Kabanata 1

Nang magsara ang pint0 matapos lumabas ang ibang mga bagong empleyado, agad na bumalot sa akin ang matinding kaba.

Gigisain ba niya ako ng tanong? Another interview sa suplado kong boss? Akala ko pa naman tapos na, may pahabol pa pala.

Tahimik ang buong silid. Napakalawak ng opisina niya, halos sakop ang kalahati ng buong palapag. Sa likod ng kanyang malaking desk ay ang matataas na glass walls kung saan kitang-kita ang nagtataasang gusali sa ibaba. Simple lang ang mga kagamitan, pero bawat piraso ay halatang mamahalin at nagsusumigaw sa karangyaan.

Samantalang ako, nakatayo sa gitna ng silid na parang isang estudyanteng pinatawag sa office ng principal para parusahan.

Nakakapanliit dumito. Nakakasak4l ang hangin.

“Come here,” malamig niyang utos.

Napakurap ako. “Po?”

Hindi siya sumagot. Sa halip, itinuro lamang niya ang bakanteng upuan sa tapat ng kanyang desk. Umupo ako nang maingat, pilit na pinatitigil ang panginginig ng aking mga binti. 

Kinuha niya ang isang kulay kayumangging folder mula sa gilid ng mesa, ang application form at ang manipis kong resume. 

Humigpit ang hawak ko sa strap ng aking bag.

Habang binubuklat niya ang mga papel, tahimik ko siyang pinagmasdan. He was reading every bit of my resume and application form, word by word. Mas lalo lamang nitong pinatindi ang kabog sa aking dibdib hanggang sa tuluyan niyang ibinaba ang folder.

“Is this your resume?” Baling niya sa akin.

“Opo.”

“Your highest educational attainment?”

“Bachelor's degree po.”

“Work experience?”

Bahagya akong napayuko, hindi makatitig sa kanya nang diretso. “Wala po akong formal work experience.”

“None?”

Umiling ako. “No, Sir.”

Muling tumingin si Duke sa aking mga papel. His expression remained completely unreadable.

“Then tell me why you applied here.”

Napakurap ako, ginagalugad ang isip sa tamang sagot. “Because I need a job.”

Mabagal siyang nag-angat ng tingin, may halong pang-uuyam sa kanyang mga mata. “That's it?”

Napaisip ako nang malalim habang nakakuyom ang aking mga kamay sa aking kandungan. “Hindi lang po iyon. Gusto ko pong magkaroon ng stable na trabaho. Gusto kong matulungan ang sarili ko para hindi ako maging pabigat kaninoman. At gusto ko rin pong magkaroon ng pagkakataon para mapatunayan na kaya kong magsumikap.”

Hindi siya sumagot agad. Sa halip, ibinalik niya ang tingin sa papel bago muling nagsalita matapos ang ilang segundong katahimikan.

“You don't fit here.”

Parang may malamig na tubig na biglang ibinuhos sa buo kong katawan. “Po?”

“You heard me.” Pinagsalikop niya ang kanyang mga daliri sa ibabaw ng mesa. “You don't have experience. Your resume is ordinary. Your credentials are average.”

Napayuko ako sa labis na hiya. “A-Average?”

“Yes,” diretsahan niyang sagot, walang pangingimi. “You're applying to Revamonte Group, Ms. Santos. We don't hire people simply because they need a job or out of pity.”

Napakagat-labi ako. Alam kong wala akong maipagmamayabang na magandang karera o mataas na posisyon mula sa nakaraan. Alam kong kulang ako sa karanasan. Pero kailangan ba talagang sabihin niya iyon nang ganun kalupit?

“Then why did HR hire me?” lakas-loob kong tanong.

Bahagyang umangat ang isa niyang kilay. “Exactly.”

Napatingin ako sa kanya, naguguluhan.

“I rejected your application.”

Nanlaki ang aking mga mata. “You... rejected me?”

“Yes. I crossed out your name the moment I saw your file. Hindi ka pasok sa standard ng kumpanya.” Napahawak ako nang mas mahigpit sa aking bag habang nagpapatuloy siya. “Because HR insisted. They reviewed your application again and believed you deserved a chance.”

