บทที่ 8

เลือดสีสดไหลซึมออกจากมุมปากของมันทันที ทว่าครอสยังไม่หยุดแค่นั้น เขาใช้เข่ากระแทกเข้าที่หน้าท้องของมันอย่างจังจนมันตัวงอเป็นกุ้ง ก่อนจะเหวี่ยงร่างหนานั้นไปกระแทกกับผนังร้านอย่างแรง

ชายคนที่โดนเก้าอี้ฟาดตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน มันคว้าขวดแก้วบนโต๊ะใกล้ๆ ขึ้นมาฟาดกับขอบโต๊ะจนแตกเป็นปากฉลาม เล็งปลายแหลมตรงมาที่ครอส

"มึงแส่เรื่องของพวกกูอีกแล้วนะไอ้เด็กเวร! วันนี้กูจะแทงมึงให้ไส้ไหลเลย!" มันตะโกนก้องพร้อมกับพุ่งตัวเข้ามาหาครอส

อลิซเบิกตากว้าง ร้องห้ามด้วยความตกใจสุดขีด "พี่ครอส ระวัง!"

ครอสไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย เขายืนนิ่งรอจังหวะที่มันพุ่งเข้ามาใกล้ ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบปลายแหลมของขวดแก้วได้อย่างเฉียดฉิว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของมัน บีบจุดเส้นประสาทอย่างแม่นยำและรุนแรงจนมันร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ขวดแก้วในมือร่วงหล่นลงพื้น

เขาตวัดขาเตะตัดพับในของมันจนล้มลงไปคุกเข่า ก่อนจะใช้หลังเท้าเตะเสยเข้าที่ปลายคางอย่างหนักหน่วง ร่างของมันหงายหลังตึงหมดสติไปทันที

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมร้านกาแฟ ลูกค้าคนอื่นและพนักงานต่างพากันยืนตัวสั่นอยู่หลังเคาน์เตอร์ ไม่มีใครกล้าขยับตัวหรือส่งเสียงร้องใดๆ ออกมา

ครอสยืนหอบหายใจเพียงเล็กน้อย สันกรามคมนูนขึ้นจากการขบกัด เขาปรายตามองร่างสองร่างที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นด้วยแววตาสมเพช ก่อนจะหันกลับมามองอลิซที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่มุมหน้าต่าง

ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว หยาดน้ำตาคลอหน่วยอยู่ที่หางตา เธอสั่นไปทั้งตัวกับภาพความรุนแรงและดิบเถื่อนที่เกิดขึ้นตรงหน้า ผู้ชายคนนี้ลงมือจัดการคนได้อย่างเลือดเย็นและไร้ความปรานีราวกับมันเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวันของเขา

ครอสเดินตรงเข้ามาหาเธอ ท่วงท่าของเขาไม่ได้รีบร้อน แต่ทุกย่างก้าวกลับสร้างความกดดันให้คนมองจนอลิซเผลอก้าวถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะ

เขาไม่ได้พูดปลอบประโลม ไม่ได้ถามว่าเธอเจ็บตรงไหน มือหนาที่ยังมีคราบเลือดติดอยู่จางๆ คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กของเธออย่างแรง บีบแน่นจนอลิซนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

"เก็บของ" น้ำเสียงกดต่ำสั่งการสั้นๆ เด็ดขาด

อลิซรีบก้มหน้าก้มตาเก็บอุปกรณ์วาดภาพและผืนผ้าใบใส่กระเป๋าผ้าใบใหญ่ มือของเธอสั่นจนแทบจะจับพู่กันไม่อยู่ ครอสยืนมองการกระทำของเธอด้วยความหงุดหงิด เขาแย่งกระเป๋าผ้าใบนั้นมาถือไว้เองด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างยังคงกำข้อมือของเธอไว้แน่น

เขาออกแรงกระตุกเบาๆ เพื่อให้เธอเดินตาม กึ่งลากกึ่งจูงเธอออกจากร้านกาแฟ ท่ามกลางสายตาหวาดผวาของผู้คนรอบข้าง ไม่มีใครกล้าเข้ามาห้ามปรามหรือสอบถามใดๆ

ครอสพาอลิซเดินมาจนถึงลานจอดรถด้านหลังร้าน เขาเปิดประตูด้านข้างคนขับของรถสปอร์ตสีดำสนิท ดันตัวเธอเข้าไปนั่งด้านในและปิดประตูเสียงดังปัง ก่อนจะเดินอ้อมไปขึ้นฝั่งคนขับ

ภายในห้องโดยสารตกอยู่ในความเงียบที่น่าอึดอัด อลิซนั่งกอดกระเป๋าของตัวเองแน่น ก้มหน้ามองมือที่ประสานกันอยู่บนตัก ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองคนข้างๆ เธอรับรู้ได้ถึงรังสีความโกรธที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันรุนแรงจนทำให้เครื่องปรับอากาศในรถดูเหมือนจะเย็นจัดขึ้นกะทันหัน

ครอสสตาร์ทเครื่องยนต์ แต่เขายังไม่ออกรถ ชายหนุ่มทุบพวงมาลัยรถอย่างแรงเพื่อระบายอารมณ์ จนอลิซสะดุ้งสุดตัว

เขาโกรธ โกรธที่เห็นพวกมันเข้ามารังแกเธอ โกรธที่เธอเอาแต่ยืนสั่นโดยไม่ยอมสู้กลับ และโกรธตัวเองที่ปล่อยให้สัญชาตญาณความต้องการปกป้องเธอควบคุมสติสัมปชัญญะจนหมดสิ้น

ครอสหันหน้าขวับมามองอลิซ แขนแกร่งเอื้อมข้ามคอนโซลกลางมาจับที่พนักพิงเบาะของเธอ ดึงตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้ากับเขากันตรงๆ

ระยะห่างที่ลดลงอย่างกะทันหันทำให้อลิซต้องเบิกตากว้าง กลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมของเขาลอยมาแตะจมูก นัยน์ตาสีเข้มดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธออย่างคาดคั้น

"เธอคิดว่าตัวเองเก่งนักหรือไง ถึงได้ปล่อยให้พวกมันเข้ามารังแกถึงที่แบบนี้" ครอสกกดเสียงต่ำถามอย่างเอาเรื่อง

"หนูไม่ได้เก่ง... แต่หนูไม่มีทางเลือก" อลิซตอบเสียงสั่น พยายามควบคุมน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา "หนูต้องทำงาน หนูต้องหาเงิน"

"เงินแค่นั้นมันคุ้มกับชีวิตเธอไหมฮะอลิซ!" ครอสขึ้นเสียงใส่เป็นครั้งแรก ความอดทนของเขาขาดผึงเมื่อเห็นความดื้อรั้นในตาของเธอ "ถ้าวันนี้ฉันไม่ได้บังเอิญไปกินกาแฟร้านนั้น เธอคิดว่าตัวเองจะมีชีวิตรอดกลับมานั่งเถียงฉันแบบนี้ไหม"

อลิซเม้มริมฝีปากแน่น คำพูดของเขาแทงใจดำจนเธอเถียงไม่ออก เธอรู้ดีว่าถ้าไม่มีเขา เธออาจจะบาดเจ็บหรือสูญเสียงานชิ้นสำคัญไปแล้ว แต่เธอไม่อยากเป็นภาระของใคร และไม่อยากดึงเขาเข้ามาเกี่ยวข้องกับปัญหาครอบครัวที่แสนจะเน่าเฟะของตัวเอง

"หนูขอบคุณที่พี่เข้ามาช่วย... แต่พี่ไม่ต้องมาสนใจหนูหรอกค่ะ ปัญหาของหนู หนูจัดการเองได้" หญิงสาวพยายามเบี่ยงตัวหลบสายตาคุกคามของเขา

คำตอบของอลิซทำให้เส้นเลือดบนขมับของครอสปูดโปน เขาขบกรามแน่นจนเป็นสัน นัยน์ตาดุดันฉายแวววาวโรจน์ยิ่งกว่าเดิม มือหนาที่จับพนักพิงอยู่เปลี่ยนมาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอ ออกแรงบีบแน่นจนอลิซนิ่วหน้า