Chapter 4

CHAPTER 4

Hindi napigilang mamula ni Delia. Alam niyang guwapo si Leandro, pero ngayong nakasuot ito ng puting suit, para itong prinsipe sa isang fairy tale.

“Mommy!” bulong ni Bianca habang hinihila ang braso ng kaniyang ina. “Hindi ba sabi mo matanda ang pakakasalan ni Ate? Bakit ang bata at guwapo niya?!”

Halos mamatay si Bianca sa inggit. Akala niya ay magdurusa ang kaniyang ate matapos lokohin ni Nolan. Bakit ngayon ay mas guwapo at mukhang mas mayaman pa ang ipinalit nito?

“Baka artista lang na binayaran para magpanggap na groom!” naiinis na sabi ni Veronica.

“Tama na nga 'yan!” singit ni Roberto na kanina pa nakatitig sa mga mamahaling sasakyan. “Bilisan na natin! Baka mahuli pa tayo sa hotel!”

Maingat na inalalayan ni Leandro si Delia papasok sa Rolls-Royce. Sa labas, abala pa rin ang mga kapitbahay sa pagkuha ng litrato sa mamahaling mga sasakyan.

“Bakit kailangan mo pang magdala ng ganito karaming kotse? Hindi ba masyadong magarbo?” mahinang tanong ni Delia.

“Ayaw mo ba?”

Bahagyang namula si Delia. Sa totoo lang, gustong-gusto niya. Hindi niya akalaing matapos ang pagtataksil ni Nolan, may lalaking gagawa ng ganito para sa kaniya.

“Oo,” nakangiti niyang pag-amin. “Gustong-gusto ko.”

Dahil sa buong buhay niya, naramdaman niyang may lalaking hindi nahihiyang ipagmalaki siya sa harap ng lahat.

***

“Delia, saan ka nakahanap ng ganito kaguwapong lalaki na puwede mong rentahan?” tanong ng tiyahin niya.

Habang nag-iikot ang bagong kasal upang batiin ang mga bisita sa reception, biglang nagtanong ang kaniyang tiyahin.

Napakunot ang noo ni Delia.

“Rentahan po?”

“Aba, huwag ka nang mahiya sa amin! Pamilya naman tayo. Sinabi na sa amin ni Veronica mo iniwan ka ng pamilya Vargas kaya kumuha ka na lang ng lalaking magpapanggap na groom. Hindi ka naman namin pagtatawanan, kaya bakit kailangan mo pang gumastos para lang magkunwaring ikinasal ka?” 

Napakagat sa labi si Delia. Akala niya ay titigil na ang madrasta niya sa pagpapakalat ng kung anu-anong kuwento, pero mukhang hindi pa rin ito kuntento. 

Magsasalita na sana siya nang biglang akbayan ni Leandro ang kaniyang balikat.

“Legal kaming mag-asawa ni Delia,” kalmadong sabi nito. “Tita, mas paniniwalaan n'yo ba ang nakikita ng sarili n'yong mga mata o ang mga tsismis na naririnig n'yo?”

Pagkasabi niyon, malamig na sinulyapan ni Leandro si Veronica na nakaupo sa kabilang bahagi ng mesa.

Napayuko agad ang babae dahil parang papatay na ng tao nang tingnan siya ni Leandro.

“O siya, kumain na nga muna tayo!” mabilis na singit ng asawa ng kaniyang tiyahin upang mawala ang tensiyon. “Baka lumamig pa ang pagkain!”

“Sandali lang,” biglang sabi ni Leandro. “May isang mahalagang bisita pa tayong hinihintay.”

Napakunot ang noo ni Roberto.

“Sino ba 'yang bisitang 'yan? Kasal na kasal, pero ngayon pa talaga mahuhuli?”

“Nandito na siya.”

Hindi pinansin ni Leandro ang reklamo ng kaniyang biyenan. Sa halip, hinawakan niya ang kamay ni Delia at inalalayan ito papunta sa entrada ng reception hall.

