บทที่ 2

"ฤทธิ์เยอะนักนะนังเด็กนี่ เอามานี่"

การยื้อแย่งทวีความรุนแรงขึ้น อลิซถูกผลักจนแผ่นหลังกระแทกกับกำแพงปูน ความเจ็บแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลังแต่เธอยังคงกอดกระเป๋าไว้แนบอก ไม่ยอมปล่อยให้เงินก้อนสุดท้ายถูกแย่งไป

ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร บริเวณมุมอับสายตาหลังแท็งก์น้ำขนาดใหญ่ ครอสกำลังยืนอัดควันบุหรี่เข้าปอด สายตาคมกริบมองผ่านกลุ่มควันสีเทาไปยังภาพความวุ่นวายที่เกิดขึ้นตรงหน้า สันกรามคมนูนขึ้นจากการขบกัด เขาเกลียดความวุ่นวาย เกลียดเสียงโวยวายที่ทำลายเวลาพักผ่อนของเขา

ชายหนุ่มไม่ได้มีความคิดอยากจะเป็นฮีโร่ช่วยหญิงสาวแปลกหน้า โลกของเขาเต็มไปด้วยการต่อสู้แย่งชิง คนอ่อนแอก็แค่ต้องยอมรับสภาพไปตามระเบียบ เขาแค่รำคาญเสียงกรีดร้องที่ดังรบกวนเวลาสูบบุหรี่ของเขาเท่านั้น

ครอสพ่นควันบุหรี่ออกมาช้าๆ ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ ออกจากมุมมืด ท่วงท่าการเดินของเขาเชื่องช้าแต่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจนน่าขนลุก ดวงตาดุดันจดจ้องไปยังชายฉกรรจ์สองคนที่กำลังรุมรังแกผู้หญิงตัวเล็กๆ

"ส่งกระเป๋ามาอีหนู อย่าให้กูต้องลงไม้ลงมือ" ชายฉกรรจ์คนแรกง้างมือเตรียมจะตบหน้าอลิซเพื่อตัดรำคาญ

หมับ

ฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านจากการจับอาวุธคว้าหมับเข้าที่ลำคอของชายคนนั้นจากด้านหลัง ครอสออกแรงบีบเพียงนิดเดียว ร่างหนาของมันก็ชะงักกึก หมัดที่ง้างอยู่กลางอากาศตกลงข้างลำตัวทันที ชายอีกคนที่กำลังล็อกแขนอลิซหันขวับมามองด้วยความตกใจ

"มึงเป็นใค..."

คำพูดถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อสบเข้ากับดวงตาดุดันที่ไร้ซึ่งความปรานี ครอสเพิ่มแรงบีบที่ฝ่ามือจนเส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน ชายโชคร้ายในกำมือเริ่มดิ้นทุรนทุราย ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำเพราะขาดอากาศหายใจ สองมือพยายามแกะฝ่ามือเหล็กที่ล็อกคอตัวเองออกแต่ไม่เป็นผล

"เสียงดังน่ารำคาญ" น้ำเสียงทุ้มกดต่ำ ราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเย็นเยียบจนเสียดกระดูก

ครอสสะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว ร่างของชายคนนั้นก็ลอยไปกระแทกกับถังขยะใบใหญ่จนล้มลุกคลุกคลาน ชายอีกคนที่เห็นเพื่อนเสียท่ารีบปล่อยแขนอลิซแล้วล้วงมีดพับออกจากกระเป๋ากางเกง ใบมีดสะท้อนแสงแดดยามสายจนเห็นความคมกริบ

"อย่าแส่เรื่องของคนอื่นว่ะไอ้หนุ่ม ถอยไปซะถ้าไม่อยากเจ็บตัว" มันขู่พร้อมกับแกว่งมีดไปมา

ครอสไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก เขายกมือขึ้นปลดกระดุมเม็ดบนของเสื้อนักศึกษาออกช้าๆ ดวงตาคู่คมตวัดมองใบมีดสลับกับใบหน้าของคนถือด้วยแววตาสมเพช มุมปากหยักยกขึ้นเพียงนิดเดียวแต่มันกลับดูเย้ยหยันจนคนมองรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง

