บทที่ 9

"จัดการเอง? ด้วยการยืนตัวสั่นให้พวกมันข่มขู่เนี่ยนะ" ครอสก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากของเธอ "ฟังฉันให้ดีนะอลิซ"

เขาหยุดประโยคไว้แค่นั้น สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าซีดเผือดของเธออย่างพิจารณา ก่อนจะเน้นย้ำทุกถ้อยคำอย่างชัดเจน

"ตั้งแต่วันนี้ เลิกเรียนแล้วมาหาฉัน ถ้าฉันไม่เห็นหน้าเธอ... โดนดี"

คำสั่งที่เหมือนคำขาดของครอสยังคงดังก้องอยู่ในหัวของอลิซตลอดการเรียนในช่วงบ่าย เธอนั่งเหม่อลอยมองกระดานหน้าห้องเรียนโดยที่เนื้อหาที่อาจารย์สอนไม่เข้าหัวเลยแม้แต่น้อย ความรู้สึกอึดอัดเหมือนถูกบีบบังคับให้เดินไปในทางที่ไม่อยากไปเริ่มก่อตัวขึ้น เธอไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่จะยอมทำตามคำสั่งของใครได้ง่ายๆ ยิ่งเป็นคนที่เพิ่งรู้จักกันแค่ไม่กี่วันด้วยแล้วยิ่งเป็นไปไม่ได้

หลังเลิกคลาส โคลอี้ชวนอลิซไปกินข้าวเย็นที่โรงอาหารคณะ แต่วันนี้อลิซปฏิเสธ เธอให้เหตุผลว่าต้องไปวาดรูปส่งอาจารย์ที่สตูดิโอ ซึ่งความจริงแล้วมันคือข้ออ้างเพื่อหลีกเลี่ยงการเจอใครบางคนที่อาจจะมารอเธออยู่หน้าคณะตามที่ขู่ไว้

อลิซเดินลัดเลาะไปตามทางเดินแคบๆ หลังตึกศิลปกรรมศาสตร์ซึ่งเชื่อมต่อกับอาคารสตูดิโอสำหรับนักศึกษาเอกจิตรกรรม สถานที่แห่งนี้เงียบสงบและมักจะมีเพียงนักศึกษาที่ต้องการสมาธิขั้นสูงมาขลุกตัวอยู่ หญิงสาวผลักประตูกระจกบานใหญ่เข้าไป เลือกมุมที่ลับตาคนที่สุดและเริ่มจัดแจงอุปกรณ์วาดภาพของตัวเอง

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง สมาธิของอลิซเริ่มจดจ่ออยู่กับปลายพู่กันที่ตวัดไปมาบนผืนผ้าใบ ความเครียดจากเรื่องวุ่นวายทั้งหมดถูกระบายออกผ่านสีสันและลายเส้น ทว่าความสงบสุขก็มักจะอยู่กับเธอได้ไม่นานเสมอ

เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นพร้อมกับประตูกระจกบานใหญ่ที่ถูกผลักเปิดออกจนสุดแรง

อลิซไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เธอคิดว่าเป็นนักศึกษาคนอื่นที่เข้ามาทำงาน แต่บรรยากาศภายในห้องกลับเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เสียงพูดคุยของนักศึกษาสองสามคนที่อยู่อีกมุมหนึ่งของห้องเงียบกริบลงราวกับถูกปิดสวิตช์ ตามมาด้วยเสียงลากเก้าอี้เหล็กดัดตัวหนักๆ ดังครืดไปตามพื้นห้องมุ่งตรงมายังมุมที่เธอนั่งอยู่

หญิงสาวขมวดคิ้ว ปลายพู่กันชะงักกึก ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองต้นตอของเสียงรบกวน

ร่างสูงใหญ่ของครอสยืนค้ำหัวเธออยู่ ชายหนุ่มยังคงอยู่ในชุดนักศึกษาที่หลุดลุ่ยตามสไตล์ของเขา เสื้อช็อปสีเลือดหมูพาดอยู่บนบ่ากว้าง ใบหน้าหล่อเหลาที่มีรอยแผลเป็นตรงหางคิ้วเรียบตึง ไม่แสดงอารมณ์โกรธหรือหงุดหงิด มีเพียงสายตาคมกริบที่จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับกำลังประเมิน

เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่วางเก้าอี้เหล็กดัดลงห่างจากหลังอลิซไปไม่ถึงหนึ่งเมตร ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่ง ขากว้างวางพาดกันอย่างสบายใจ แขนแกร่งยกขึ้นกอดอก และเอาแต่จ้องมองแผ่นหลังของเธอเงียบๆ

นักศึกษาคนอื่นในห้องต่างพากันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่มีใครกล้าส่งเสียงหรือแม้แต่จะขยับตัวแรง รังสีอำมหิตและความกดดันที่แผ่ออกมาจากผู้ชายคนนั้นทำให้บรรยากาศในสตูดิโอที่เคยผ่อนคลายกลายเป็นอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

อลิซกำพู่กันในมือแน่น พยายามข่มความรู้สึกประหม่าและหันกลับไปสนใจภาพวาดตรงหน้า เธอทำเป็นมองไม่เห็นเขา ทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนอยู่ในห้องนี้ แต่ความพยายามของเธอก็ไร้ผล เมื่อสายตาคมกริบคู่นั้นยังคงทิ่มแทงอยู่กลางหลังจนเธอรู้สึกร้อนผ่าวไปหมด

สิบนาทีผ่านไป... ยี่สิบนาทีผ่านไป...

ครอสยังคงนั่งอยู่ที่เดิมในท่าเดิม ไม่ขยับตัว ไม่เล่นโทรศัพท์ ไม่ทำอะไรเลยนอกจากจ้องมองการกระทำของเธอทุกฝีก้าว

อลิซเริ่มทนไม่ไหว เธอวางพู่กันลงบนจานสีอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง หันขวับกลับไปเผชิญหน้ากับคนที่นั่งกอดอกอยู่ด้านหลัง

"พี่มาทำอะไรที่นี่คะ" น้ำเสียงของเธอเจือความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

ครอสเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักยกขึ้นเพียงนิดเดียวจนแทบมองไม่เห็น "มานั่งดูคนวาดรูป"

"สตูดิโอนี้มีไว้สำหรับนักศึกษาเอกจิตรกรรม พี่ไม่ได้เรียนคณะนี้ รบกวนออกไปเถอะค่ะ คนอื่นเขาไม่มีสมาธิทำงาน" อลิซพยายามใช้เหตุผลเข้าสู้ พร้อมกับปรายตามองไปทางนักศึกษาคนอื่นที่เริ่มเก็บของเตรียมจะหนีออกจากห้องกันแล้ว

"ฉันก็ไม่ได้ส่งเสียงดังรบกวนใครนี่ ใครอยากทำงานก็ทำไปสิ" ครอสตอบหน้าตาย น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเอาแต่ใจ

"แต่พี่กำลังรบกวนหนู" อลิซจ้องลึกเข้าไปในดวงตาดุดันของเขาอย่างไม่ยอมแพ้ "หนูบอกพี่แล้วไงคะว่าปัญหาของหนู หนูจัดการเองได้ พี่ไม่ต้องมาคอยตามคุมหนูแบบนี้"

"แล้วเธอจัดการได้ไหมล่ะอลิซ" เสียงทุ้มกดต่ำลงเล็กน้อย "การหนีมาซ่อนตัวอยู่ในห้องนี้ มันช่วยให้พวกที่ตามขู่เธอเลิกยุ่งกับเธอได้หรือเปล่า"

คำถามที่แทงใจดำทำให้อลิซเม้มริมฝีปากแน่น เธอเถียงไม่ออกเพราะมันคือความจริง เธอแค่กำลังหนีปัญหา ไม่ได้มีวิธีจัดการอะไรเลย

"ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่ใช่เรื่องที่พี่จะต้องมาเดือดร้อนด้วย"

"ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันไม่ชอบความวุ่นวาย" ครอสขยับตัวโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย วางศอกลงบนหน้าขาและประสานมือกันไว้ "ถ้าเธอโดนพวกมันทำร้ายจนมาช่วยงานกลุ่มไม่ได้ งานฉันก็เสีย"