างตรงกับวันที่ไปโรงพยาบาลเท่าไหร่ แต่ก่อนเธอก็ฝากคนข้างบ้านคนนั้นคนนี้บ้าง แต่ตอนนี้เธออยากจ้างพยาบาลให้เป็นจริงเป็นจัง เธอจะได้รู้ว่าแม่ของเธอป่วยเป็นอะไรกันแน่

            เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา แม่ก็เอาแต่บอกเธอว่าไม่เป็นไร พอเธอจะขอดูรายงานการตรวจแม่ก็ไม่ยอม

            “มีอะไรให้พี่ช่วยไหม” ขณะที่คิดอะไรเพลินๆ เสียงของผู้ชายตัวสูงก็ดังจากข้างหลังจนเธอสะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะโล่งใจ

            “ตอนนี้ยังค่ะ แล้วนี่พี่อยู่คนเดียวหรอ” เธอถามอย่างชวนคุย ไม่ได้สงสัยอะไร แต่ก็ไม่เคยรู้เลยว่าคนข้างๆ มีครอบครัวหรือมีแฟนไหม เพราะเขาไม่เคยพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้

            “ใช่สิ จะให้พี่อยู่กับใครล่ะ”

            “พี่จินไม่มีแฟนหรอ” เธอหรี่ตาถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ ทำเอาอีกฝ่ายก้อึ้งไม่น้อยที่ถูกถามจริงๆ แต่เขาก็ยังตอบกลับด้วยการส่ายหน้า

            “วันๆ ทำแต่งาน พี่จะเอาเวลาไหนไปเดท” เขาเองก็ตอบแบบไม่ปิดบังอะไร

            “ก็จริง แต่หน้าตาแบบพี่น่าจะมีคนเข้าหาไม่ใช่หรอคะ ไม่ลองเลือกดูสักคนล่ะ” ในความคิดของเธอนะ จินเป็นผู้ชายที่หน้าตาค่อนไปทางสวย แบบนี้ผู้หญิงชอบ ทั้งรูปร่างสูง กล้ามเนื้อบนตัวก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าไอดอลชายตัวใหญ่ๆ แบบพี่ไคโตะหรือพี่ซุซุกิ

            ถ้าโสดจนไม่ได้แต่งงาน เสียดายดีเอ็นเอหน้าตาของเขาแย่เลย

            “ไม่ล่ะ” จินระบายยิ้มพลางหัวเราะในลำคออย่างปลงตก “ผู้หญิงที่ไม่คิดมากเวลาพี่ไปไหนมาไหนกับศิลปินผู้หญิง บางทีนอนห้องเดียวกัน มันมีไม่เยอะหรอก”

            “แต่สาวๆ ที่พี่ว่าก็พวกฉันทั้งนั้นไหมนะคะ น่ากังวลขนาดนั้นเลยหรอ” คิราริเอียงคอถามพลางยกมือชี้ตัวเอง

ในสายตาของคนในบริษัทฯ พวกเธอคือเด็กผู้หญิงที่พวกเขาเห็นมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยคิดเรื่องชู้สาวเลยด้วยซ้ำ

            “เมื่อก่อนพี่ก็เคยคุยอยู่นะ แค่พี่ไปค้างกับรินโกะครั้งเดียวเท่านั้นแหละ โวยวายเหมือนพี่ไปมีอะไรกับรินโกะแล้ว”

            “จริง ทั้งที่แค่คุยด้วยนะ ยังไม่ได้คบ แถมฉันก็มีแฟนแล้วด้วย ทำงานแบบพวกฉันน่ะ คู่ชีวิตต้องไว้ใจมาก”

            “หึ ปล่อยให้พี่จินหลุดมือไปเนี่ยนะ เขาไม่ฉลาดหรือยังไงคะ เมเนเจอร์ที่หล่อและรวยที่สุดในวงการเลยนะ” คิราริถอนหายใจยาวๆ พลางยกมือขึ้นมาเกาคอ “ฉันเองก็เคยอยากจะมีนะคะ แต่เรื่องพวกนี้มันดูเข้าใจยากจัง”

