Chapter 3

CHAPTER 3

“Miss Delia? Hindi ba bukas na ang kasal mo? Bakit nandito ka pa?”

Gulat na napatingin ang nurse nang makita siyang pumasok sa kuwarto ng kaniyang lola.

Bahagyang ngumiti si Delia.

“Tapos na po kasi ang mga kailangan kong asikasuhin, kaya naisip kong dalawin muna si Lola.”

“Napakabait mo talagang apo,” nakangiting sabi ng nurse.

Ngunit pagtalikod nito ay hindi nito napigilang mapabuntong-hininga.

Tatlong buwan nang naka-confine si Lola Ising sa hospital dahil sa lung cancer. Nasa huling stage na ang sakit nito, at ayon sa mga doktor ay wala na silang gaanong magagawa kundi panatilihin itong komportable.

May tatlo itong anak, ngunit ni isa sa kanila ay bihirang dumalaw. Ang apo lamang nitong si Delia ang palaging pumupunta upang alagaan ito.

“Lola, nandito na po ako.”

Lumapit si Delia sa kama at maingat na hinawakan ang payat at halos buto't balat nang kamay ng matanda.

“Delia?” mahinang tawag nito. “Bakit nandito ka pa? Hindi ba bukas na ang kasal mo?”

“Wala na po akong kailangang asikasuhin, Lola. Kaya naisip kong samahan muna kayo.”

Pinilit niyang ngumiti upang hindi mahalata ng matanda na may problema siya.

“Sayang nga lang...” mahinang sabi ng kaniyang lola. “Kung malakas lang sana ako, makikita sana kitang ikasal.”

Biglang namula ang mga mata ni Delia.

Hindi pinayagan ng pamilya Vargas na dumalo ang kaniyang lola sa kasal. Para sa kanila, malas daw ang presensiya ng isang taong may malubhang sakit sa isang masayang okasyon.

Maging si Nolan ay ayaw pumunta sa hospital dahil naniniwala rin itong malas ang ganoong lugar.

Sa buong panahon ng kanilang relasyon, ni minsan ay hindi nito dinalaw ang kaniyang lola.

Napakagat si Delia sa kaniyang labi upang pigilan ang pag-iyak.

Pakiramdam niya ay napakasama niyang apo. Dahil sa kagustuhan niyang pakasalan si Nolan, hinayaan niyang bastusin ng pamilya nito ang taong pinakamahalaga sa buhay niya.

“Lola, huwag na po kayong malungkot,” malambing niyang sabi habang hinahaplos ang kamay ng matanda. “Huwag po kayong mag-alala sa akin. Mabait po ang lalaking pakakasalan ko. Sigurado akong aalagaan niya ako nang mabuti.” 

Hindi niya alam kung totoo ang sinasabi niya.

Ni hindi nga niya kilala nang lubusan si Leandro.

Pero para mapanatag ang loob ng kaniyang lola, kailangan niyang magpanggap na masaya.

“Talaga?” mahinang tanong ng matanda.

“Opo, Lola.”

“Kung gano'n, masaya na ako.” Bahagyang ngumiti ang matanda. “Ang gusto ko lang naman ay may mag-aalaga sa iyo kapag wala na ako.”

“Lola naman...” Napayuko si Delia upang itago ang kaniyang mga luha. “Huwag po kayong magsalita nang ganyan.”

Marahang pinisil ng matanda ang kaniyang kamay.

“Basta, maging masaya ka, apo.”

***

Halos mag-uumaga na nang makauwi si Delia.

Pagdating niya sa bahay, naroon na ang makeup artist na mag-aayos sa kaniya para sa kasal.

“Ate Delia!” agad na tawag ni Bianca nang makita siya. “Hindi ba ayaw na sa iyo ni Kuya Nolan? Sino ngayon ang magbabayad sa makeup artist mo?”

Napahinto si Delia.

Doon lamang niya naalala na ang pamilya Vargas ang nagbayad para sa makeup artist at nagpareserba ng hotel para sa kasal.

Sa sobrang gulo ng isip niya kahapon, hindi na niya naisip ang tungkol sa mga iyon.

Ni hindi pa nga niya nakakausap si Nolan tungkol sa hotel. Paano kung hindi pumayag ang pamilya nito na gamitin niya ang lugar ngayong iba na ang lalaking pakakasalan niya?

“Don't worry, Miss Delia,” magalang na sabi ng makeup artist. “Si Mr. Roosevelt po ang nag-hire sa amin.”

Napatingin siya rito.

“Si Leandro?”

“Opo, Ma'am.”

Bago pa siya makapagtanong, biglang tumunog ang kaniyang cellphone.

Isang hindi pamilyar na numero ang tumatawag.

“Hello?”

“Ako ito. Leandro.”

Napatuwid si Delia nang marinig ang malamig na boses ng lalaki.

“L-Leandro? Paano mo nakuha ang number ko?”

Sigurado siyang hindi sila nagpalitan ng contact information kahapon.

Ngunit hindi sinagot ng lalaki ang kaniyang tanong.

“Ako ang nag-hire sa makeup artist. Huwag ka nang mag-alala sa bayad. Naayos ko na rin ang tungkol sa hotel at sa iba pang kailangan para sa kasal.”

Napakurap si Delia.

Hindi niya alam kung ano ang sasabihin. Kahapon lamang sila nagkakilala, pero nagawa na nitong asikasuhin ang lahat ng problemang hindi niya alam kung paano sosolusyunan. 

