Chapter 5

CHAPTER 5

Direktang tumingin sa kaniyang mga mata si Leandro. Hindi napigilan ni Delia ang mamula kaya bahagya siyang yumuko bago muling naglakas-loob na magsalita.

“Leandro, puwede ba akong humingi ng isa pang pabor?”

“Ano 'yon?”

“Kapag nakaayos na si Lola sa bago niyang kuwarto, puwede mo ba siyang kausapin? Kahit sabihin mo lang na aalagaan mo ako nang mabuti para hindi na siya mag-alala.” Pinagsalikop niya ang kaniyang mga kamay habang nakikiusap. “Alam kong marami na akong hinihingi, pero please?”

Naalala ni Delia na minsan na rin niyang hiniling iyon kay Nolan.

Ngunit kahit ilang beses siyang nakiusap, hindi ito pumayag. Naalala pa niya ang sinabi nitong:

“Ayoko ngang makakita ng taong may terminal lung cancer, tapos gusto mo pang mangako ako sa kaniya? Paano kung hindi ko matupad ang pangako ko at multuhin niya ako kapag namatay siya?” 

Napakagat sa labi si Delia habang hinihintay ang magiging tugon ni Leandro.

“Susubukan ko,” sagot ng lalaki.

Agad na lumiwanag ang kaniyang mukha.

“Talaga? Thank you!”

Kahit sinabi lamang nitong susubukan, sapat na iyon para maramdaman niyang hindi siya nagkamali sa paghingi ng pabor.

Maya-maya, dumating ang caregiver habang itinutulak ang wheelchair ng kaniyang lola.

Mabilis na lumapit si Delia upang tulungan ang matanda.

****

Malaki at maliwanag ang bagong VIP room ng kaniyang lola. Halos doble ang laki ng kama kumpara sa dati nitong kuwarto. May hiwalay ding higaan para sa caregiver upang mabantayan ang matanda nang dalawampu't apat na oras.

Nang maayos na nila ang lahat, hinawakan ng kaniyang lola ang kaniyang kamay.

“Delia, apo ko...” mahinang tawag nito. “Masayang-masaya si Lola na nakita kitang ikasal. Ngayon, kahit kunin na ako ni Lord, panatag na ang loob ko.”

“Lola naman...”

Napayuko si Delia habang pinipigilan ang pagluha.

Ngunit nagulat siya nang biglang lumapit si Leandro at maingat na hinawakan ang kabilang kamay ng matanda.

“Lola, huwag po kayong mag-alala,” malumanay nitong sabi. “Pangako po, aalagaan ko nang mabuti si Delia. Hindi ko hahayaang may manakit o umapi sa kaniya.”

Hindi makapaniwalang napatingin si Delia sa lalaki. Hindi niya akalaing makakapagsalita ito nang ganoon kalambing, lalo na't kanina ay napakalamig at seryoso nito.

“Salamat, apo.” Masayang ngumiti ang matanda. “Panatag na ang loob kong ipagkatiwala sa iyo ang apo ko.” 

Ngumiti rin si Leandro at nagbigay pa ng ilang pangako hanggang sa unti-unting antukin ang matanda.

Nang makatulog na ito, saka lamang sila nagpaalam.

“Tara na,” mahinang sabi ni Leandro.

Tahimik na sumunod si Delia.

Paglabas nila ng hospital, madilim na sa labas at nakabukas na ang mga ilaw sa kalsada.

Dahil panatag na siyang maayos ang kalagayan ng kaniyang lola, unti-unting nawala ang bigat sa kaniyang dibdib.

Sa sobrang pagod, hindi niya namalayang nakatulog na pala siya habang bumibiyahe.

****

“Delia, gising na.”

Hindi niya alam kung gaano siya katagal na nakatulog. Basta nang marinig niya ang boses ng lalaki, dahan-dahan niyang iminulat ang kaniyang mga mata.

At halos mapatalon siya nang bumungad sa kaniya ang napakaguwapong mukha ni Leandro! Mabilis siyang napatuwid sa pagkakaupo at bahagyang lumayo rito.

“Pasensya na. Nakatulog pala ako.”

“Nandito na tayo,” kalmadong sagot ng lalaki. 

“Sige, bababa na ako,” nahihiyang sabi ni Delia.

Mabilis siyang lumabas ng sasakyan. Ngunit pagtingin niya sa paligid, bigla siyang natigilan.

Hindi iyon ang bahay ng kaniyang pamilya. Hindi rin iyon ang dorm na inuupahan niya malapit sa trabaho.

Sa halip, isang napakalaking mansiyon ang nakatayo sa kaniyang harapan.

“Leandro, saan tayo?”

“Sa bahay natin.” 

Napalingon si Delia sa gulat.

“Asawa na kita, Delia. Inaasahan mo bang pagkatapos nating ikasal, babalik ka pa rin sa dati mong tirahan?”

“Halika na,” muling nagsalita ang lalaki.

Bago pa makatanggi si Delia, hinawakan na ni Leandro ang kaniyang kamay at inalalayan siya papasok.

Pagpasok nila sa mansiyon, halos malaglag ang panga ni Delia.

Napakalawak ng sala, napakataas ng kisame, at halos lahat ng muwebles ay mukhang mamahalin. Mula sa malaking chandelier hanggang sa makintab na sahig, halatang napakalaking halaga ang ginastos sa bahay na iyon.

Nakapunta na siya noon sa mansiyon ng pamilya Vargas at inakala niyang iyon na ang pinakamagandang bahay na nakita niya.

Pero ngayon, parang wala iyon kumpara sa mansiyong ito!

Habang abala siya sa pagkamangha, biglang may narinig siyang mga boses.

“Good evening, Sir! Good evening, Ma'am!”

Napalingon siya.

Dalawang maayos na hanay ng mga kasambahay ang nakatayo sa magkabilang gilid ng sala. Sabay-sabay silang yumuko upang batiin ang dalawa.

Halos mapaatras si Delia sa gulat.

Hindi siya sanay na binabati ng ganoon karaming tao!

“Butler,” tawag ni Leandro sa isang lalaking nasa katanghaliang-gulang. “Bukas, pumili ka ng isang maaasahang kasambahay na personal na mag-aasikaso sa asawa ko.”

“Opo, Sir,” magalang na sagot nito.

Pagkatapos, pinauwi na ng butler sa kani-kanilang gawain ang iba pang mga kasambahay.

Napatingin si Delia kay Leandro.

“Hindi ko naman kailangan ng personal na kasambahay. Kaya ko namang alagaan ang sarili ko at—”

“Kakailanganin mo siya,” putol ng lalaki. “Halika na. Umakyat na tayo para makapagpahinga.”

“Ha? Pero—”

Hindi na siya pinatapos ni Leandro. Hinawakan nitong muli ang kaniyang kamay at inalalayan siya paakyat ng hagdan.

Napakagat sa labi si Delia habang kinakabahang sumusunod.

Biglang kinabahan si Delia nang mapagtanto ang ibig sabihin ni Leandro.

Umakyat para magpahinga?

Ibig bang sabihin, sa iisang kuwarto silang dalawa matutulog ngayong gabi?!