ตอนที่ 2/1 ดวงใจของแม่

ภาพของชายที่เป็นข่าวนั้นทำให้ปางอุบลตกตะลึงนิ่งอึ้งใบหน้าค้างแข็งไปชั่วขณะ ความทรงจำเกี่ยวกับภูเบศร์ไหลบ่าเข้ามาในหัวอีกครั้ง

“แม่ ๆ” เด็กน้อยคลานเข้ามาหาผู้เป็นแม่พร้อมกับปีนขึ้นมานั่งที่ตัก เมื่อนั้นปางอุบลจึงได้สติ เธอเอื้อมมือไปหยิบรีโมตและปิดทีวีลง

“ว่าไงครับลูก” เด็กน้อยมองมารดาตาแป๋ว พลางเอื้อมมือไปจับแก้มมารดาที่ตอนนี้มีน้ำตาไหลลงมาเป็นทาง

“โอ๋ ๆ” เด็กน้อยเสียงใสเอ่ยขึ้น เขาทำแบบเดียวกันอย่างที่แม่ปลอบเขาให้หยุดร้องไห้

ปางอุบลรีบยกหลังมือขึ้นมาปาดน้ำตาที่รินอาบแก้ม เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าน้ำตามันไหลออกมาเองตอนไหน เด็กน้อยปลอบใจแม่ เขาไม่รู้ว่าผู้เป็นแม่ร้องไห้ด้วยเรื่องอะไร แต่ต้องมีเรื่องเศร้าเสียใจอยู่เป็นแน่

“แม่ไม่เป็นไรแล้วครับ ขอบคุณครับลูก”ปางอุบลกดจมูกลงฝ่ามือเล็ก ๆของบุตรชาย ทำไมเธอต้องมีความรู้สึกแบบนี้ แม้เวลาจะผันผ่านไปนานเท่าใดก็ตาม...นี่คงเป็นเครื่องตอกย้ำว่าเธอยังไม่ลืมเขาใช่ไหม ?

ตึกสูงระฟ้าของเขตเศรษฐกิจสำคัญแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร บนชั้นสูงสุดในห้องทำงานที่มีกระจกบานกว้างจนมองเห็นวิวเมืองมุมสูง 180 องศา

“เป็นยังไง เรื่องที่ฉันให้นายไปจัดการ”

“เอ่อ...นายครับ คือผมลองไปติดต่อที่บาร์นั้นแล้ว เจ๊แต๋วเขาบอกว่าคุณบัวไม่ได้กลับไปทำงานที่นั่นตั้งแต่นายติดต่อจ้างงานคุณบัวครับ” อธิปผู้เป็นเลขาและยังเป็นคนขับรถส่วนตัวของภูเบศร์เอ่ยตอบ

ภูเบศร์คลี่รอยยิ้มบาง...

“...อืมก็ดี! ฉันก็หวังว่าเธอจะมีชีวิตที่ดีขึ้น” เขารู้สึกดีใจที่ปางอุบลไม่ได้กลับไปทำงานที่นั่นหลังจากเขากลับไปที่ฮ่องกง และก็ยังหวังอีกว่าเธอจะไม่กลับไปทำอาชีพนี้อีก ไม่ว่าที่ไหนก็ตาม...

“นายคิดถึงเธอหรือครับ” ภูเบศร์หันขวับไปจ้องหน้าอธิปตาเขียวแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว

“ทำไมฉันต้องคิดถึงเด็กคนนั้น!”

“ถ้าเธอไม่มีอิทธิพลกับนายจริง เกือบ ๆสองปีมานี่ทำไมนายไม่นอนกับผู้หญิงคนไหนเลยล่ะครับ แล้วจะให้ผมคิดว่าไงล่ะครับ”อธิปแกล้งยียวน คนถูกแซวถึงกับต้องขบเขี้ยวเคี้ยวฟันฮึ่มๆอยู่ในใจ

เขากับภูเบศร์สนิทสนมเหมือนคนในครอบครัว เพราะอธิปเองก็เป็นลูกของอารีที่เป็นแม่นมดูแลเขามา ทั้งคู่จึงเติบโตมาด้วยกัน อธิปจึงเปรียบเสมือนเพื่อนคู่คิดและมือขวาของเขาก็ว่าได้

