LOGINไม่นานก็มาถึงร้าน The Mellow Story สาขาพัทยา
ชาลิสาและพีรณัฐเดินเข้ามาในร้านพร้อมกัน ก่อนที่เธอจะหันไปบอกเขา “คุณพีตามสบายเลยนะคะ เดี๋ยวแยมขอทำงานแป๊บหนึ่งค่ะ”
พีรณัฐพยักหน้าให้เธอยิ้มๆ ก่อนจะเดินไปสั่งกาแฟและครัวซองต์ที่หน้าเคาน์เตอร์
ส่วนชาลิสาก็เดินเข้าไปที่หลังร้าน เพื่อตรวจดูความเรียบร้อยและพูดคุยกับผู้จัดการร้านและเชฟประจำสาขา ก่อนจะตรวจดูเอกสารต่างๆ เธอใช้เวลาอยู่หลายชั่วโมงจนงานของเธอเสร็จเรียบร้อย...
ชาลิสาเดินเข้าไปหาพีรณัฐที่นั่งอยู่ที่โต๊ะริมกระจกที่มองเห็นวิวทะเล “คุณพีคะ”
พีรณัฐที่กำลังนั่งดูโทรศัพท์อยู่เงยหน้าขึ้นมองแล้วยิ้มให้เธอ “เหนื่อยไหมครับ”
ชาลิสาส่ายหน้าเบาๆ “ถึงเวลาของคุณพีแล้วนะคะ”
พีรณัฐยิ้มกว้างให้เธอ “งั้นเราไปกันเลยไหมครับ”
ชาลิสายิ้มพลางพยักหน้า “คุณพีจะพาแยมไปไหนคะ”
“คุณแยมมีอะไรที่อยากทำเป็นพิเศษไหมครับ หรือมีที่ที่อยากไปไหม” พีรณัฐถามแล้วมองสบตาเธอ
ชาลิสาส่ายหน้า “เวลามาพัทยาแยมก็เข้าร้านอย่างเดียวไม่เคยไปเที่ยวไหนเลยค่ะ”
“งั้นเราไปเดินเล่นที่อควาเรียมกันไหมครับแล้วค่อยไปหาอะไรกินมื้อเย็น” พีรณัฐถามยิ้มๆ
“ได้ค่ะ” ชาลิสายิ้มให้เขาแล้วเดินออกจากร้านไปพร้อมกัน
…
ทั้งคู่มาถึงอควาเรียมก็ซื้อตั๋วและเข้าไปเดินดูโลกใต้ท้องทะเล ที่นี่มีปลาหลากหลายสายพันธุ์ทั้งตัวเล็กตัวใหญ่มากมายเต็มไปหมด
ชาลิสาไม่ได้มาเที่ยวอควาเรียมนานมากครั้งสุดท้ายคงจะเป็นตอนสมัยประถมที่แม่พาเธอมา “สวยดีนะคะ แยมไม่ได้มานานมาก”
“ผมก็จำแทบไม่ได้แล้วว่ามาครั้งสุดท้ายเมื่อไร” พีรณัฐมองปลากระเบนที่ว่ายผ่านไป แล้วหันไปมองชาลิสายิ้มๆ “เราถ่ายรูปด้วยกันดีไหมครับ”
ชาลิสาพยักหน้าแล้วเดินเข้ามาใกล้พีรณัฐ ก่อนที่เขาจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายเซลฟี
ชาลิสายิ้มหวานให้กล้อง ส่วนมือของพีรณัฐข้างหนึ่งโอบไหล่เธอไว้หลวมๆ แล้วมองกล้องก่อนจะถ่ายรูปได้ทันตอนที่ปลากระเบนว่ายน้ำผ่านมาเป็นฉากหลังพอดี
ทั้งคู่เดินเล่นดูปลาที่แหวกว่ายไปมาด้วยกันพักใหญ่จนเดินมาถึงทางออก ก่อนที่พีรณัฐจะพาเธอไปทานอาหารเย็น
…
