บทที่ 6 ถูกทัก

            เวลากว่าสองทุ่มในคืนวันเสาร์ตามเวลานัดที่ยูกะได้นัดเอาไว้ เพราะไม่อยากให้เป็นจุดเด่น วันนี้คิราริใส่ชุดธรรมดาและหมวกอีกหนึ่งใบ ผมสีบรอนด์ถูกมัดอย่างลวกๆ ใบหน้าแต่งมาแค่บางๆ และกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบ

            ไม่นานลีดเดอร์คนเก่งก็มาในชุดที่ไม่ได้ต่างจากเธอเท่าไหร่ ทั้งยังย้อมผมบรอนด์เหมือนกันอีก

            “รอนานไหมคะ”

            “ไม่หรอก พึ่งมาเมื่อกี้เอง” เธอตอบคนที่อายุน้อยกว่าด้วยรอยยิ้ม “เรื่องเค้กกับของขวัญเรียบร้อยแล้วใช่ไหม”

            “เรียบร้อยค่ะ นี่พี่จินบอกให้ถ่าย Vlog ไปด้วย ทั้งตอนเราเที่ยวกับไปเซอร์ไพรส์ พี่เขาบอกให้ไปเซอร์ไพรส์ช่วงซาวด์เช็ก ตอนคอนเสิร์ตเราจะได้ดูกันแบบไม่ต้องกังวล” ยูกะพูดคร่าวๆ พลางเดินไปเช็กอิน เธอเองได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้า

            นานๆ ทีได้พักต่างประเทศบ้างก็ถือว่าไม่เลวนัก

... ... ...

            ทางด้านเมือง S ประเทศ C

วง No.1 ได้เดินทางมาถึงแล้วตั้งแต่เมื่อวาน ส่วนวันนี้เป็นวันที่ทั้งวงจะมีบล็อกกิ้งบนเวที โดยมีทีมงานกล้อง ไฟ เสียง และทีมสตาฟของ No.1 อยู่กันทั้งหมดหลายสิบคน

            “Mr. Jin, it’s a pleasure to see you again.” (คุณจิน ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอคุณอีกครั้ง) มิสเตอร์ดี (ชื่อในวงการ) ผู้รับผิดชอบเรื่องออกแกไนซ์เซอร์ของคอนเสิร์ตนี้ตั้งแต่ประเทศแรกจนถึงประเทศสุดท้าย เดินเข้ามาทักทายจินแม้จินจะเป็นคนที่หนุ่มกว่า

            ไม่บ่อยนักที่พนักงานในระดับผู้บริหารของค่ายเพลงใหญ่ๆ ในต่างประเทศจะเดินทางมาด้วยตัวเอง จินเองก็เหมือนกัน ถ้าเป็นทัวร์หลายๆ ประเทศเขามักจะไปกับวงแค่ประเทศแรกและสุดท้ายเท่านั้น ทำให้การได้เข้าถึงตัวเขานั้นไม่ได้ง่ายอย่างที่ใครคิด

            “Glad to see you again. It has been a while. How have you been?” (ยินดีเช่นกัน มันก็สักพักเลยนะครับ คุณเป็นยังไงบ้าง) จินยกมือมาจับทักทายอีกฝ่ายพร้อมกับตอบกลับอย่างไม่เขินอาย

            “Oh, I’m good. Rest assured, we will make sure there are no mistakes in the lighting or sound for this performance.” (โอ้ ฉันสบายดี คุณสบายใจเถอะ พวกเราจะดูแลไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดทั้งเรื่องแสงและเรื่องเสียงของการแสดงเอง)

            “I’ll be counting on you.” (ผมเชื่อใจคุณครับ)

            ทั้งสองคนพูดคุยกันต่อ ไม่นานสมาชิกทั้งเก้าคนก็เดินออกมาบนเวทีก่อนจะทักทายทุกคน จากนั้น ทุกคนก็เริ่มทำงานของตนเอง โดยที่เงื่อนไขข้อหนึ่งที่เกิดขึ้นคือ จนกว่าคอนเสิร์ตจะจบทั้งสองวัน ทีมงานทุกคนห้ามปล่อยภาพหรือวิดีโออะไรออกไปทั้งนั้น