"ถ้ามึงก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว กูจะหักแขนมึงแล้วเอามีดนั่นยัดใส่ปากมึงซะ"

คำขู่ที่เปล่งออกมาไม่ได้ใช้เสียงตะคอก แต่ความเด็ดขาดและจิตสังหารที่แผ่ออกมาทำให้พวกมันรู้สัญชาตญาณว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ได้ขู่เพื่อล้อเล่น ชายคนที่โดนบีบคอตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน รีบดึงแขนเพื่อนที่ถือมีดให้ถอยหลัง

"ฝากไว้ก่อนเถอะมึง" พวกมันทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะรีบวิ่งหนีเตลิดไปทางหลังมหาวิทยาลัยด้วยความหวาดกลัว

ความเงียบกลับมาปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง อลิซทรุดตัวลงนั่งหอบหายใจอยู่บนพื้นปูน สองแขนยังคงกอดกระเป๋าของตัวเองไว้แน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความตกใจที่ยังไม่จางหาย เธอช้อนสายตาขึ้นมองแผ่นหลังกว้างของผู้ชายที่เพิ่งช่วยชีวิตเธอไว้

เขาไม่ได้หันมามองเธอ ไม่มีการยื่นมือมาช่วยพยุง ไม่มีการเอ่ยถามความเป็นอยู่ ครอสเพียงแค่มองตามหลังพวกมันไปชั่วครู่ ก่อนจะปล่อยมวนบุหรี่ในมือลงบนพื้น ปลายรองเท้าผ้าใบราคาแพงเหยียบขยี้ลงบนเปลวไฟสีแดงจนดับสนิท

เขาเตรียมจะก้าวเดินจากไปโดยไม่สนใจคนที่นั่งอยู่บนพื้น

"ขะ... ขอบคุณค่ะ" เสียงหวานสั่นพร่าดังขึ้นจากด้านหลัง

สองเท้าของชายหนุ่มชะงักอยู่กับที่ ครอสค่อยๆ หันใบหน้ากลับมามองคนบนพื้น สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ซีดเผือด เปลือกตาบอบบางแดงช้ำ คราบน้ำตาที่ยังไม่แห้งสนิทเกาะอยู่ตรงหางตา เขาไล่สายตามองลงมายังสองแขนที่กอดกระเป๋าแน่น

ดวงตาของเธอสั่นไหว เต็มไปด้วยความหวาดระแวง แต่กลับมีความดื้อรั้นซ่อนอยู่ลึกๆ ความย้อนแย้งในแววตาคู่นั้นทำให้เขาหยุดมองนานกว่าปกติ

ครอสไม่ได้ตอบรับคำขอบคุณ เขายัดมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋ากางเกง มองกดลงมาจากความสูงที่เหนือกว่ามาก

"จะนั่งมองหน้าฉันอีกนานไหม ลุกขึ้นสิวะ"

โรงอาหารของคณะศิลปกรรมศาสตร์ในช่วงสายยังคงมีนักศึกษาบางตา อลิซนั่งใช้ส้อมเขี่ยข้าวในจานไปมาโดยไม่ตักเข้าปาก ความตกใจจากเหตุการณ์เมื่อเช้ายังคงทิ้งร่องรอยไว้ในรูปแบบของอาการมือสั่นเล็กน้อยทุกครั้งที่นึกถึงสายตาดุดันและน้ำเสียงราบเรียบของผู้ชายคนนั้น

"แกแน่ใจนะว่าพวกมันไม่ได้เอาเงินแกไป" โคลอี้ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของอลิซถามย้ำเป็นรอบที่สาม มือเรียวเอื้อมมาจับมือที่กำลังสั่นของเพื่อนไว้แน่นเพื่อเรียกสติ

"อืม ไม่ได้ไป เขาเข้ามาช่วยไว้ก่อน" อลิซตอบเสียงแผ่ว วางส้อมลงบนจานอย่างหมดความอยากอาหาร ภาพที่ผู้ชายคนนั้นสะบัดข้อมือเหวี่ยงผู้ชายตัวโตลอยกระเด็นยังคงฉายชัดในหัว

"เขา ใคร พนักงานรักษาความปลอดภัยของมอเหรอ"