พีรณัฐพาชาลิสามาที่ร้านอาหารริมทะเลบรรยากาศดี ภายในร้านตกแต่งอย่างเรียบหรูแต่กลับดูสบายๆ มีลมทะเลที่พัดเข้ามาปะทะใบหน้าและเสียงเพลงจากวงดนตรีที่ร้องเพลงคลอไปกับเสียงคลื่น
“คุณแยมอยากกินอะไรครับ” พีรณัฐถามขณะที่กำลังเลือกเมนู
“แยมเอาเป็นหอยเชลล์ย่างเนยกระเทียมค่ะ”
“แล้วก็ปูนิ่มผัดผงกะหรี่กับต้มยำทะเลดีไหมครับ” พีรณัฐถามยิ้มๆ
“ได้ค่ะ” ชาลิสาพยักหน้า ก่อนจะหันไปสั่งออเดอร์กับพนักงาน
“ปกติแล้วเวลาคุณแยมมาตรวจร้านจะนอนค้างบ้างไหมครับ” พีรณัฐถามขึ้นเรียบๆ
“ถ้าสาขาพัทยาส่วนใหญ่แยมจะมาเช้าเย็นกลับ แต่ถ้าที่เชียงใหม่แยมจะค้างสักคืนสองคืนค่ะ” ชาลิสาตอบแล้วมองสบตาเขา
“งั้นไว้คราวหน้าผมขอตามมาด้วยอีกนะครับ”
“แต่แยมเกรงใจคุณพีนะคะที่ต้องมาขับรถให้แยม วันหยุดคุณพีก็เลยไม่ได้พักผ่อนเลย” ชาลิสาตอบด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกเกรงใจจริงๆ
“ไม่เป็นไรเลยครับ ต่อให้เป็นวันหยุดผมก็อยากใช้เวลาอยู่กับคุณ” พีรณัฐพูดขึ้นยิ้มๆ แล้วแกล้งทำสีหน้าหงอยๆ “หรือคุณแยมจะเบื่อหน้าผมแล้ว เราเจอกันทั้งที่โรงแรมแล้ววันหยุดผมก็ยังตามมากวนคุณอีก”
ชาลิสารีบส่ายหน้าอย่างแรง “ไม่เลยค่ะ ไม่เบื่อเลย” พอพูดจบหน้าของเธอก็แดงเรื่อขึ้นทันที
พีรณัฐยิ้มกว้างยิ่งกว่าเดิม “คุณแยมเป็นผู้หญิงที่น่ารักมากเลยนะครับ”
ชาลิสาเขินจนต้องหลบสายตาของเขาที่มองมา “ผู้หญิงน่ารักๆ มีเยอะแยะนะคะคุณพี”
“แต่สำหรับผมคุณแยมน่ารักที่สุดเลยครับ” พีรณัฐมองท่าทางเขินอายของเธอแล้วยิ่งชอบใจ
ชาลิสาเม้มปากแน่น อยู่ดีๆ เขาก็หยอดเธอจนเขินไปหมด ทำไมช่วงนี้เขารุกเธอแรงจัง เธอเขินจนทำตัวไม่ถูกแล้วเนี่ย
แล้วอาหารก็มาเสิร์ฟพอดี ทำให้ชาลิสาได้เปลี่ยนเรื่องคุย ไม่อย่างนั้นเธอคงจะไม่กล้าสบตาเขาแน่ๆ
…
หลังทั้งคู่ทานอาหารเสร็จพีรณัฐก็ขับรถกลับไปส่งเธอที่คอนโด
“วันนี้ขอบคุณมากเลยนะคะคุณพี” ชาลิสาหันไปมองหน้าเขาแล้วพูดขึ้นยิ้มๆ
“ยินดีครับ ไว้โอกาสหน้าเราไปเที่ยวด้วยกันอีกนะครับ” พีรณัฐยิ้มแล้วมองสบตาเธอ
ชาลิสาพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะลงจากรถแล้วโบกมือให้เขาก่อนจะเดินเข้าไปในคอนโด
พีรณัฐมองเธอที่เดินเข้าไปในคอนโดจนลับสายตาก่อนจะขับรถกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี...