            ร่างสูงของจินมองดูสมาชิกทั้งเก้าคน แบ็คอัพและทีมงานของเขากำลังทำงานกันแข็งขันเสียงดังโวกเวกเช่นเคย ใบหน้าของเขาเวลาไม่ได้แสดงสีหน้านั้นค่อนข้างนิ่ง แต่ก็ไม่ได้ดูดุดันแบบไคโตะ ถึงจะดูไม่ค่อยเป็นมิตรเหมือนกัน

            [พวกเรามาถึงแล้วนะคะ ขอเข้าที่พักก่อน อย่าลืมที่ตกลงกันไว้นะคะพี่จิน] ข้อความจากยูกะถูกส่งเข้ามาในมือถือของเขา เขายกมันขึ้นก่อนจะตอบกลับ แต่ก็เห็นว่าอีกฝ่ายถ่ายรูปเซลฟี่มาให้ โดยในรูปมายูกะที่กำลังชูสองนิ้วกับคิราริที่ทำหน้าดื้อๆ ใส่กล้องจนทำให้เขาหัวเราะออกมาในลำคอ

            [ถึงที่พักแล้วบอกฉันด้วย]

            [OK!]

            “พี่จินครับ ทางนี้หน่อยครับ” เมื่อยูกะตอบกลับมา ลูกน้องของเขาที่ตั้งใจให้เป็นคนดูแล No.1 คนต่อไปก็ตะโกนเรียกเขาจากข้างเวที ร่างสูงจึงเก็บมือถือแล้วเดินเข้าไปหา

... ... ...

            ในช่วงสายเกือบๆ เที่ยงร่างเล็กของสองสาวก็มาถึงโรงแรมที่น่าเชื่อถือแห่งหนึ่งในเมือง S เป็นหนึ่งในโรงแรมที่ศิลปินของค่ายนี้มาพักประจำเมื่อมาที่นี่ สองสาวเข้าเช็กอิน ยูกะก็ส่งข้อความ เธอคิดว่าคงจะส่งหาเพี่จินนั้นเพื่อบอกว่าถึงแล้วแน่ๆ

            “พักสักแปปก่อนไหมคะ หรือไปเที่ยวเลย” ยูกะหันมาถามเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ประเมินจากคนตรงหน้า ดูเหมือนยูกะจะเหลือพลังงานอีกเยอะ

            “เปลี่ยนชุดแล้วไปเที่ยวกันเถอะ” คิราริเองก็ไม่ได้เหนื่อยมาก อีกอย่างเธอคิดว่าถ้าไม่เที่ยววันนี้คงจะไม่ได้เที่ยว เพราะยังต้องดูคอนเสิร์ตทั้งสองวัน และเธอค่อนข้างแน่ใจว่าถ้ารุ่นพี่ไคโตะเจอยูกะแล้ว เขาไม่น่าจะให้ยูกะไปไหนแน่ๆ นอกจากอยู่กับเขา

... ... ...

            สองสาววง Fairish ตอนนี้เปลี่ยนเป็นชุดที่สบายขึ้นเนื่องขากอากาศของเมือง S ช่วงนี้ค่อนข้างจะร้อนเล็กน้อย พวกเธอทั้งสองคนใส่เสื้อสายเดี่ยวเหมือนกัน ยูกะใส่สายเดี่ยวสีเข้มกับกระโปรงสีเดียวกัน คลุมด้วยเสื้อคลุมสีชมพู ส่วนเธอใส่สายเดี่ยวสีเหลืองกับกางเกงยีนส์สีเข้มตัวใหญ่ พร้อมหมวกคนละใบ

            เพราะเวลาพวกเธอไม่ได้อยู่บนเวทีนั้น สไตล์จะแตกต่างมาก และการแต่งหน้าก็ต่างกัน จากการอยู่ในวงการมาหลายปี พวกเธอสองคนมักจะไม่ค่อยมีใครจำได้แม้จะเดินอย่างเปิดเผยก็ตาม

            มือของพวกเธอสองคนต่างถือกล้องที่ติดกับไม้เซลฟี่คนละตัว พลางเดินคุยกันเพื่อสร้างคอนเทนต์เที่ยวไปเรื่อย

