ログイン共有
บทที่ 25
公開日:
2026-07-21 09:14:44
最新チャプター
My Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ บทที่ 177
"ในสัญญานี้... ระบุไว้ชัดเจน" รามินกดเสียงต่ำ ลึกและทรงอำนาจจนสะท้านไปถึงกระดูก "ว่าลูกหนี้ชื่อ 'ระวีวรรณ เลิศวิริยะ' จะต้องยินยอมย้ายเข้ามาอยู่ในชีวิต ในบ้าน และในหัวใจของ 'รามินทร์ อัครบวร' โดยไม่มีสิทธิ์ยกเลิกสัญญา ไม่มีสิทธิ์ขอแยกห้องนอน และไม่มีสิทธิ์หนีไปไหนอีกตลอดชีวิต"เขาโน้มใบหน้าคมคายเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สันกรามคมขบแน่น แววตาดุดันปนหวานหยาดเยิ้ม"และค่าตอบแทนของสัญญานี้... คือทรัพย์สินทั้งหมดของอัครบวร อำนาจทั้งหมดที่พี่มี และชีวิตของพี่ทั้งชีวิต"รามินหยุดเว้นจังหวะ หยิบแหวนเพชรเม็ดงามออกจากกล่องกำมะหยี่ ชูขึ้นตรงหน้าเธอ"เซ็นสัญญาทาสตลอดชีวิตกับพี่ซะ... ระวีวรรณ"ระวีหัวเราะร่วนออกมาทั้งน้ำตา เธอตีอกกว้างของเขาเสียงดัง ปึก! ด้วยความหมั่นไส้ระคนซาบซึ้งใจ"ขอแต่งงานทั้งที... ก็ยังไม่ทิ้งลายมาเฟียข่มขู่เลยนะคะ ไอ้คนบ้าอำนาจเอ๊ย!""แล้วจะเซ็นไหม?" รามินเลิกคิ้วถาม นัยน์ตาสีดำสนิทพราวระยับไปด้วยประกายแห่งชัยชนะ "ถ้าไม่เซ็น... คืนนี้พี่จะกดหนูลงกับโต๊ะตัวนี้ แล้วสั่งสอนให้หนูร้องขอความเมตตาจนถึงเช้า""
My Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ บทที่ 176
"พี่มินคะ..." เสียงหวานใสเอ่ยทักทาย คิ้วเรียวขมวดมุ่นเล็กน้อยเมื่อเห็นบรรยากาศในห้องที่มืดสลัวกว่าปกติ "ทำไมไม่เปิดไฟหลักคะเนี่ย มืดตึ๊ดตื๋อแบบนี้จะตรวจเอกสารงบดุลยังไง—"พรึ่บ!ยังไม่ทันที่คำพูดของเธอจะสิ้นสุดลง สวิตช์ไฟหลักก็ถูกตัดขาดลงอย่างกะทันหัน!ห้องทำงานทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิดสนิทในเสี้ยววินาที มีเพียงเสียงลมหายใจสะดุดของระวี"พี่มิน! ไฟดับเหรอคะ? พี่มินอยู่ไหน—"ฮึ่มมมมมมมมมม!เสียงพัดลมระบายความร้อนของเครื่องฉายโปรเจกเตอร์ความละเอียดสูงบนเพดานห้องทำงานทำงานอัตโนมัติ!ลำแสงสีขาวนวลพุ่งวาบตัดผ่านความมืดมิด สาดกระทบลงบนผนังห้องทำงานฝั่งทิศเหนือที่ถูกเปลี่ยนเป็นจอรับภาพขนาดสองร้อยนิ้ว!ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาของระวี...ทำให้เธอต้องเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดหยุดนิ่งไปในทันที!มันคือ 'ภาพจากกล้องวงจรปิดในโกดังร้างชานเมือง' เมื่อหนึ่งปีก่อน!ภาพขาวดำมุมสูง... วันที่เธอใส่เสื้อยืดสีดำกางเกงยีนส์ขาดเข่า แอบย่อตัวซ่อนอยู่หลังลังไม้ วันที่เธอสะดุดท่อเหล็กจนสัญญาณกันขโมยดังลั่น แ
My Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ บทที่ 175