สิ้นเสียงของนิธิศ พิชญาก็เดินถือถุงพะรุงพะรังเข้ามา ก่อนจะส่งให้แม่บ้านรับไป “พีชมาแล้วค่ะ”พิชญาเดินเข้ามานั่งลงที่โต๊ะทานอาหารข้างๆ หลานสาวแล้วหอมแก้มหลานสาวตัวน้อยอย่างมันเขี้ยว “อาพีชคิดถึงน้องเพิร์ลที่สุด”เด็กหญิงตัวน้อยรีบเอียงตัวไปกระซิบกระซาบบางอย่างกับพิชญาเบาๆ แล้วทั้งสองคนก็หัวเราะคิกคักกันออกมา“งั้นก็กินข้าวกันเถอะ วันนี้แม่ทำแต่ของโปรดแยมทั้งนั้น” พรพิมลพูดพลางตักอาหารใส่จานให้ชาลิสาบรรยากาศวันเกิดที่เรียบง่ายทำให้ชาลิสามีความสุขมาก ทั้งครอบครัวอยู่ทานอาหารด้วยกันอย่างพร้อมหน้าและพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานจนมาถึงช่วงเซอร์ไพร์สเด็กหญิงตัวน้อยชวนคุณพ่อของเธอเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมขนมเค้ก ก่อนที่ไฟในห้องอาหารจะดับลงแล้วตามมาด้วยเสียงเล็กๆ ที่ร้องเพลงและเดินถือขนมเค้กออกมาที่โต๊ะอาหาร ตามมาด้วยพีรณัฐที่เดินมาข้างๆ ลูกสาวชาลิสามองลูกสาวของเธอด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอ เธอยื่นมือไปรับขนมเค้กจากมือของลูกสาวมาถือไว้ทุกคนช่วยกันร้องเพลง Happy birthday ให้เธอพร้อมๆ กับปรบมือไปด้วย“คุณแม่อธิษฐานก่อนค่ะ เดี๋ยวน้องเพิร์ลช่วยเป่าเทียน” เด็กหญิงตัวน้อยพูดขึ้นยิ้มๆชาลิสาหลับตาลงอธิษฐ
วันนี้พีรณัฐไปรับลูกสาวที่โรงเรียนเองก่อนจะพาไปที่ร้าน The Mellow Story เพราะมีเรื่องอยากให้มณฑิราช่วยพีรณัฐเดินจูงมือลูกสาวของเขาเข้ามาที่ร้าน น้องเพิร์ลยิ้มแย้มสดใส ยกมือสวัสดีทุกคนอย่างเรียบร้อย ทำให้พนักงานในร้านต่างก็เอ็นดูลูกสาวของเจ้านาย“น้องเพิร์ลคนสวยของน้าโม” มณฑิราที่รออยู่แล้วรีบเดินเข้ามาหาแล้วกอดเด็กหญิงตัวน้อยไว้ในอ้อมกอด “วันนี้ไปโรงเรียนสนุกไหมคะ”“สนุกค่ะ น้องเพิร์ลได้วิ่งเล่นกับเพื่อนด้วย”แววตาเป็นประกายของเด็กหญิงตัวน้อยสดใสจนมณฑิราอยากจะฟัดแก้มยุ้ยๆ นั้นแรงๆ “งั้นวันนี้น้องเพิร์ลพร้อมทำขนมเค้กไหมคะ เดี๋ยวน้าโมจะช่วยสอนเอง”น้องเพิร์ลยิ้มกว้างออกมาอย่างนึกสนุกแล้วพยักหน้าแรงๆ ก่อนจะหันไปจับมือคุณพ่อแล้วเขย่าเบาๆ “คุณพ่อขา ไปทำเค้กให้คุณแม่กันค่ะ”“ไปครับ” พีรณัฐลูบผมลูกสาวของเขาเบาๆ แล้วจูงมือน้องเพิร์ลเดินตามมณฑิราไปที่ห้องอบขนม สองวันก่อนพีรณัฐเข้ามาหามณฑิราที่ร้านและได้ขอให้มณฑิราช่วยเตรียมของไว้ให้เพราะจะทำเค้กวันเกิดไปเซอร์ไพร์สชาลิสา เขากับลูกสาวอยากทำด้วยตัวเอง แต่เขาเองก็ทำไม่เป็นเลยต้องมาขอให้มณฑิราช่วย ซึ่งมณฑิราก็เต็มใจอย่างมากเมื่อสองพ่อลูกใส่ผ้ากัน