            โดยเปิดรายการว่าบินมาเซอร์ไพรส์โนวันโดยเฉพาะ แต่ขอพวกเธอเที่ยวก่อน

            และแน่นอน ความสวยของทั้งสองคนนั้นค่อนข้างจะแตกต่างจากคนทั่วไป แค่สีผิวของพวกเธอที่ขาวจะแทบจะสะท้อนแสงก็ทำให้ผู้คนมอง แต่ถามว่าพวกเธอเดือดร้อนไหม ก็ตอบเลยว่าไม่

            “โอ๊ะ วัดนี้เขาว่าศักดิ์สิทธิ์เรื่องความรักนะคะ” ยูกะพูดเมื่อเห็นวัดสีแดงไกลๆ ที่สุดทางเดิน

            “เธอยังต้องขออีกหรอ” เธอแซวรุ่นน้องด้วยรอยยิ้ม ก็อีกฝ่ายไปได้ดีทั้งเรื่องงานทั้งความรัก ยังต้องขออะไรอีก

            “ของฉันไม่ต้องขอ แต่มาขอของพี่ไง” ยูกะแซวเธอ แต่เธอก็ทำหน้าเหยเกพร้อมกับส่ายหน้า

            “ให้น้องๆ ก่อนเลย เดี๋ยวพี่มีคนสุดท้ายเองได้”

แม้เธอจะพูดอย่างนั้นแต่ยูกะก็ยังลากเธอไปยังวัดนั้นเพื่อขอพรอยู่ดี ส่วนตัวเองก็ไม่ได้คิดว่าเรื่องความรักในชีวิตเธอมันสลักสำคัญอะไร เพราะก่อนหน้านี้มันก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตของเธอดีขึ้นไปมากกว่าการที่เธอทุ่มเททำให้ชีวิตมันดีขึ้นเอง

            ทั้งสองคนเข้าไปไหว้ตามขั้นตอนที่เข้าใจเพื่อเอาคอนเทนต์ ก่อนที่พวกเธอจะเดินมาเลือกดูเครื่องราง พร้อมกับคิดว่าจะซื้ออะไรไปฝากเมมเบอร์บ้าง

            “แม่หนู เดี๋ยวก่อนจ่ะ” ในขณะที่พวกเธอกำลังเดินดูอยู่ ผู้ดูแลที่เป็นผู้หญิงที่ดูมีอายุแล้วแต่หน้าตาใจดีก็พูดด้วยภาษาประเทศเธอ

            “โอ๊ะ เป็นคนบ้านเดียวกันกับพวกเราหรอคะ” เป็นยูกะที่เอ่ยถาม “มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าคะ”

            “เปล่าจ้า พอดีเห็นพวกหนูแล้วรู้สึก หนูทั้งคู่มีเกณฑ์ที่จะเจอเนื้อคู่ที่เป็นคู่บุญทั้งคู่เลยนะจ๊ะ” คำพูดของคนๆ นั้นทำให้เธอกับยูกะมองหน้ากันอย่างประหลาดใจไม่น้อย ในใจเธอตอนนั้นคิดว่าอีกฝ่ายคงเป็นมิจฉาชีพหรือพวกเซลตามวัดที่จะใช้เรื่องพวกนี้ขายของ

            “หนูทั้งคู่วาสนาดี จะได้เนื้อคู่ดีทั้งคู่” คุณป้าคนนั้นพูดตรงนี้แล้วก็พูดต่อ ที่ประหลาดใจคือทักถึงลักษณะภายนอกและการพบเจอแบบสนับสนุนเกื้อกูลกันเป็นเวลานาน ซึ่งตรงกับลักษณะของพี่ไคโตะกับยูกะหมด