“Leandro...” mahina niyang tawag. “Baka pagsisihan mo ‘to, hindi pa naman huli ang lahat para umatras ka.”

Saglit na natahimik ang kabilang linya.

Huminga nang malalim si Delia bago nagpatuloy. Baka kasi nadala lang din ng galit kahapon si Leandro kaya siya pinakasalan. Para sa kaniya, sapat na ang isang gabi upang kumalma ang isang taong nakagawa ng padalos-dalos na desisyon.

Kung gusto na ni Leandro na umatras, hindi niya ito masisisi.

Pagkatapos ng lahat, pareho lamang silang nadamay sa pagtataksil ng kani-kanilang karelasyon.

“Hindi ko pinagsisisihan ang mga desisyong ginagawa ko, Delia.”

Pagkasabi niyon, agad nitong ibinaba ang tawag.

Natulala si Delia habang nakatitig sa kaniyang cellphone. Hindi man lang siya hinayaang magsalita.

Napabuntong-hininga siya bago itinabi ang cellphone.

Bahala na nga!

Ang mahalaga ngayon ay matuloy ang kasal. Kung hindi, hindi niya alam kung paano niya ipapaliwanag ang lahat sa kaniyang lola.

***

“Mommy! Ang ganda ng wedding gown niya! Gusto ko rin ng ganiyan kapag ikinasal ako!”

Iyon ang narinig ni Delia nang lumabas siya matapos ayusan ng makeup artist.

Nakatayo si Bianca sa tabi ni Veronica habang hindi maalis ang tingin sa magandang puting wedding gown na suot niya.

Dala ng makeup artist ang gown na iyon, at hindi maikakailang napakaganda ng napili nito.

Saktong-sakto ang sukat sa katawan ni Delia. Lalong lumitaw ang ganda ng kaniyang mukha dahil sa simpleng makeup at maayos na pagkakaayos ng kaniyang buhok.

“Ano ba ang kinaiinggitan mo?” iritadong sabi ni Veronica. “Nakakahiya nga ang nangyari sa kaniya! Iniwan siya ng pamilya Vargas isang araw bago ang kasal. Malay ba natin kung anong klaseng lalaki ang nahanap niyang kapalit?” 

Napangisi ito.

“Baka mamaya, mas matanda pa sa daddy mo! Naku, baka mapahiya lang tayong lahat!”

Napalingon si Delia sa kaniyang madrasta.

“Hindi po ako iniwan ng pamilya Vargas. Ako ang nakipaghiwalay kay Nolan,” mahinahon niyang paglilinaw. “At bata pa po ang lalaking pakakasalan ko. Huwag po kayong mag-alala, hindi niya kayo ipapahiya.”

“Tsk! Sino naman ang maniniwala sa iyo?” irap ni Veronica.

Hindi na sumagot si Delia.

Ayaw na niyang makipagtalo, lalo na ngayong ilang oras na lamang ay magsisimula na ang kanilang kasal.

Ngunit maya-maya, biglang nagkaroon ng ingay sa labas.

“Wow! Ang gara ng mga sasakyan! Kanino kaya ang mga 'yan?”

“May ikakasal ba rito? Ang yaman naman!”

Naglabasan sa kani-kanilang bahay ang mga kapitbahay. Maging ang mga taong nasa itaas na palapag ay sumilip sa mga bintana upang makita kung ano ang nangyayari.

Napakunot ang noo ni Delia.

Ano kayang mayroon?

“Miss Delia,” nakangiting tawag ng makeup artist. “Nandito na po ang bridal car.”

Napakurap siya. Bridal car?

Bago pa siya makalapit sa bintana, mabilis nang hinila ni Veronica si Bianca palabas ng bahay. 

“Tara! Tingnan natin!” 

Ngunit pagdating nila sa ibaba, kapwa sila natigilan sa kanilang nakita.

Nakahinto sa harap ng bahay ang isang marangyang Rolls-Royce limousine. Sa likuran nito ay nakasunod ang mahabang hanay ng mamahaling sasakyan na halos pumuno sa buong kalsada.

Maging ang mga kapitbahay ay hindi mapigilang humanga.

Hindi makapaniwalang napanganga si Bianca.

“Mommy, ang gaganda ng mga kotse!”

Ngunit mabilis na umirap si Veronica.

“Siguradong matandang mayaman ang pakakasalan ng ate mo. Kung hindi, saan siya kukuha ng perang pangrenta ng mga ganiyang sasakyan?”

Napangisi si Bianca.

“Baka nga, Mommy!”

Sa isip niya, mas mabuti kung isang matandang pangit ang lalaking pakakasalan ni Delia. Para kahit maganda ang kasal nito, may maipagmamalaki pa rin siyang mas maganda kaysa sa kaniyang kapatid.

“Mommy, ayan na! May bumababa na!”

Nasasabik na napatingin si Bianca sa Rolls-Royce.

Inaasahan niyang isang matandang lalaking malaki ang tiyan ang lalabas mula roon.

Ngunit nang bumukas ang p***o, tuluyan siyang natigilan. Isang matangkad at napakaguwapong lalaki ang bumaba mula sa sasakyan. Nakasuot ito ng puting suit na lalong nagpaguwapo sa kaniya. Matangos ang ilong, matalim ang mga mata, at napakaganda ng hubog ng mukha nito.

Pagkababa ng sasakyan, inayos ni Leandro ang kaniyang suit bago lumapit kay Delia na kalalabas lang ng bahay.

“I’m right on time,” sabi nito habang inaabot ang kaniyang kamay.