หลังจากถ่ายรูปและเดินดูสัตว์ตัวอื่นๆ อีกพักใหญ่พีรณัฐก็พาลูกสาวของเขาไปดูโชว์โลมาเด็กหญิงตัวน้อยนั่งดูโชว์อย่างตื่นตาตื่นใจ ทั้งๆ ที่อากาศร้อนจนแก้มแดงไปหมด ชาลิสาคอยใช้พัดลมมือถือเป่าให้ลูกสาวของเธอเพื่อคลายร้อน ส่วนพีรณัฐเองก็คอยเช็ดเหงื่อให้ชาลิสาแก้มเนียนของเธอก็แดงเรื่อเช่นกัน“คุณแม่ขาพี่ๆ โลมากระโดดสูงมาก ว่ายน้ำเก่งด้วย” เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยพูดไม่หยุดแต่สายตาแป๋วๆ นั้นไม่ละไปจากโชว์ตรงหน้าแม้แต่น้อย พร้อมกับปรบมือให้โลมาที่ว่ายน้ำเก่งชาลิสามองลูกสาวอย่างเอ็นดูแล้วลูบศีรษะลูกสาวเบาๆ ก่อนจะมองสบตากับพีรณัฐ แล้วยิ้มหวานให้เขาพีรณัฐโน้มตัวเข้ามาใกล้แล้วพูดให้ได้ยินกันแค่สองคน “ลูกสาวเราน่ารักจัง น่ารักเหมือนแยมเลย”ชาลิสายิ้มให้พีรณัฐอย่างเขินๆ “แน่นอนสิคะ ลูกสาวแยมก็ต้องเหมือนแยม”พีรณัฐโอบไหล่ชาลิสาไว้แล้วมองเธอด้วยสายตาเป็นประกาย “พี่อยากได้ลูกชายที่หล่อเหมือนพี่บ้างแล้วครับ”ชาลิสาหัวเราะออกมาเบาๆ “งั้นพี่พีลองถามน้องเพิร์ลดูไหมคะ ว่าอยากมีน้องหรือยัง”พีรณัฐยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ เขาวางแผนเงียบๆ อยู่ในใจจนเมื่อการแสดงโชว์โลมาจบลง พีรณัฐก็พาลูกสาวและภรรยาของเขากลับบ
“คุณพ่อขา” เสียงสดใสที่ดังมาก่อนเจ้าตัว ทำให้พีรณัฐยิ้มกว้างออกมาเด็กหญิงตัวน้อยใบหน้ากลมแก้มแย้มยุ้ยวัยสี่ขวบกำลังวิ่งเข้ามาหาเขาในห้องทำงาน“ระวังล้มครับ” พีรณัฐกางแขนออกกว้างแล้วโน้มตัวอุ้มเจ้าหญิงตัวน้อยของเขาขึ้นมานั่งบนตักชาลิสาที่เดินตามเข้ามานั่งลงที่โซฟาตัวยาวกลางห้องทำงาน เธอไปรับลูกสาวที่โรงเรียนแต่ลูกสาวของเธอไม่ยอมกลับบ้าน ออดอ้อนให้เธอพามาหาพีรณัฐที่โรงแรม “น้องเพิร์ลไม่กวนคุณพ่อทำงานนะคะ”“น้องเพิร์ลไม่ดื้อค่ะ คุณพ่อขา น้องเพิร์ลคิดถึงคุณพ่อมากๆ เลยค่ะ” น้องเพิร์ลหันมาตอบชาลิสาแล้วหันไปหอมแก้มคุณพ่อของเธอฟอดใหญ่พีรณัฐใจละลายกับความออดอ้อนของลูกสาว “น้องเพิร์ลครับ เดี๋ยวคุณพ่อจะรีบทำงานให้เสร็จแล้วพาไปกินไอศกรีมดีไหมครับ”“เย่ๆ ไปค่ะ” น้องเพิร์ลรีบดิ้นลงจากตักของพีรณัฐแล้ววิ่งไปนั่งข้างๆ ชาลิสา ก่อนจะหยิบสมุดภาพระบายสีขึ้นมานั่งระบายสีเล่นรออย่างเรียบร้อยชาลิสาเอ็นดูลูกสาวมาก น้องเพิร์ลเป็นเด็กว่าง่ายและขี้อ้อนตามแบบฉบับของลูกสาว และลูกสาวของเธอก็ติดพ่อมากเพราะพีรณัฐตามใจลูกสาวทุกอย่าง ส่วนหน้าที่ดุลูกนั้นตกมาเป็นของเธอพีรณัฐมองชาลิสาและลูกสาวของเขาที่กำลังนั่งระบาย
“อาการของคุณพีรณัฐไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงนะครับ ทุกอย่างปกติดี อาการของคุณน่าจะเกิดจากการแพ้ท้องแทนภรรยาครับ” หมอเจ้าของไข้พูดขึ้นยิ้มๆ ก่อนจะหันไปมองหน้าชาลิสาพีรณัฐกับชาลิสาหันมามองหน้ากันอย่างงุนงง“แพ้ท้องแทนภรรยาเหรอครับ” พีรณัฐทวนคำพูดของคุณหมออีกครั้ง“ใช่ครับ ผลตรวจของคุณชาลิสาออกมาว่ากำลังตั้งครรภ์ได้ประมาณเจ็ดสัปดาห์แล้วครับ” คุณหมอเจ้าของไข้ยิ้มออกมาเล็กน้อย “หมอขอแสดงความยินดีด้วยนะครับ”ชาลิสาน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาทันที พีรณัฐที่ดีใจจนลืมตัวรีบดึงชาลิสาเข้ามากอดไว้แล้วจูบที่หน้าผากของเธอซ้ำๆ “แยมเรากำลังจะมีลูก พี่จะได้เป็นคุณพ่อแล้ว”ชาลิสาหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างดีใจแล้วกอดเขาไว้แน่น…หลังออกจากโรงพยาบาล พีรณัฐกับชาลิสาก็ตรงกลับบ้านทันที เขาอยากจะรีบไปบอกข่าวดีนี้ให้ทุกคนในครอบครัวรู้ เขาวางแผนกับชาลิสาว่าจะแกล้งทำเป็นป่วยหนักแล้วเรียกทุกคนให้มาฟังผลตรวจของเขาในห้องรับแขก ทุกคนนั่งรออย่างใจจดใจจ่อใบหน้าของพรพิมลเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ส่วนนิธิศกับพิชญาก็ดูกังวลไม่แพ้กันชาลิสาประคองพีรณัฐที่ใบหน้าซีดเซียวเดินเข้ามาในบ้านแล้วตรงไปที่ห้องรับแขกทันที เมื่อเห็นชาลิสาประคองพี
บนโต๊ะอาหารมื้อเย็นเต็มไปด้วยของโปรดของชาลิสาและพีรณัฐ เขาพาเธอมาทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารบรรยากาศดีติดริมแม่น้ำ ช่วงนี้ชาลิสากินเก่งขึ้นมากใบหน้าของเธอดูอิ่มเอิบแก้มใสของเธอเป็นสีชมพูระเรื่อ แต่กลับกันพีรณัฐรู้สึกเบื่ออาหารอย่างบอกไม่ถูกทั้งๆ ที่เขาสั่งแต่ของที่เขาชอบมา แต่เขากินได้แค่ไม่กี่คำก็รู้สึกพะอืดพะอม“ไม่อร่อยเหรอคะพี่พี ทำไมกินน้อยจัง” ชาลิสาถามแล้วตักอาหารใส่จานให้เขา“พี่เวียนหัวนิดหน่อยกินไม่ค่อยลง สงสัยจะไม่สบาย” พีรณัฐตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า“งั้นเราไปหาหมอกันดีไหมคะ” ชาลิสาถามอย่างเป็นห่วง“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวกลับไปนอนพักก็น่าจะดีขึ้น” พีรณัฐยิ้มให้เธอก่อนจะเอื้อมมือไปลูบแก้มของเธอเบาๆ…เมื่อกลับมาถึงบ้านพีรณัฐก็รีบไปอาบน้ำพักผ่อนชาลิสาคอยดูแลเขาอย่างดีเธอเอายามาให้เขา และตลอดทั้งคืนก็คอยตื่นมาดูเขาตลอดเพราะกลัวว่าเขาจะไข้ขึ้นจนเช้าวันถัดมาพีรณัฐก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ยังรู้สึกเพลียอยู่นิดหน่อย เขาลงไปทานอาหารเช้าก่อนจะออกไปทำงานพร้อมชาลิสาทั้งคู่นั่งลงที่โต๊ะอาหาร ซึ่งนิธิศกับพรพิมลกำลังนั่งทานข้าวต้มปลาอยู่ก่อนแล้ว“เป็นยังไงบ้างลูกเห็นหนูแยมบอกแม่ว่าพีไม่ค่







![เพลิงแค้นเจ้าสาวผิดตัว [Love Drama 18+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)