            แต่กระนั้นเธอก็ยังไม่เชื่อ ของพวกนี้ ถ้าตามข่าวก็น่าจะพอจับใจความได้อยู่แล้ว

            “ส่วนหนู ช่วงเด็กอาภัพ สูญเสียเสาหลักตั้งแต่เด็กเลยต้องอดทนดิ้นรนกว่าใครเขา ชีวิตของหนูลำบากมาตลอด แม้แต่ตอนนี้หนูก็ยังรู้สึกว่าต้องทุ่มเทกว่าคนอื่น เพราะมีภาระหน้าที่ต้องดูแล” สิ่งเหล่านั้นทำให้คิราริค่อนข้างช็อค เพราะเรื่องในครอบครัวเธอนั้น เธอไม่ค่อยจะบอกใคร และไม่ค่อยออกสื่อ เธอบอกแค่ว่าเธออยู่กับแม่สองคนและมาจากครอบครัวปานกลาง แต่มากกว่านั้นเธอไม่เคยพูดถึง

            “ต้องเสียสละอะไรบางอย่างไปก่อนได้บางอย่างกลับมา ก่อนหน้านี้ ชีวิตหนูเป็นแบบนั้นหรือเปล่า” คำทักเหล่านั้นทำเอาคิราริพูดอะไรไม่ออก แต่เธอก็พยักหน้ารับเบาๆ

            “เนื้อคู่คนนี้ ป้าว่าหนูกับเขารู้จักกันมานานแล้ว แต่ก็ใกล้กันจนมองไม่เห็นกันและกัน แต่ไม่ต้องห่วงนะ ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่พวกหนูจะต้องเจอกัน เป็นชะตาที่หนีกันไม่ได้ เพราะทุกอย่างรอบตัวจะเหวี่ยงให้พวกหนูได้รักกัน จนบางทีหนูอาจจะรู้สึกว่าทำไมมันง่ายไปหมด” คิราริแค่ฟังเท่านั้น เธอในตอนนี้ไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด และไม่มีไอเดียเรื่องนี้เลยเพราะเธอไม่เคยคิดเรื่องความรักมาก่อน

            กลายเป็นว่ายูกะกลับสนใจมากกว่า “แล้วเขาเป็นคนแบบไหน ใบ้อีกนิดนึงได้ไหมคะ”

            “เป็นคนที่แม่หนูคนนี้ไม่คิดว่าจะได้ลงเอยกับเขา” คุณป้าหัวเราะเล็กน้อยอย่างเอ็นดู “ไม่ต้องห่วง ตอนนี้พวกเธออาจจะไม่ชอบกัน แต่เดี๋ยวบรรยากาศรอบข้างก็จะทำให้พวกเธอรักกันไปเอง”

            “แล้วทำไมถึงมาทักหนูล่ะคะ” คิราริถามด้วยความสงสัย

            “ผู้ชายคนนั้นเป็นคนของที่นี่ (คนของเมืองนี้) เจ้าชะตาความรักเขาบอกให้ป้ามาบอกให้หนูเตรียมใจไว้ เพราะหลังจากที่เขารักหนูแล้ว เขาจะดูแลหนูอย่างดี จนหนูอาจรับไม่ทัน แต่ตอนนี้ป้าไปก่อนนะ”

            พูดจบคุณป้าเขาก็เดินจากไปโดยที่พวกเธอไม่ทันได้พูดอะไร แต่ถึงจะทัน ตัวเธอเองก็คงไม่รู้จะพูดอะไรด้วยซ้ำ

            เธอนึกถึงพวกเรื่องเล่าของคนหลายคนที่เล่าว่า เวลาไปเที่ยวไกลๆ แล้วมักจะมีคนมาทัก ซึ่งเรื่องที่ทักของคนที่มาเล่าก็มักจะเกิดขึ้นจริงๆ หลังจากนั้น

            ... แต่... เธอก็ไม่เชื่อหรอก

            คนที่โดนทักทุกคนไม่ได้มาเล่านี่ คนที่เล่าส่วนใหญ่ก็มีแต่คนที่ถูกทักแม่น ส่วนของเธอหรอ ไม่แม่นตั้งแต่บอกว่าเธอจะมีแฟนแบบที่เธอจะปฏิเสธไม่ได้แล้ว

            มันจะมีได้ยังไง วันๆ เธอทำแต่งาน เจอแต่ผู้ชายหน้าเดิมๆ จะไปเดทกับใครได้กัน แล้วถ้าเธอจะปฏิเสธใคร เธอจะทำไม่ได้เลยหรอ

            เหอะ...

            “ไปซื้อของให้เมมเบอร์ต่อดีกว่า”