LOGINบ่ายวันหนึ่ง ชาลิสากำลังทดลองทำ Clotted Cream กับ แยมแอพริคอตสูตรพิเศษ ที่เธอคิดค้นสูตรขึ้นมาเองเพื่อทานคู่กับสโคน
เธอลองชิมแล้วก็รู้สึกว่ารสชาติของมันออกมาเป็นอย่างที่ตั้งใจ
“คุณแยมครับ ผมขอชิมด้วยได้ไหมครับ” เสียงนุ่มคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พีรณัฐในชุดสูทสีเข้มดูหล่อเหลาเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างๆ เธอ
“คุณพีมาพอดีเลยค่ะ” ชาลิสายิ้ม “กำลังต้องการคนช่วยชิมอยู่พอดีเลย Clotted Cream กับแยมแอพริคอตสูตรนี้แยมคิดขึ้นมาใหม่เองเลยนะคะ”
ชาลิสาตัก Clotted Cream เนื้อเนียนนุ่มสีขาวนวล และแยมแอพริคอตสีส้มใส่ช้อนเล็กๆ ยื่นให้เขา
พีรณัฐรับไปชิมอย่างตั้งใจ
“อืมมม...อร่อยมากเลยครับคุณแยม” พีรณัฐเอ่ยเสียงนุ่ม “Clotted Cream นี่นุ่มละมุนลิ้นมาก ส่วนแยมแอพริคอตนี่...ทั้งหอมทั้งหวานและยังอมเปรี้ยวน้อยๆ รสชาติไม่เหมือนที่ไหนเลยครับ” พีรณัฐชมเชยจากใจจริง
ชาลิสายิ้มออกมา “แยมลองใส่ใบไทม์กับฝักวานิลลาลงไปในขั้นตอนการเคี่ยวด้วยค่ะ อยากให้มันมีกลิ่นหอมที่ซับซ้อนขึ้น”
“ถึงว่ากลิ่นหอมยังอวลอยู่ในปากอยู่เลย ผมอยากลองกินกับสโคนเลยครับ” พีรณัฐพูดพลางใช้ช้อนตักแยมแอพริคอตขึ้นมาชิมอีกคำ
“แยมก็คิดว่ามันน่าจะเข้ากันได้ดีกับสโคน งั้นเรามาลองชิมกันค่ะ สโคนเพิ่งจะอบเสร็จพอดี” ชาลิสาพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มสดใส
“ดีเลยครับ” พีรณัฐมองสบตาเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่น “ผมชอบจัง เวลาที่ได้เห็นคุณมีความสุขกับสิ่งที่คุณทำ”
คำพูดนั้นทำให้หัวใจของชาลิสาเต้นแรงขึ้น เธอก้มหน้าซ่อนรอยยิ้ม “คุณพีนี่ปากหวานเหมือนกันนะคะ ไม่รู้ว่าหยอดจนสาวๆ หลงไปกี่คนแล้ว”
พีรณัฐหัวเราะออกมาเบาๆ “ผมพูดจริงนะครับ ไม่ได้หยอดไปเรื่อย” เขาเว้นจังหวะนิดหนึ่งก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ๆ แล้วกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูเธอ “ผมพูดแบบนี้แค่กับคุณแยมคนเดียวครับ”
ชาลิสาเงยหน้าขึ้นมองสบดวงตาสีดำขลับของเขานิ่งๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเป็นฝ่ายหลบสายตาเพราะแววตาที่เปิดเผยของเขาทำให้เธอเขินจนหัวใจเต้นรัว…
…
วันนี้ชาลิสาจะต้องเข้าไปที่ร้านสาขาพัทยา เมื่อวานเธอสั่งงานเชฟนนท์และทีมงานไว้เรียบร้อยแล้วเลยไม่ต้องห่วงอะไร