            คำพูดของเธอทำให้ผู้จัดการสองคนมองหน้ากันก่อนจะหัวเราะออกมาในลำคอ เป็นรินโกะที่พูด

            “สมาชิก Fairish ที่มีแฟนแล้วสังคมจะมีปัญหาที่สุดก็คือเธอเนี่ยแหละ เพราะงั้นถ้าหาผู้ชายที่มีอำนาจต่อรองกับสังคมไม่ได้เท่าไคโตะ เลิกคิดไปได้เลย” รินโกะพูดด้วยรอยยิ้มเอ็นดู ทำให้เธอขมวดคิ้วหันไปมองรินโกะพลางขยับปากอย่างสงสัย

            “ทำไมฉันมีแฟนแล้วสังคมต้องมีปัญหาหรอคะ” เธอไม่รู้ตัวจริงๆ ในเมื่อยูกะที่เด็กกว่าเธอมีก็ไม่เห็นจะมีปัญหาทั้งยังปลุกกระแสสังคมให้ตระหนักถึงเรื่องนี้แล้ว ทำไมเธอถึงจะมีไม่ได้กัน

            “เพราะสำหรับแฟนๆ เธออายุแค่สามขวบครึ่งเท่านั้นแหละ แฟนๆ ไม่อยากให้เธอโต เพราะงั้น ถ้าผู้ชายที่เธอคบไม่ใช่คนที่ควบคุมกระแสสังคม หรือมีตำแหน่งแบบไคโตะ ฉันไม่แนะนำ เพราะเดี๋ยวเธอก็เลิกกันเพราะกระแสอยู่ดี เจ็บเปล่าๆ”

            คำตอบของรินโกะทำให้เธอห่อเหี่ยวทันที

            “กว่าฉันจะหมดสัญญาก็สามสิบไปแล้ว กว่าจะหา กว่าจะได้แต่งงานนี่ฉันไม่ต้องนอนเหงา เฉาตายเลยหรอคะ” เธอบ่นอุบจนผู้จัดการสาวที่กำลังจะแต่งงานยกมือตีแขนเบาๆ “โอ๊ย พี่รินโกะ”

            “ไม่ต้องคิดเลยนะ เธอน่ะ โฟกัสแค่งานไปก็พอ เข้าใจไหม” รินโกะย้ำ

            “ถ้าแฟนฉันดูแลไม่ดีเท่าพี่ๆ ผู้จัดการ ไม่อบอุ่นเท่าเมมเบอร์ ฉันยอมโสดตลอดชีวิตเลย” เธอพูดอย่างมั่นใจและทำหน้าเหนือกว่า รินโกะเองก็พยักหน้ารับอย่างหยอกล้อ

            ในขณะที่จินที่ยืนฟังอยู่มองสองคนนี้คุยกันก็ส่ายหัว เขาพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมรินโกะถึงเป็นห่วงนักว่าเขากับคิราริจะตีกัน เพราะเด็กคนนี้ ก็เด็กจริงๆ นั่นแหละ

            “ของขนมาหมดแล้ว อันแพ็คเลยไหม รินโกะจะได้กลับบ้านเร็วๆ” เขาเปลี่ยนเรื่อง เจ้าของห้องก็หันมาพยักหน้า ก่อนที่ทั้งสามจะเข้าไปในห้องและช่วยกันเก็บของที่อยู่ในกล่อง

            ในขณะที่ทำงานไป คิราริก็ช่วยทั้งสองคนคุยไปเรื่อยๆ ไม่มีวินาทีไหนเลยที่เงียบ ถ้าเงียบสักพัก เดี๋ยวคิราริก็ร้องออกมาเพราะแกะอะไรสักอย่างไม่ออก แล้วก็จะเป็นเขาหรือรินโกะที่เข้าไปช่วยทุกครั้งไป

            เห้อ... พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมแฟนคลับถึงยกให้เธอเป็นลูกสาวตลอดไป เพราะตอนนี้เขาก็รู้สึก เหมือนมีลูกสาวเพิ่มยังไงก็ไม่รู้