"ระวังบาดนิ้วนะลูก... ค่อยๆ เลาะเยื่อสีขาวออกนะจ๊ะ""ครับคุณแม่..." รามินขานรับเสียงอ่อน เหงื่อเริ่มซึมหน้าผากอีกรอบเพราะเกร็งกับมีดปอกผลไม้มากกว่าปืนพกสั้นอาจารย์ประเสริฐเดินเข้ามายืนพิงกรอบประตูครัว ทอดสายตามองดูภาพความอบอุ่นตรงหน้านิ่งๆชายชราเดินเข้ามาหยุดยืนข้างตัวรามิน ยกมือเหี่ยวย่นขึ้น... แล้วตบลงบนบ่ากว้างของว่าที่ลูกเขยเบาๆ สองครั้งแปะ! แปะ!"ฝีมือผ่าฟืนใช้ได้นี่หว่า..." อาจารย์ประเสริฐเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นและเป็นกันเอง "แต่ปอกส้มโอแบบนี้ เละหมดพอดี... เอามานี่ เดี๋ยวพ่อสอนเอง!"สรรพนามแทนตัวเองว่า 'พ่อ' หลุดออกจากปากของอดีตครูใหญ่เป็นครั้งแรก!รามินชะงักค้าง นัยน์ตาสีดำสนิทเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากหยักจะค่อยๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่สว่างไสวที่สุดในชีวิต"ครับ... พ่อ"แสงอาทิตย์ยามอัสดงลับทิวเขาหินปูน ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วงทองอร่ามลมหนาวพัดโชยผ่านระเบียงไม้หน้าบ้าน นำพากลิ่นหอมของดอกแก้วและดอกราตรีลอยมาตามลม บนโต๊ะไม้มีจานส้มโอหวานฉ่ำและถ้วยชาร้อนวางเคียงคู่กัน
My Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ บทที่ 174
"ท่อส่งน้ำเข้าบ้านมันแตกมาสองอาทิตย์แล้ว ปั๊มน้ำก็ติดๆ ดับๆ..." อาจารย์ประเสริฐยืนกอดอก ชี้ปลายนิ้วไปที่กองโคลน "ฉันว่าจะจ้างช่างมาซ่อม แต่ในเมื่อแกเรียนจบวิศวะมา... ไหนลองแสดงฝีมือให้พ่อตาดูหน่อยซิ ว่าวิศวะมหา'ลัยดังจะทำอะไรเป็นนอกจากสั่งคนอื่นไหม!"ระวีที่เดินตามหลังมาถึงกับหน้าเหวอ "พ่อคะ! แดดร้อนขนาดนี้ แล้วพี่มินใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวอยู่นะคะพ่อ!""ไม่เป็นไรครับวี..."รามินเอ่ยแทรกขึ้นทันควัน น้ำเสียงของเขาไม่มีความหงุดหงิดแม้แต่น้อย กลับมีประกายความมุ่งมั่นที่พร้อมจะลุยเขาปลดกระดุมข้อมือ ถอดเสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงออกจากตัว ส่งให้ระวีถือไว้ เหลือเพียง 'เสื้อยืดแขนกุดสีดำ' แนบเนื้อ เผยให้เห็นแผงอกกว้าง ลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องแน่นตึง และมัดกล้ามแขนเป็นลอนแข็งแกร่ง รอยสักรูปไม้กางเขนสีดำทมิฬตรงซอกคอและรอยแผลเป็นประปรายบนตัวปรากฏสู่สายตาของพ่อตาเต็มๆอาจารย์ประเสริฐหรี่ตามองกล้ามเนื้อและรอยแผลเป็นนั้นนิ่งๆ... รู้ได้ทันทีว่าผู้ชายคนนี้ผ่านสมรภูมิความเป็นความตายมาของจริง ไม่ใช่คุณหนูเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อรามินไม่รอช้า เขาสาวเท้าเดินลุยลงไปในปลักโคลนทั
My Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ บทที่ 173