ขณะที่ชาลิสากำลังแต่งหน้าอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น
ชาลิสามองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอก่อนจะกดรับสาย “สวัสดีค่ะคุณพี”
“คุณแยมครับ วันนี้ผมขอตามคุณแยมไปด้วยนะครับ” น้ำเสียงของเขาบ่งบอกถึงความอารมณ์ดี
“คะ…ไปไหนคะ?” ชาลิสาถามอย่างงงๆ
“ก็ไปร้านคุณแยมที่พัทยาไงครับ” พีรณัฐตอบแล้วหัวเราะออกมาเล็กน้อย
“คุณพีต้องไปประชุมแถวนั้นเหรอคะ”
“เปล่าครับ” พีรณัฐตอบแล้วเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง “ผมแค่อยากตามคุณแยมไปด้วย คุณแยมจะว่าอะไรไหมครับ”
ชาลิสาหัวเราะออกมาเบาๆ “แยมไม่ว่าอะไรคุณพีหรอกค่ะ”
“งั้นเดี๋ยวผมเข้าไปรับนะครับ”
“ได้ค่ะ”
ชาลิสายิ้มออกมาเล็กน้อยหลังจากวางสาย เขาถามเธอเมื่อวานว่าวันพรุ่งนี้เธอจะไปไหน แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะขอตามไปด้วย…
เมื่อพีรณัฐมาถึงชาลิสาก็ลงมาที่ลานจอดรถของคอนโด
เธอเดินมาที่รถของเขาแล้วเปิดประตูรถก่อนจะยิ้มหวานให้เขา “คุณพีรอนานไหมคะ”
“ไม่นานครับ” พีรณัฐตอบแล้วมองชาลิสายิ้มๆ เธออยู่ในชุดเดรสผ้าลินินแขนกุดสีขาว ผมสีน้ำตาลอ่อนปล่อยยาวสยายแล้วคาดด้วยผ้าคาดผมสีครีม ทำให้เธอดูน่ารักยิ่งกว่าเดิม
“วันนี้คุณพีหยุดเหรอคะ” ชาลิสาเขินสายตาของเขาที่มองมาเลยถามขึ้นเบาๆ
“ใช่ครับ วันนี้ผมหยุดเลยอยากชวนคุณแยมไปเที่ยว”
“แต่แยมต้องทำงานนะคะ” ชาลิสาตอบแล้วมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาที่กำลังตั้งใจขับรถ หัวใจของเธอก็เต้นผิดจังหวะไปนิดหนึ่งเพราะความหล่อของเขา
“ผมรอได้ครับ คุณแยมใช้เวลาให้เต็มที่ได้เลยแต่พอเลิกงานเมื่อไร...ใช้เวลากับผมนะครับ” พีรณัฐพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มแล้วหันมายิ้มให้เธอ
ชาลิสาได้แต่พยักหน้าเบาๆ เธอเขินจนใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมา...
สิ้นเสียงของนิธิศ พิชญาก็เดินถือถุงพะรุงพะรังเข้ามา ก่อนจะส่งให้แม่บ้านรับไป “พีชมาแล้วค่ะ”พิชญาเดินเข้ามานั่งลงที่โต๊ะทานอาหารข้างๆ หลานสาวแล้วหอมแก้มหลานสาวตัวน้อยอย่างมันเขี้ยว “อาพีชคิดถึงน้องเพิร์ลที่สุด”เด็กหญิงตัวน้อยรีบเอียงตัวไปกระซิบกระซาบบางอย่างกับพิชญาเบาๆ แล้วทั้งสองคนก็หัวเราะคิกคักกันออกมา“งั้นก็กินข้าวกันเถอะ วันนี้แม่ทำแต่ของโปรดแยมทั้งนั้น” พรพิมลพูดพลางตักอาหารใส่จานให้ชาลิสาบรรยากาศวันเกิดที่เรียบง่ายทำให้ชาลิสามีความสุขมาก