Kabanata 4

Napanganga ako. Hindi ko alam kung maiinsulto ako sa kondisyon niya o matutuwa dahil kahit papaano ay may matutuluyan ako.

“And there's more,” he continued.

“A-Ano po 'yon, Sir?”

“You'll continue working for the company.”

“Opo.”

“Which means your regular office work doesn't change. Still under probation.”

Tumango ako nang mabilis. “Naintindihan ko po.”

“After office hours, you can continue whatever work needs to be done here.”

Napatingin ako sa malawak na paligid ng apartment. “So... kapag may overtime po ako sa opisina...”

“You'll do it. At pag-uwi mo rito, gagawin mo pa rin ang mga gawaing-bahay.”

“At iyong bahay po?”

“You'll handle it.”

Napabuntong-hininga ako. Mabigat iyon, sobrang bigat para sa isang taong nagtatrabaho na nang higit walo hanggang sampung oras sa opisina. Pero mas mabigat at mas nakatatakot ang matulog sa kalsada. Saka malabong pagka-interesan ako ng boss ko.

“Okay po.”

“You agree?” Nakataas ang kilay niyang tanong.

“Opo.”

“Then we have an arrangement.”

Tumango ako. “Thank you, Sir.”

Hindi siya sumagot. Sa halip, dumiretso siya sa hallway patungo sa mga kwarto. “Your room?”

“Doon po,” itinuro ko ang maliit na pintuan sa gilid.

“That's yours?” Nakangiwi niyang tanong.

“Opo,” sagot ko naman.

“Keep it clean.” Maarte talaga siya. Sobrang strikto.

“Opo.”

“Tomorrow, we're leaving at seven.”

Napakunot ang aking noo sa pagtataka. “Aalis po tayo?”

“Field work.”

Napatingin ako sa kanya, hindi makapaniwala. “Pero second day ko pa lang po bukas sa department...”

“Wala akong pakialam kung ilang oras ka lang sa kumpanya.” Tumalikod na siya at pumasok sa kanyang silid. “Don't be late. Kapag na-late ka, huwag mo nang isipin pumasok.”

Hindi ko alam kung paano ako nakatulog nang gabing iyon. Ang tanging alam ko lang, kinabukasan ay nagising ako bago pa man tumunog ang alarm sa aking cellphone. Alas-singko pa lang ng umaga.

Kahit kinakabahan, agad akong bumangon at nagsimula nang magligpit. Pinunasan ko ang bawat sulok ng sala, inayos ang kusina, nilinis ang mesa, at inilagay ang mga nakakalat na gamit sa tamang lalagyan. Hindi ko man gusto ang kasunduan namin, nagpapasalamat pa rin ako dahil may maayos akong tulugan at higit sa lahat, may trabaho pa rin ako.

Pagsapit ng alas-sais y medya, nakapag-ayos at nakapagpalit na rin ako ng aking damit para sa opisina. Paglabas ko ng kuwarto, nakita ko si Duke na nakatayo na sa kitchen counter habang umiinom ng mainit na kape. Naka-white polo shirt siya at dark pants, mas simple ang suot niya ngayon kaysa sa pormal na suit niya kahapon, pero hindi niyon nabawasan ang nakalulunod at intimidating niyang aura.

“Good morning, Sir.”

Tumingin siya sa akin mula sa ibabaw ng kanyang tasa. “You're late.”

Mabilis kong tiningnan ang wall clock sa sala. “Six forty-five pa lang po.”

“I said seven.”

“Hindi pa naman po seven...”

“Then why are you arguing?”

Napatikom agad ang bibig ko. “Sorry po.”

Mabilis niyang inubos ang kape at kinuha ang susi ng kanyang kotse sa mesa. “Let's go.”

