บทที่ 1

บรรยากาศหน้าลานเกียร์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ในช่วงสายเต็มไปด้วยความจอแจของนักศึกษา เสียงพูดคุยหยอกล้อดังสลับกับเสียงเครื่องยนต์ของรถที่ขับผ่านไปมา

ทว่าเมื่อร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวพ้นกรอบประตูทางเข้าตึก เสียงจอแจรอบบริเวณกลับค่อยๆ เงียบลงโดยไม่ได้นัดหมาย นักศึกษาหลายคนพร้อมใจกันขยับตัวหลบ เปิดทางเดินให้กว้างขึ้นโดยอัตโนมัติ สายตานับสิบสิบจดจ้องไปยังจุดเดียวกันด้วยความรู้สึกหวาดหวั่นผสมความอยากรู้อยากเห็น

ครอสในวัยยี่สิบสามปีกวาดสายตาคมกริบมองตรงไปข้างหน้า ใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยรอยแผลเป็นจางๆ ตรงหางคิ้วซ้ายเรียบตึง ไม่แสดงอารมณ์ใด เสื้อช็อปสีเลือดหมูที่พาดอยู่บนบ่ากว้างไม่ได้ทำให้ความน่าเกรงขามของเขาลดลงเลยแม้แต่น้อย เขากลับมาเรียนอีกครั้งในฐานะนักศึกษาปีสามหลังจากดรอปเรียนไปจัดการปัญหาธุรกิจของครอบครัวนานถึงสองปีเต็ม

ความเงียบสงัดถูกทำลายลงเมื่อฝีเท้าของใครอีกคนก้าวเข้ามาขวางหน้า

"นึกว่าจะเบี้ยวไม่มาซะแล้วไอ้คุณชาย"

เจคล้วงกระเป๋ากางเกง ยืนฉีกยิ้มกวนประสาทรอรับเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของตัวเอง ท่าทางสบายๆ ของเจคดูขัดกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวคนตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง

"กูรับปากแม่ไว้แล้ว มึงก็รู้" น้ำเสียงทุ้มต่ำตอบกลับห้วนจัด ครอสไม่ได้หยุดเดิน เจคจึงต้องหมุนตัวก้าวตามไปติดๆ

"เออ รู้ครับรู้ แต่หน้ามึงตอนนี้นี่พร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อเลยว่ะ ปรับโหมดหน่อยไหมเพื่อน ที่นี่มหาลัย ไม่ใช่บ่อนกาสิโนของมึง ไม่มีใครกล้าเดินมาแทงข้างหลังมึงตอนกำลังกินข้าวหรอก"

ครอสปรายตามองเพื่อนสนิทด้วยแววตาติดรำคาญ สันกรามคมนูนขึ้นเล็กน้อยจากการขบกัดฟัน เขาเพิ่งกลับมาเหยียบสถานที่ที่เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่านแบบนี้เป็นวันแรก ความเคยชินจากการต้องระแวดระวังตัวตลอดเวลาในโลกสีเทายังคงเกาะกินอยู่ในสัญชาตญาณ

"กูรำคาญคนเยอะ มึงมีที่เงียบๆ ให้กูสูบบุหรี่ไหม"

"หลังตึกคณะเลยครับลูกพี่ รกหน่อยแต่ไม่มีใครกล้าไปเดินเพ่นพ่านแน่นอน รปภ. ก็ขี้เกียจเดินไปตรวจ" เจคพยักพเยิดหน้าไปทางด้านหลังอาคารเรียนรวม

ครอสไม่ตอบรับอะไรนอกจากหมุนตัวเปลี่ยนทิศทางเดินไปตามที่เพื่อนบอกทันที เขาทิ้งเจคให้ยืนมองตามแผ่นหลังกว้างไปเงียบๆ

อีกด้านหนึ่งของตึกคณะ อลิซนั่งกำโทรศัพท์มือถือแน่นจนข้อพ้องขาว แผ่นหลังบางพิงผนังปูนหยาบกระด้างเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ลมหายใจของเธอสะดุดเป็นห้วง ดวงตากลมโตสั่นระริกขณะกรอกเสียงลงไปตามสาย

"หนูบอกพ่อแล้วไงคะว่าเดือนนี้หนูไม่มีให้แล้ว ค่าเทอมหนูก็ต้องหาจ่ายเอง พ่อจะเอาเงินไปให้ผู้หญิงคนนั้นอีกทำไม"

เสียงหวานสั่นพร่า พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ให้ก้อนสะอื้นหลุดลอดออกไป ปลายสายตอบกลับมาด้วยถ้อยคำที่ทำให้คนฟังปวดหนึบไปทั้งหัวใจ

"แกมันก็เห็นแก่ตัวเหมือนแม่แกนั่นแหละ ฉันอุตส่าห์เลี้ยงแกมาจนโต โอนเงินมาให้ฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะให้คนไปตามเก็บที่มหาลัย"

คำขู่ของคนเป็นพ่อทำให้อลิซเม้มริมฝีปากล่างจนห้อเลือด สองมือเล็กสั่นเทา เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสกัดกั้นความอ่อนแอ

"หนูไม่ให้ค่ะ ต่อให้พ่อจะด่าหนูยังไงหนูก็ไม่มีให้ พ่อไปบอกให้เมียใหม่พ่อหาเงินเอาเองบ้างเถอะ อย่ามายุ่งกับหนูอีก"

เธอชิงกดตัดสายทันทีโดยไม่รอฟังคำด่าทอระลอกถัดไป อลิซรีบยัดโทรศัพท์ลงในกระเป๋าสะพายข้างผ้าแคนวาสใบเก่า หยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาถูกปาดทิ้งอย่างลวกๆ เธอเพิ่งอายุยี่สิบปี เป็นเพียงนักศึกษาคณะศิลปกรรมศาสตร์ปีสอง แต่กลับต้องแบกรับภาระที่ไม่ได้ก่อเพียงเพราะพ่อแท้ๆ หลงเมียใหม่จนหน้ามืดตามัว

ทว่าความสงบอยู่กับเธอได้เพียงไม่กี่วินาที เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนมากกว่าหนึ่งคนก็ดังขึ้นจากหัวมุมตึก อลิซเงยหน้าขึ้นมอง ชายฉกรรจ์แปลกหน้าสองคนในชุดเสื้อยืดสีทึบกำลังเดินตรงดิ่งมาหาเธอด้วยสายตาคุกคาม ท่าทางการเดินและการแต่งตัวบงบอกชัดเจนว่าไม่ใช่คนในมหาวิทยาลัย

สัญชาตญาณระวังภัยสั่งให้อลิซผุดลุกขึ้นยืนทันที เธอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว สองมือกำสายกระเป๋าสะพายแน่น

"คุณนายให้พวกฉันมาเอาเงินส่วนของเดือนนี้" หนึ่งในนั้นพูดขึ้นพร้อมกับแบมือออกไปตรงหน้า น้ำเสียงหยาบกระด้างเต็มไปด้วยการข่มขู่

"ฉันไม่มี กลับไปบอกนายจ้างของพวกนายซะว่าไม่ต้องส่งคนมาขู่ฉันที่มหาลัยอีก ที่นี่มีกล้องวงจรปิดทุกมุม ถ้าพวกนายขยับเข้ามาอีกก้าวเดียวฉันจะร้องให้คนช่วย" อลิซพยายามข่มเสียงไม่ให้สั่น เธอเชิดหน้าขึ้นสู้แม้ในใจจะกลัวจนแทบยืนไม่อยู่

"อย่ามาเล่นลิ้นกับพวกฉันอีหนู คุณนายบอกว่าเพิ่งเห็นแกลงรูปรับงานวาดภาพได้เงินมาหลายพัน ส่งกระเป๋าใบนั้นมาซะดีๆ"

ชายอีกคนไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งตัวเข้ามากระชากสายกระเป๋าผ้าของอลิซอย่างแรง หญิงสาวเบิกตากว้าง สองมือรีบคว้าสายกระเป๋าของตัวเองไว้แน่นและออกแรงยื้อสุดชีวิต

"ปล่อยนะ นี่มันเงินของฉัน ฉันต้องเอาไปจ่ายค่าเทอม ปล่อย" อลิซตะโกนเสียงดังลั่น พยายามสะบัดตัวหนีแต่สู้แรงผู้ชายตัวโตไม่ได้

ชายคนที่สองเห็นท่าไม่ดีจึงปราดเข้ามาช่วยล็อกแขนเธอไว้แน่น แรงบีบที่ต้นแขนทำให้อลิซนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด

"ฤทธิ์เยอะนักนะนังเด็กนี่ เอามานี่"