ฟึ่บ!ประตูด้านข้างของรถตู้เปิดออกระวีก้าวลงจากรถก่อน ตามด้วยร่างสูงตระหง่านของรามินทร์ที่ก้าวลงมาเหยียบพื้นดินลูกรังอย่างระมัดระวังและในวินาทีนั้นเอง... การ์ดในชุดสูทสีดำอีกหกคนจากรถตู้คันหลัง ก็กรูลงมาช่วยกันขนกล่องของขวัญ กระเช้ารังนก และลังไม้ขนาดใหญ่วิ่งเข้าสู่รั้วบ้านราวกับหน่วยคอมมานโดลำเลียงเสบียงสงคราม!อาจารย์ประเสริฐอ้าปากค้าง ตาโตด้วยความตกตะลึง สลับกับมองหน้าลูกสาวที่ยืนยิ้มเจื่อนๆ"ยายวี... นี่มันอะไรกันลูก?" ครูสมพรรีบวางบัวรดน้ำ เดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าตื่นๆ "แล้วนี่... ขนอะไรมาเยอะแยะขนาดนี้ บ้านเราไม่ใช่โกดังเก็บสินค้านะลูก!"รามินไม่รอช้า เขาสาวเท้ายาวๆ ก้าวตรงเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าพ่อและแม่ของระวีในระยะห่างสองก้าวฟึ่บ!ร่างสูงตระหง่านหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตร โค้งคำนับลงต่ำเก้าสิบองศาอย่างพร้อมเพรียงและนอบน้อมที่สุดในชีวิต สองมือพนมขึ้นไหว้จรดหว่างคิ้วอย่างสวยงามตามแบบแผนมารยาทไทยที่เขาแอบฝึกซ้อมมาตลอดทั้งสัปดาห์!"กราบสวัสดีครับคุณพ่อ... คุณแม่"น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยดุดันและ
My Ruthless Cross: ร้ายพ่ายรักมาเฟียวิศวะ บทที่ 172
มือหนาหยิบฟองน้ำนุ่มชุบสบู่ ค่อยๆ บรรจงลูบไล้ทำความสะอาดร่างกายของเธออย่างเบามือและทะนุถนอมที่สุด สัมผัสนั้นอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความรัก ขัดแย้งกับความดิบเถื่อนบนพื้นพรมเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิงระวีเอียงศีรษะ ซบแก้มใสลงบนไหล่กว้างของเขา ปลายนิ้วเล็กๆ เลื่อนไปลูบไล้รอยสักรูปไม้กางเขนสีดำทมิฬตรงซอกคอของเขาอย่างรักใคร่"พี่มินแกล้งวีแรงเกินไปแล้วนะคะ..." เธอเอ่ยตัดพ้อด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและออดอ้อนรามินกระตุกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและสว่างไสวที่สุด เขาโน้มใบหน้าลงไป ประทับจุมพิตที่หน้าผากมนและปลายจมูกรั้นของเธออย่างเนิ่นนานริมฝีปากหยักขยับเอ่ยประโยคแห่งอนาคตออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ หนักแน่น และก้องกังวานในหัวใจ"จบเกียรตินิยมแล้ว..."รามินหยุดเว้นจังหวะ กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนไร้ช่องว่าง"...ต่อไปก็มาเป็นนายหญิงของพี่เต็มตัวสักที"สายลมสดชื่นยามสายพัดผ่านยอดดงไผ่และทิวเขาหินปูนสีเขียวขจีระวีวรรณทอดสายตามองผ่านกระจกติดฟิล์มดำของรถตู้กันกระสุนคันหรูที่กำลังแล่นไปตามถนนลาดยาง
あなたも気に入るかもしれません
เมียใจแตก (NC20+)
สนามอารมณ์23.9K ビューDNA ENGINEERอย่าท้าทายคิลล์
sunshine-day9.8K ビューวิศวะหลงรักลูกสาวมาเฟีย
โซลสตาร์ seoulstar11.4K ビューSO BAD เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
Phat_sara26.8K ビューWinz ลุ่มหลงรัก
Baby_Snow220 ビューDevil In Love ปีศาจร้ายมัดหัวใจยัยหน้าใส
เพื่อนแพง/เผิงโหย่ว/อักษรสีเพลิง358 ビューพื้นที่ขอรัก Zone W_III
Baby_Snow439 ビューOhno! โทษทีฉันไม่กินเด็ก
ไรท์โส462 ビュー
