Chapter 2

Dalawang araw matapos ang nakakakilabot na interview sa loob ng malamig na opisina ng Montecarlos Empire, heto ako ngayon, nakatayo sa harap ng isang higanteng gate na gawa sa makapal at itim na bakal. Dala-dala ko ang isang luma at kupas na backpack na naglalaman ng iilang piraso ng damit at mga personal na gamit. Tiningala ko ang nagtataasang pader na nakapalibot sa buong estate. Parang isang palasyo mula sa mga pelikula ang bubungad sa sinumang papasok, ngunit para sa akin, isa itong malaking hawla na kusa kong pinasukan.

Ako si Pamela Mondragon. Isang simpleng babae na walang ibang pangarap kundi ang makapagtapos sana ng pag-aaral at maiahon ang pamilya sa kahirapan. Ngunit mapaglaro ang tadhana. Sa halip na diploma ang hawak ko, isang kontrata ang pinirmahan ko, kontratang nagtali sa akin sa isang buhay na hindi ko kailanman inasahan.

Nang bumukas ang malaking gate, halos malaglag ang panga ko sa tumambad sa akin. Isang napakahabang driveway na napapalibutan ng mga perpektong hugis na puno ng pino at mga makukulay na bulaklak. Sa dulo nito ay ang mismong mansyon ni Froilan Montecarlos. Gawa sa purong puting marmol ang mga haligi, may malalaking bintanang salamin na sumasalamin sa sikat ng araw, at isang malaking fountain sa gitna na may estatwa ng isang anghel. Napakaganda, napakarangya, ngunit bakit pakiramdam ko ay napakalamig at walang buhay ng lugar na ito?

"Ikaw ba ang bagong kasambahay?"

Napatalon ako sa gulat nang marinig ko ang isang mataray ngunit pormal na boses. Lumingon ako at nakita ang isang ginang na marahil ay nasa limampung taong gulang na. Nakasuot siya ng itim na uniporme na may puting apron, tuwid ang tayo, at matalim ang mga mata.

"O-Opo," mabilis kong sagot sabay yuko bilang paggalang. "Ako po si Pamela. Pamela Mondragon po."

Pinadaanan niya ako ng tingin mula ulo hanggang paa, tila sinusuri kung karapat-dapat ba akong tumuntong sa makintab nilang sahig. "Ako si Manang Rosa, ang mayordoma ng mansyong ito. Sumunod ka sa akin at ipapakita ko sa iyo ang magiging kwarto mo, pati na rin ang mga pasilidad ng bahay. Ngunit bago ang lahat, gusto kong malinaw sa iyo ang mga patakaran."

Habang naglalakad kami sa loob ng naglalakihang pasilyo na napapalamutian ng mga nagkakahalagang painting at antigong plorera, nagsimulang magsalita si Manang Rosa.

"Una, bawal kang magpagala-gala sa mansyon kung wala kang gagawin. Pangalawa, ang kaisa-isang trabaho mo ay ang panatilihing malinis ang Master's Bedroom, ang kwarto ni Sir Froilan. Ikaw lamang ang may karapatang pumasok doon maliban sa kanya. Pangatlo, at ito ang pinakamahalaga, huwag na huwag kang magsasalita kapag hindi ka kinakausap ni Sir Froilan. Hindi siya sanay sa maingay. Naiintindihan mo ba?"

Kumalabog ang dibdib ko nang marinig ko ang pangalan niya. Ang matatalim at madidilim niyang mga mata ay muling nag-flash sa aking isipan. "Opo, Manang Rosa. Naiintindihan ko po."

Dinala niya ako sa servants' quarters na nasa likurang bahagi ng mansyon. Kahit na para sa mga kasambahay lang ang kwartong ibinigay sa akin, mas malaki at mas maganda pa ito kaysa sa buong bahay namin sa probinsya. May sarili akong malambot na kama, aircon, at sariling banyo. Habang inaayos ko ang aking mga gamit, hindi ko naiwasang mapaiyak. Kinuha ko mula sa aking bag ang isang lumang litrato naming pamilya. Nakangiti doon ang aking ina, malakas pa at walang sakit.

"Para sa inyo 'to, Ma," bulong ko sa hangin habang pinupunasan ang aking mga luha. "Titiisin ko ang lahat. Basta gumaling ka lang at makapag-aral ang mga kapatid ko. Kakayanin ko 'to."

