Simula

Bea's POV

Alas singko pa lang ng umaga ay gising na ako para magsaing. Maaga na naman kasing tutulak sina Lola at Lolo sa bukid para magtanim kasabay ng pinsan kong lalaki na nagpapalay kaya kailangan kong maghatid ng pagkain sa kanila.

Maigi na rin iyong maaga dahil natatapos ko agad ang gawaing bahay, nakakapagfocus pa ako sa paghahanap ng trabaho sa online.

Habang hinihintay maluto ang sinaing, nagwalis muna ako sa harap ng bahay, nagdilig ng mga halaman at binuksan ang maliit na tindahan na kahit papaano ay may kinikita para sa gamutan nila Lola at Lolo.

Sabi nila sanggol pa lang daw ako no'ng iwan ako ng nanay ko sa kanila at hanggang ngayon wala pa ring balita sa kanya maski sa tatay ko.

Pero masaya na ako kung anong meron ako ngayon. Hindi ko na sila ganun iniisip. Punong-puno naman ako ng pagmamahal dahil sa Lola at Lolo ko. Walang kapantay na pagmamahal ang binigay nila sa akin.

Bandang alas sais ng umaga, nagtimpla na ako ng kape nila, bumili na rin ng tinapay sa kalapit na bakery. Dahil dito nagkakape ang pinsan ko, dinamihan ko na rin ang binili ko.

"Magandang umaga, apo," bungad ni Lola mula sa loob. Dito sila madalas mag-almusal sa labas. May ginawa kasing shed dito si Lolo na napapalibutan ng bulaklak na ginawa naming tambayan. "Wala pa si Jun? Maaga 'yon pumupunta rito, ah."

"Baka hindi pa po gising?" sagot ko habang namimitas ng bulaklak. "May kape na po dyan saka pandesal. Mainit pa. Si Lolo po?" baling ko sa kanya. "Naligo na agad?"

"Kilala mo naman ang Lolo mo, ligo agad pagkagising. Ginamit na yata niya 'yong ininit mong tubig," ani Lola.

"Sige lang 'La, ipag-iinit ko na lang po kayo kung sakaling maubos niya," sabi ko at nagpatuloy sa ginagawa.

"Kamusta naman ang pag-aapply mo sa trabaho? Wala pa rin bang tumatawag sa'yo?" tanong nito na nagpatigil sa akin. "Huwag kang mapressure, apo. Huwag mo kaming alalahanin ng Lolo mo. Kung gusto mong pumunta ng Maynila, hindi ka namin pipigilan."

"Nag-aapply po ako sa online. Naghihintay lang po ng tawag. Ayoko po mo nang umalis," rason ko kahit ang totoo, ayokong iwan sila rito.

Wala silang kasama dito. Wala ring mag-aalaga sa kanila. Kahit pa sabihin nilang malakas pa sila, hindi ako makampante. Gusto ko silang isama sa Maynila.

May savings naman ako para sa uupahan namin doon pero alam ko, ayaw nila. Mas gusto nila dito. Mas tahimik. Mas payapa. Panatag ang loob nila rito.

Narinig ko na lang itong bumuntong hininga at hindi na nagsalita pa. Alam niya kasing iniiwasan ko ang topic na 'yon dahil naiiyak ako. Ayoko talagang umalis na hindi sila kasama pero alam kong iniisip din nila ang future ko. Ayaw nilang matali ako rito sa probinsya.

Lumipas ang ilang minutong katahimikan, dumating na rin si Jun pero ang pinagtaka ko may kasama siyang lalaki na may dalang maleta.

Sino naman kaya 'to? Barkada niya? Balak patirahin dito?

Tumayo ako, pilit kinikilala ang lalaking kasama niya pero hindi pamilyar sa akin. Ngayon ko lang nakita pero gwapo na moreno.

"La! Lo! Si Kuya Radleigh!" sigaw ni Jun habang binubuksan ang gawa sa kahoy na gate. "Nandito na ho siya!"

"Naku, Radleigh, hijo! Bumalik ka!" si Lola na sa sobrang tuwa halos matapilok na sa pagmamadaling salubungin ang lalaki.