ทั้งครอบครัวอยู่ทานอาหารด้วยกันอย่างพร้อมหน้าและพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานจนมาถึงช่วงเซอร์ไพร์สเด็กหญิงตัวน้อยชวนคุณพ่อของเธอเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมขนมเค้ก ก่อนที่ไฟในห้องอาหารจะดับลงแล้วตามมาด้วยเสียงเล็กๆ ที่ร้องเพลงและเดินถือขนมเค้กออกมาที่โต๊ะอาหาร ตามมาด้วยพีรณัฐที่เดินมาข้างๆ ลูกสาวชาลิสามองลูกสาวของเธอด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอ เธอยื่นมือไปรับขนมเค้กจากมือของลูกสาวมาถือไว้ทุกคนช่วยกันร้องเพลง Happy birthday ให้เธอพร้อมๆ กับปรบมือไปด้วย“คุณแม่อธิษฐานก่อนค่ะ เดี๋ยวน้องเพิร์ลช่วยเป่าเทียน” เด็กหญิงตัวน้อยพูดขึ้นยิ้มๆชาลิสาหลับตาลงอธิษฐ
วันนี้พีรณัฐไปรับลูกสาวที่โรงเรียนเองก่อนจะพาไปที่ร้าน The Mellow Story เพราะมีเรื่องอยากให้มณฑิราช่วยพีรณัฐเดินจูงมือลูกสาวของเขาเข้ามาที่ร้าน น้องเพิร์ลยิ้มแย้มสดใส ยกมือสวัสดีทุกคนอย่างเรียบร้อย ทำให้พนักงานในร้านต่างก็เอ็นดูลูกสาวของเจ้านาย“น้องเพิร์ลคนสวยของน้าโม” มณฑิราที่รออยู่แล้วรีบเดินเข้ามาหาแล้วกอดเด็กหญิงตัวน้อยไว้ในอ้อมกอด “วันนี้ไปโรงเรียนสนุกไหมคะ”“สนุกค่ะ น้องเพิร์ลได้วิ่งเล่นกับเพื่อนด้วย”แววตาเป็นประกายของเด็กหญิงตัวน้อยสดใสจนมณฑิราอยากจะฟัดแก้มยุ้ยๆ นั้นแรงๆ “งั้นวันนี้น้องเพิร์ลพร้อมทำขนมเค้กไหมคะ เดี๋ยวน้าโมจะช่วยสอนเอง”น้องเพิร์ลยิ้มกว้างออกมาอย่างนึกสนุกแล้วพยักหน้าแรงๆ ก่อนจะหันไปจับมือคุณพ่อแล้วเขย่าเบาๆ “คุณพ่อขา ไปทำเค้กให้คุณแม่กันค่ะ”“ไปครับ” พีรณัฐลูบผมลูกสาวของเขาเบาๆ แล้วจูงมือน้องเพิร์ลเดินตามมณฑิราไปที่ห้องอบขนม สองวันก่อนพีรณัฐเข้ามาหามณฑิราที่ร้านและได้ขอให้มณฑิราช่วยเตรียมของไว้ให้เพราะจะทำเค้กวันเกิดไปเซอร์ไพร์สชาลิสา เขากับลูกสาวอยากทำด้วยตัวเอง แต่เขาเองก็ทำไม่เป็นเลยต้องมาขอให้มณฑิราช่วย ซึ่งมณฑิราก็เต็มใจอย่างมากเมื่อสองพ่อลูกใส่ผ้ากัน
หลังจากถ่ายรูปและเดินดูสัตว์ตัวอื่นๆ อีกพักใหญ่พีรณัฐก็พาลูกสาวของเขาไปดูโชว์โลมาเด็กหญิงตัวน้อยนั่งดูโชว์อย่างตื่นตาตื่นใจ ทั้งๆ ที่อากาศร้อนจนแก้มแดงไปหมด ชาลิสาคอยใช้พัดลมมือถือเป่าให้ลูกสาวของเธอเพื่อคลายร้อน ส่วนพีรณัฐเองก็คอยเช็ดเหงื่อให้ชาลิสาแก้มเนียนของเธอก็แดงเรื่อเช่นกัน“คุณแม่ขาพี่ๆ โลมากระโดดสูงมาก ว่ายน้ำเก่งด้วย” เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยพูดไม่หยุดแต่สายตาแป๋วๆ นั้นไม่ละไปจากโชว์ตรงหน้าแม้แต่น้อย พร้อมกับปรบมือให้โลมาที่ว่ายน้ำเก่งชาลิสามองลูกสาวอย่างเอ็นดูแล้วลูบศีรษะลูกสาวเบาๆ ก่อนจะมองสบตากับพีรณัฐ แล้วยิ้มหวานให้เขาพีรณัฐโน้มตัวเข้ามาใกล้แล้วพูดให้ได้ยินกันแค่สองคน “ลูกสาวเราน่ารักจัง น่ารักเหมือนแยมเลย”ชาลิสายิ้มให้พีรณัฐอย่างเขินๆ “แน่นอนสิคะ ลูกสาวแยมก็ต้องเหมือนแยม”พีรณัฐโอบไหล่ชาลิสาไว้แล้วมองเธอด้วยสายตาเป็นประกาย “พี่อยากได้ลูกชายที่หล่อเหมือนพี่บ้างแล้วครับ”ชาลิสาหัวเราะออกมาเบาๆ “งั้นพี่พีลองถามน้องเพิร์ลดูไหมคะ ว่าอยากมีน้องหรือยัง”พีรณัฐยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ เขาวางแผนเงียบๆ อยู่ในใจจนเมื่อการแสดงโชว์โลมาจบลง พีรณัฐก็พาลูกสาวและภรรยาของเขากลับบ
“คุณพ่อขา” เสียงสดใสที่ดังมาก่อนเจ้าตัว ทำให้พีรณัฐยิ้มกว้างออกมาเด็กหญิงตัวน้อยใบหน้ากลมแก้มแย้มยุ้ยวัยสี่ขวบกำลังวิ่งเข้ามาหาเขาในห้องทำงาน“ระวังล้มครับ” พีรณัฐกางแขนออกกว้างแล้วโน้มตัวอุ้มเจ้าหญิงตัวน้อยของเขาขึ้นมานั่งบนตักชาลิสาที่เดินตามเข้ามานั่งลงที่โซฟาตัวยาวกลางห้องทำงาน เธอไปรับลูกสาวที่โรงเรียนแต่ลูกสาวของเธอไม่ยอมกลับบ้าน ออดอ้อนให้เธอพามาหาพีรณัฐที่โรงแรม “น้องเพิร์ลไม่กวนคุณพ่อทำงานนะคะ”“น้องเพิร์ลไม่ดื้อค่ะ คุณพ่อขา น้องเพิร์ลคิดถึงคุณพ่อมากๆ เลยค่ะ” น้องเพิร์ลหันมาตอบชาลิสาแล้วหันไปหอมแก้มคุณพ่อของเธอฟอดใหญ่พีรณัฐใจละลายกับความออดอ้อนของลูกสาว “น้องเพิร์ลครับ เดี๋ยวคุณพ่อจะรีบทำงานให้เสร็จแล้วพาไปกินไอศกรีมดีไหมครับ”“เย่ๆ ไปค่ะ” น้องเพิร์ลรีบดิ้นลงจากตักของพีรณัฐแล้ววิ่งไปนั่งข้างๆ ชาลิสา ก่อนจะหยิบสมุดภาพระบายสีขึ้นมานั่งระบายสีเล่นรออย่างเรียบร้อยชาลิสาเอ็นดูลูกสาวมาก น้องเพิร์ลเป็นเด็กว่าง่ายและขี้อ้อนตามแบบฉบับของลูกสาว และลูกสาวของเธอก็ติดพ่อมากเพราะพีรณัฐตามใจลูกสาวทุกอย่าง ส่วนหน้าที่ดุลูกนั้นตกมาเป็นของเธอพีรณัฐมองชาลิสาและลูกสาวของเขาที่กำลังนั่งระบาย
“อาการของคุณพีรณัฐไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงนะครับ ทุกอย่างปกติดี อาการของคุณน่าจะเกิดจากการแพ้ท้องแทนภรรยาครับ” หมอเจ้าของไข้พูดขึ้นยิ้มๆ ก่อนจะหันไปมองหน้าชาลิสาพีรณัฐกับชาลิสาหันมามองหน้ากันอย่างงุนงง“แพ้ท้องแทนภรรยาเหรอครับ” พีรณัฐทวนคำพูดของคุณหมออีกครั้ง“ใช่ครับ ผลตรวจของคุณชาลิสาออกมาว่ากำลังตั้งครรภ์ได้ประมาณเจ็ดสัปดาห์แล้วครับ” คุณหมอเจ้าของไข้ยิ้มออกมาเล็กน้อย “หมอขอแสดงความยินดีด้วยนะครับ”ชาลิสาน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาทันที พีรณัฐที่ดีใจจนลืมตัวรีบดึงชาลิสาเข้ามากอดไว้แล้วจูบที่หน้าผากของเธอซ้ำๆ “แยมเรากำลังจะมีลูก พี่จะได้เป็นคุณพ่อแล้ว”ชาลิสาหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างดีใจแล้วกอดเขาไว้แน่น…หลังออกจากโรงพยาบาล พีรณัฐกับชาลิสาก็ตรงกลับบ้านทันที เขาอยากจะรีบไปบอกข่าวดีนี้ให้ทุกคนในครอบครัวรู้ เขาวางแผนกับชาลิสาว่าจะแกล้งทำเป็นป่วยหนักแล้วเรียกทุกคนให้มาฟังผลตรวจของเขาในห้องรับแขก ทุกคนนั่งรออย่างใจจดใจจ่อใบหน้าของพรพิมลเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด ส่วนนิธิศกับพิชญาก็ดูกังวลไม่แพ้กันชาลิสาประคองพีรณัฐที่ใบหน้าซีดเซียวเดินเข้ามาในบ้านแล้วตรงไปที่ห้องรับแขกทันที เมื่อเห็นชาลิสาประคองพี
บนโต๊ะอาหารมื้อเย็นเต็มไปด้วยของโปรดของชาลิสาและพีรณัฐ เขาพาเธอมาทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารบรรยากาศดีติดริมแม่น้ำ ช่วงนี้ชาลิสากินเก่งขึ้นมากใบหน้าของเธอดูอิ่มเอิบแก้มใสของเธอเป็นสีชมพูระเรื่อ แต่กลับกันพีรณัฐรู้สึกเบื่ออาหารอย่างบอกไม่ถูกทั้งๆ ที่เขาสั่งแต่ของที่เขาชอบมา แต่เขากินได้แค่ไม่กี่คำก็รู้สึกพะอืดพะอม“ไม่อร่อยเหรอคะพี่พี ทำไมกินน้อยจัง” ชาลิสาถามแล้วตักอาหารใส่จานให้เขา“พี่เวียนหัวนิดหน่อยกินไม่ค่อยลง สงสัยจะไม่สบาย” พีรณัฐตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า“งั้นเราไปหาหมอกันดีไหมคะ” ชาลิสาถามอย่างเป็นห่วง“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวกลับไปนอนพักก็น่าจะดีขึ้น” พีรณัฐยิ้มให้เธอก่อนจะเอื้อมมือไปลูบแก้มของเธอเบาๆ…เมื่อกลับมาถึงบ้านพีรณัฐก็รีบไปอาบน้ำพักผ่อนชาลิสาคอยดูแลเขาอย่างดีเธอเอายามาให้เขา และตลอดทั้งคืนก็คอยตื่นมาดูเขาตลอดเพราะกลัวว่าเขาจะไข้ขึ้นจนเช้าวันถัดมาพีรณัฐก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ยังรู้สึกเพลียอยู่นิดหน่อย เขาลงไปทานอาหารเช้าก่อนจะออกไปทำงานพร้อมชาลิสาทั้งคู่นั่งลงที่โต๊ะอาหาร ซึ่งนิธิศกับพรพิมลกำลังนั่งทานข้าวต้มปลาอยู่ก่อนแล้ว“เป็นยังไงบ้างลูกเห็นหนูแยมบอกแม่ว่าพีไม่ค่





![เพลินพิศวาส [20++]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