Kinahapunan, binigyan na ako ni Manang Rosa ng aking uniporme, isang itim na bestida na hanggang itaas ng tuhod at may manipis na puting apron. Mahigpit ang pagkakayari nito, hapit sa aking katawan ngunit disente naman tingnan. Binigyan din niya ako ng mga gamit panlinis at itinuro ang daan patungo sa ikatlong palapag, ang pribadong kaharian ni Froilan Montecarlos.

Nang pumasok ako sa Master's Bedroom, halos mapigil ko ang aking hininga. Kasing laki ito ng isang basketball court. Madilim ang tema ng kwarto, kumbinasyon ng itim, kulay abo, at dark oak. May isang napakalaking king-sized bed sa gitna na may itim na silk bedsheets. Sa isang gilid ay may malaking walk-in closet at sa kabila naman ay isang floor-to-ceiling na bintana na nagpapakita ng tanawin ng buong estate. Amoy na amoy ko sa buong kwarto ang pamilyar na pabango ni Froilan, isang sikat at panlalaking amoy na may halong musk at mint na nagpapaalala sa akin ng nakakakilabot naming unang pagkikita.

Nagsimula akong maglinis. Pinunasan ko ang bawat muwebles, inayos ang mga nakakalat na papeles sa kanyang study table, at pinalitan ang mga punda ng unan. Sinigurado kong walang ni isang alikabok ang maiiwan. Kailangan kong galingan. Kailangan kong patunayan na karapat-dapat ako sa malaking sweldong ipinangako niya, para hindi na niya maisipan pang bawiin ang tulong pinansyal na idineposito na niya sa ospital para sa operasyon ng aking ina.

Pagsapit ng gabi, halos mamanhid na ang aking mga binti sa walang tigil na paglilinis at pag-aayos. Pababa na sana ako upang kumain ng hapunan nang biglang bumukas ang malaking p***o ng kwarto.

Halos tumalon ang puso ko palabas ng aking dibdib. Pumasok si Froilan Montecarlos.

Gulo-gulo ang kanyang buhok, maluwag ang necktie, at nakabukas ang unang tatlong butones ng kanyang polo. Mukha siyang pagod mula sa buong araw na pagtatrabaho, ngunit hindi nabawasan ang kanyang nakakaintimidang presensya. Napahinto siya nang makita ako. Ang kanyang malamig at madilim na mga mata ay dahan-dahang bumaba mula sa aking mukha, pababa sa aking leeg, hanggang sa aking uniporme. Tila ba sinusunog ng kanyang tingin ang bawat hibla ng tela na nakabalot sa aking katawan.

Agad akong yumuko, nanginginig ang mga tuhod. "M-Magandang gabi po, Sir Froilan. T-Tapos na po akong maglinis. Bababa na po sana ako."

Akmang lalagpasan ko na siya palabas ng p***o nang bigla niyang hawakan ang aking braso. Mahigpit, mainit, at nagpapadala ng libo-libong boltahe ng kuryente sa aking sistema. Napasinghap ako at napaatras, ngunit mas hinigit niya ako palapit sa kanya.

"Sino ang may sabing pwede ka nang umalis, Pamela?" mababa, paos, at pabulong na tanong niya. Ang amoy ng alak ay humalo sa kanyang mamahaling pabango, na lalong nagpapabigat sa hangin sa pagitan naming dalawa.

Hindi ako makapagsalita. Tuyong-tuyo ang lalamunan ko. "S-Sir... tapos na po ang trabaho ko—"

"Hindi pa," putol niya, ang kanyang mga mata ay nagliliyab sa isang emosyong hindi ko mapangalanan, ngunit sapat para magdulot ng matinding takot sa aking puso. Inilapit niya ang kanyang mukha sa akin, sapat para maramdaman ko ang init ng kanyang hininga sa aking pisngi. "Ang paglilinis ng kwarto ay isang bahagi lamang ng trabaho mo. Nakalimutan mo na ba ang pinag-usapan natin sa opisina? You are here to serve me, Pamela. In every way I want."

Nanlaki ang mga mata ko habang bumabagsak ang malamig na pawis sa aking noo. Wala akong kawala. Nasa loob ako ng kanyang kwarto, sa loob ng kanyang bahay, at hawak niya ang buhay ng pamilya ko. Sa gabing iyon, kasabay ng malakas na paghampas ng hangin sa mga bintana ng mansyon, naramdaman ko ang tunay na simula ng kalbaryong pinasok ko sa mundo ng isang Froilan Montecarlos.