Akala ni Delia ay isa sa mga kamag-anak ng lalaki ang darating. Ngunit nang makalapit sila sa pintuan, bigla siyang natigilan.

“L-Lola?”

Nakita niya ang kaniyang lola na nakaupo sa wheelchair, suot ang isang magandang pulang damit. Nakangiti itong itinutulak ng caregiver papasok sa reception hall.

Agad na namuo ang mga luha sa mga mata ni Delia.

Hindi niya akalaing makakadalo pa ang kaniyang lola sa kasal!

Bahagyang pinisil ni Leandro ang kaniyang kamay.

“Say hello to Grandma.”

Napatingin siya sa lalaki bago tumango. Pagkatapos, mabilis siyang lumapit sa matanda at mahigpit itong niyakap.

“Lola Ising!”

“Apo ko...” Masayang hinaplos ng matanda ang kaniyang likod. “Ang ganda-ganda mo naman!”

Hindi na napigilan ni Delia ang pag-iyak.

Kahapon lamang, halos madurog ang puso niya nang sabihin ng kaniyang lola na gusto sana nitong makita siyang ikasal.

At ngayon, narito ang lola niya, nakangiti habang suot niya ang kaniyang wedding gown.

***

Pagkatapos ng reception, inihatid nina Delia at Leandro ang kaniyang lola pabalik sa hospital. Dahil piniling sumabay ng matanda sa caregiver, silang dalawa lamang ang magkatabi sa Rolls-Royce. Tahimik si Delia habang naaamoy ang mamahaling pabango ni Leandro. 

Hindi niya maintindihan kung bakit ganoon na lamang ang kaba niya tuwing magkalapit sila.

Nang hindi na niya matiis ang katahimikan, naglakas-loob siyang magtanong.

“Leandro, paano mo nalaman na nasa hospital si Lola? At bakit mo siya dinala sa kasal?”

“Delia Sarmiento, twenty-four years old. Naghiwalay ang mga magulang mo noong anim na buwan ka pa lang. Hindi nagtagal, nag-asawang muli ang daddy mo at ipinadala ka sa lola mo. Siya ang nagpalaki sa iyo hanggang sa paglaki mo.”

Napatingin si Delia sa lalaki habang patuloy itong nagsasalita.

“Asawa na kita, kaya natural lang na alamin ko ang tungkol sa buhay mo.”

“P-Paano mo nalaman ang lahat ng 'yan?”

Hindi makapaniwala si Delia. Hindi naman basta-bastang malalaman ng isang ordinaryong tao ang lahat ng personal niyang impormasyon sa loob lamang ng isang araw.

“Leandro, sino ka ba talaga?”

“Nagkita na tayo sa company,” maikling sagot nito.

Napakunot ang noo ni Delia.

Doon lamang niya naalala na Roosevelt rin ang apelyido ng chairman ng kumpanyang pinagtatrabahuhan niya. Natigilan siya. Baka anak ito ng chairman?

Magkasama silang bumaba ng sasakyan at pumasok sa gusali. Ngunit sa halip na dumiretso sa kuwarto ng kaniyang lola, dinala siya ni Leandro sa dalawang palapag na mas mataas.

“Leandro, bakit tayo nandito?”

“Inilipat ko si Lola sa VIP room. Kumuha rin ako ng mas mahusay na caregiver para mas maalagaan siya.”

Natigilan si Delia. “T-Talaga?”

Tumango ang lalaki.

Hindi agad nakapagsalita si Delia. Alam niyang napakamahal ng mga VIP room sa hospital na iyon, lalo na kung may pribadong caregiver pang magbabantay sa pasyente.

“Leandro...” Napatingin siya rito habang namumuo ang mga luha sa kaniyang mga mata. “Maraming salamat.”

Hindi niya alam kung paano ipapakita ang kaniyang pasasalamat. Sa loob lamang ng isang araw, nagawa ng lalaki ang mga bagay na matagal na niyang hinihiling kay Nolan, pero ni minsan ay hindi nito pinagbigyan.

“You're my wife, Delia. Taking care of you and your family is my responsibility.”