Tumingin ako sa folder sa kanyang mesa. Hindi ko na alam kung matutuwa ba ako sa kabaitan ng HR o maiinsulto sa harapang pagkausap sa akin ng sarili nilang CEO.

“Personally, I don't agree,” diretso at walang preno niyang sabi.

“Then why am I here?”

“Because I gave HR permission to test their judgment,” malamig niyang sagot. “So your employment is under probation.”

“Probation?”

“Yes.” Inayos niya ang mga papel sa kanyang harapan. “Three months. During those three months, your performance will be monitored closely. If you fail to meet the company's standards, your employment ends.”

Tumango ako, tinatatagan ang sarili. “Opo.”

“If you make repeated mistakes, you're out.” Walang patawad, I get it.

“Opo.”

“If you can't keep up with the workload, you're out. And if you prove that HR made the wrong decision...” Tumigil siya at tinitigan ako nang mariin sa mata. “...you won't make it past your probation. Magkusa kang umalis.”

Napalunok ako habang nilalabanan ang kanyang tingin. “Yes, Sir.”

Muli niyang kinuha ang folder at isinara ito. “You may go.”

Mabilis akong tumayo upang makalabas na sa nakalulunod na silid na iyon. Pero bago pa man humawak ang kamay ko sa doorknob, muling umalingawngaw ang kanyang malamig na boses.

“Ms. Santos.”

Lumingon ako. “Sir?”

His sharp eyes settled on me like a threat. “Don't make me regret allowing you to stay.”

Nanginig ang aking dibdib sa matinding tensyon. “Opo.”

Paglabas ko ng kanyang opisina, saka lamang ako nakahinga nang maluwag. Grabe. First day ko pa lang, pinamukha na agad sa akin ng CEO na wala akong kwenta at average lang ako. Pero hindi ako susuko. Kailangan ko ang trabahong ito para mabuhay. At higit sa lahat, gusto kong isampal sa mukha niya na mali ang paghusga niya sa akin.

Ngunit hindi pa man ako nakakarating sa desk na nakalaan sa akin, isang makapal na folder na agad ang inilapag doon.

“Eula?” Isang babae mula sa HR ang nakatayo sa aking harapan.

“Po?”

“These are the documents you need to process today.”

Kinuha ko ang folder at binuksan ito. Nanlaki ang aking mga mata, hindi lang ito sampu o dalawampung pahina. Parang isang buong diksyonaryo sa kapal!

“Ma'am, kailangan po ba itong matapos ngayon?”

She smiled apologetically. “Yes, top priority.”

Napabuntong-hininga ako. “Okay po.”

Akala ko ay iyon na ang lahat. Makalipas lamang ang ilang minuto, panibagong folder na naman ang inilapag sa akin.

“Eula, these need to be delivered to Finance.”

Pagkatapos noon, isa pa. “Eula, please bring these to Operations.”

At isa pa. “HR needs this signed by the department head.”

At isa pa. “Can you take these documents to Legal?”

Hindi ko na mabilang kung ilang folders ang hawak ko. Ang mas nakakanis, wala pang isang oras mula nang magsimula ang shift ko pero halos pabalik-balik na ako sa buong gusali. Finance, Operations, Legal, Marketing, Sales, Admin, Procurement... kung saan-saan ako pinapapunta. At dahil baguhan ako, wala akong karapatang magreklamo. Kaya kahit sumasakit na ang aking mga binti sa palakad-lakad nang naka-heels, tuloy-tuloy pa rin ako.

Pagsapit ng tanghalian, sagad na ang pagod ko. Pero dahil sa dami ng kailangang tapusin, mabilis lang akong kumain sa pantry at bumalik agad sa pagtatrabaho. Pagsapit ng hapon, halos hindi ko na maramdaman ang aking mga balikat sa tindi ng ngalay.

At nang malapit nang matapos ang oras ng trabaho, may huling folder na inilapag sa aking mesa.

“Deliver this to the CEO's office.”

Lord, bakit ako pa?