“นายออกไปได้แล้วไป” ภูเบศร์ชักสีหน้าเคร่งขรึม สะบัดมือไล่ส่ง ๆ พลางก้มหน้าลงเปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้า ‘อธิปชักจะรู้มากเกินไปแล้ว’

“คิดอะไรไม่บอก บอกอธิป” นี่เป็นสโลแกนประจำตัวของเขาที่ภูเบศร์ตั้งให้

“เอาเป็นว่าผมจะพยายามตามเธอมาให้นายให้ได้ก็แล้วกันนะครับ” อธิปกดยิ้มยียวนแกล้งกวนโทสะอีก จนภูเบศร์ต้องหยิบแฟ้มเอกสารปาเข้าให้

แต่ทว่า อธิปไวกว่าเขารับมันไว้ได้ทันเสียก่อนที่สันแฟ้มจะหล่นลงมากระแทกลงกลางหน้าผากแบบเส้นยาแดงผ่าแปด

จากนั้นอธิปรีบจ้ำอ้าวออกจากที่เกิดเหตุก่อนที่ผู้เป็นนายจะหงุดหงิดคลุ้มคลั่งมากกว่าเดิม เพราะเห็นว่าภูเบศร์ตั้งท่าว่าจะหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นอีกอันขึ้นมา

หลังจากอธิปออกไปแล้ว ภูเบศร์ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา แล้วเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ สองมือประสานกันอยู่หลังท้ายทอย หลับตาลงพักสายตา...

ใช่! หลังจากที่เขากลับไปฮ่องกงไม่มีวันใดที่เขาไม่คิดถึงเธอเลย เขาไม่เคยเปลี่ยนเบอร์มือถือ...แต่ว่าเด็กคนนั้นก็ไม่เคยติดต่อเขามาด้วยซ้ำ

ในเมื่อเขาเลือกที่จะถอยห่างออกมาเอง เขาก็ต้องเลือกที่จะไม่เป็นฝ่ายติดต่อกลับไปเช่นกัน

ตลอดระยะเวลาเกือบสองปีที่ผ่านมาชีวิตจึงมีแต่งานกับงาน ผู้หญิงคนเดียวที่คุยกันอยู่แต่ไม่ได้เกินเลยในความสัมพันธ์ก็เห็นว่าจะมีแค่ “ลียา”

ซึ่งครอบครัวทั้งสองฝ่ายรู้จักกันมานาน เพราะพ่อของเธอรู้จักกับพ่อของเขาและดูเหมือนว่าทั้งสองครอบครัว ต้องการจะเกี่ยวดองกันเสียด้วยสิ

“เฮ้อ! เธอจะเป็นยังไงบ้างนะบัว...” เขาพรูลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “อ้าวเฮ้ย! นี่เราคิดอะไรอยู่เนี่ย ทำไมต้องไปคิดถึงผู้หญิงพรรค์นั้นด้วยวะ” เขารีบสลัดความคิดนี้ออกจากหัว ผู้ชายอย่างเขาต้องได้คนที่ดีพร้อมมาเป็นศรีภรรยาและแม่ของลูกสิ...

ภูเบศร์ย้ายกลับมาดูแลธุรกิจที่ไทย เดิมทีเป็นน้องชายต่างมารดาที่ไม่ค่อยจะลงรอยกันเท่าไหร่ดูแลอยู่ แต่ทว่าน้องชายเกิดอยากจะไปดูแลธุรกิจที่ฮ่องกงที่เป็นบริษัทแม่ เพื่อสั่งสมประสบการณ์ จึงมีการสลับตัวผู้บริหารกันเกิดขึ้น เขาจึงมีโอกาสได้ย้ายมาอยู่ที่เมืองไทย และคิดว่าคงอยู่ที่นี่ไปอีกนานหรืออาจจะเป็นการถาวรเพราะดูเหมือนว่าเจ้าน้องชายจะชอบที่ฮ่องกงมากเสียด้วย

ช่วงบ่ายเวลาเดิมสายฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสายราวกับนัดหมายไว้ ภูเบศร์หมุนตัวกลับไปมองที่กระจกบานกว้างอีกครา

วิวเมืองของตึกจากตึกระฟ้ายามนี้ มีม่านน้ำฝนที่สาดกระทบมาที่กระจกจนขมุกขมัวคล้ายภาพถ่ายจากเลนส์โบเก้ ก็คงเหมือนกับใจของเขายามนี้ที่ขะมุกขะมอมและเปียกปอนไม่ต่างกัน