Ang sinasabi niyang field work ay hindi pala simpleng pagbisita lamang sa isang maayos na site. Kailangan naming pumunta sa isang malaking development project ng kumpanya sa labas ng lungsod. May malawak na construction site na kailangang inspeksyunin, at may ilang department heads din na kasama sa lupon. At dahil ako ang pinakabagong empleyado at pumasok pa bilang parang personal assistant niya, ako ang inatasang magbitbit ng lahat ng mabibigat na documents, maglista ng observations, at kumuha ng signatures mula sa mga engineers at supervisors.

“Ms. Santos, bring these.”

“Yes, Sir.”

“Take this to the project manager.”

“Yes, Sir.”

“Make copies of these later.”

“Yes, Sir.”

Paulit-ulit na utos ang natanggap ko habang ginagalugad namin ang site. Doon ko napagtanto na mas nakakagaling at mas mahirap pala ang field work kaysa sa pag-upo sa opisina. Mainit, maalikabok, at napakaalinsangan ng hangin.

Makalipas ang ilang oras ng walang patid na paglalakad, biglang nagdilim ang kalangitan.

“Looks like it's going to rain,” sabi ng isang empleyadong kasama namin habang nakatingala sa langit.

Napatingala rin ako. Mabilis na nag-ipon ang malalaking itim na ulap. Makalipas lamang ang ilang minuto, nagsimula nang pumatak ang ulan. Una ay mahina, ngunit mabilis ding lumakas at naging isang malakas na buhos.

“Let's go back to the vehicle,” aya ng isa sa mga departament heads.

Ngunit bago pa man ako makasunod sa kanila patungo sa nakaparadang sasakyan, may isang project head na mabilis na lumapit sa akin at inabot ang isang basang folder.

“Ms. Santos, these documents need to be signed by the site supervisor. He's on the other side of the field.”

Napatingin ako sa kabilang bahagi ng construction site. Napakalayo niyon, putikan ang daan, at wala nang ibang gustong pumunta roon dahil sa patuloy na paglakas ng ulan.

“Okay po,” walang alinlangan kong sagot.

Kinuha ko ang folder, itinagilid ito sa aking dibdib upang hindi mabasa, at mabilis na tumakbo. Hindi ko na inisip ang lakas ng ulan na humahagupit sa akin. Mabilis na nabasa ang aking buhok at maya-maya pa'y pati ang aking damit at sapatos ay napuno na ng putik at tubig. Pero kailangan kong matapos ito. Kailangan kong patunayan sa kanila, lalo na kay Duke, na kaya ko at hindi ako basta-basta susuko.

Nang sa wakas ay makuha ko ang kinakailangang pirma, patakbo akong bumalik sa kinaroroonan ng grupo. Hinihingal ako at basang-basa ang buong katawan. Pagdating ko roon, halos lahat ng empleyado ay nakatitig sa akin nang may halong gulat at awa. Pero may ilan na tila natutuwa sa nangyari sa akin, lalo na iyong nagbigay kanina sa akin ng folder.

Ngunit may isang taong naging dahilan upang tuluyan akong mapahinto sa paghakbang.

Si Duke.

Nakatayo siya sa ilalim ng covered area, nakakrus ang mga braso sa dibdib. Nakatitig siya sa akin, malamig, matalim, at halatang galit na galit.

Sa taranta ko, nadulas ako. Naidiin ko ang mga tuhod ko sa sahig. Napaigik ako sa sakit.

Tumingin ako kay Duke. Mabagal siyang lumapit sa akin habang umaagos ang tubig sa aking mukha.

“What were you thinking? Are you stupid?”

Napakurap ako, pinupunasan ang ulan sa aking mga mata. “Sir?”

“You went out there in the rain? Tanga ka ba, Ms. Santos?”

“M-May kailangan po kasing pirmahan sa kabilang site—”

Napasinghap ako nang bigla niya akong buhatin. Nanlaki ang mga mata ko, hindi makapaniwala, lalo na ang mga empleyadong nanonood sa amin.

“S-Sir?”

Pinukol niya ako ng malamig na tingin. “Ako lang... ako lang ang may karapatang magpahirap sa'yo, Ms. Santos.”