Tumabi na lang ako at napasunod ng tingin kay Lolo nang dumalo rin sa kanila.

Sa nangyayari, para ako na lang iyong naiwang gulong-gulo rito. Hindi ko alam kung lalapit ba ako o mananatili na lang dito.

"Bea! Bakit nakatayo ka dyan? Mag-mano ka sa ninong mo!" sigaw ni Lola kaya sa taranta ko, nagmadali akong pumunta sa kanila at muntik nang sumubsob, buti na lang at nasambot ako ng lalaki. Nakakahiya. "Bata ka. Mag-ingat ka."

Napayuko ako. "Pasensya na po." Kinuha ko agad ang kamay ng lalaki at nagmano.

Nanatili akong nakayuko paglayo ko. Hindi ko yata kayang tingnan ang lalaki o sabihin nating ninong ko.

"Pasensya ka na, hijo, mahiyain talaga 'yan. O siya at tumuloy ka na sa loob nang makapagpahinga ka," imbita ni Lola sa lalaki. "Bea, ayos lang ba kung doon muna siya sa kwarto mo magpahinga? Ipapaayos ko muna iyong attic kay Jun para doon ka muna."

"Huwag na ho, 'La. Ako na lang sa attic. Kami na lang po ni Jun ang mag-aayos doon. Hindi naman po ako pagod," giit ng lalaki. "Besides, babae po siya."

Pumintig ang tenga ko sa sinabi niya. Anong meron kung babae ako?

"Ikaw talagang bata ka, napaka-strikto mo pa rin sa babae. O siya sige na, doon ka na sa attic kung 'yon ang gusto mo," wika ni Lola. "Bea, ipagtimpla mo muna ang ninong mo ng kape. Pampalakas niya 'yan, eh."

Nagtawanan sila pero ako nakayuko pa rin at tumango na lang. "Opo, 'La. Pasok na po ako sa loob."

Tinalikuran ko sila ngunit bago pa man ako makapasok sa loob ng bahay, narinig ko ang sinabi ng lalaki na nagpabagal ng lakad ko.

"Siya na ba 'yon?" tanong nito.

"Oo, iyong iniwan sa amin," rinig kong sabi ni Lola. "Salamat sa pagpapadala mo sa amin ng pera at nakaya naming buhayin siya at paaralin."

Napalunok ako. Siya ba 'yong sinasabi sa akin ni Lola noon na nagpapaaral sa akin simula highschool hanggang college?

Hindi na ako nakinig sa usapan nila at dumiretso na ng kusina. Nagpainit ako ng tubig at dinamihan na dahil ipanliligo pa ni Lola.

Pagkatapos, nagtimpla ako ng kape para sa lalaki at kay Jun saka lumabas na rin, pero hindi ko sila nadatnan doon, si Lola lang at Lolo.

"Nasa taas sila, apo," wika ni Lolo. "Inaayos ang attic."

"Ah, sige po." Bumalik ako sa loob, umakyat sa taas at dumiretso na sa attic.

Pagdating, yumuko ako ulit nang makita ko ang lalaki. Hindi ko alam ba't nahihiya ako. Hindi ko siya matingnan.

"Bea! Dito!" sigaw ni Jun kaya dali-dali akong pumunta sa kinaroroonan nila. "Sa wakas, may kape na. May pandesal dito Kuya Rad. Pampalakas." Mahina itong tumawa at saka humigop ng kape.

"Tapusin ko lang 'to. Mabilis lang," saad ng lalaki na hanggang ngayon hindi ko pa rin matawag na ninong. "Hindi pa naman siguro lalamig 'yan, Bea?"

Napatingin ako sa kanya, mata sa mata. "P-Po? Ah, opo, hindi po."

Nginitian niya ako. "Nahihiya ka pa rin ba sa ninong mo?”

Nag-iwas ako ng tingin. "Hindi naman po," mahinang sagot ko, ramdam ang pag-init ng mukha ko.

Panandaliang katahimikan ang namayani habang patuloy na nagpupukpok si n-ninong.

“Bea?” biglang tawag niya kaya napa-angat ako ng tingin.

“P-Po?”

“May boyfriend ka na ba?”