Chapter 2: Pagbalik sa Airport

Sampung taon.

Sampung taon akong nawala sa Pilipinas.

Sampung taon akong nag-caregiver sa Osaka, nag-aral ng Nihonggo hanggang sa masakit na ang dila ko kakasabi ng "Arigatou gozaimasu," sampung taon na walang Christmas na may lechon, sampung taon na puro trabaho, trabaho, trabaho.

At ngayon, eto na ako. 36 years old. Bumalik sa NAIA. Single pa rin.

Hindi dahil hinintay ko si Noah ha! Single ako kasi pagod ako. Pagod akong magmahal ulit pagkatapos ng isang malaking betrayal sa Japan — yung boyfriend kong Hapon na akala ko pakakasalan na ako, yun pala may asawa na sa Tokyo. Good girl ako, pero nagmukha akong tanga.

Kaya eto ako, hila-hila ang pink kong maleta na may dilaw na ribbon — same na ribbon na bigay ng nanay ko 10 years ago — mukhang gusgusin, pagod, at halatang kakagaling lang sa 6 na oras na flight.

"Arrivals - Pagdating."

Nakahinga ako ng malalim. Amoy Pilipinas na. Amoy usok at adobo at pawis ng airport.

Hinihila ko na ang maleta ko nang may biglang humarang sa harap ko.

Matangkad. Naka-denim jacket. Naka-white t-shirt sa loob. Amoy pabango na pamilyar pero hindi ko maalala kung saan ko naamoy. At may hawak na karatula.

Nakasulat sa karatula, sulat-kamay, medyo pangit pa ang sulat:

"WELCOME BACK, MA'AM CARA. SINGLE KA PA BA?"

Nanlaki mata ko.

Dahan-dahan kong tinignan ang mukha nung may hawak.

Pamilyar ang mata. Pamilyar ang pilyong ngiti. Pamilyar ang nunal sa may baba.

"Noah?"

Ngumiti siya nang malaki. Yung ngiting 18 years old pa rin, pero yung mukha, hindi na bata. 28 years old na. May bigote na ng konti, mas malapad ang balikat, mas matangkad pa lalo, at... Diyos ko, bakit ang gwapo na niya?

"Ma'am Cara," sabi niya, at parang bumalik ako sa classroom ng 11-HUMSS. "Sabi ko sayo maghihintay ako, di ba?"

Hindi ako makapagsalita. Yung pink kong maleta biglang bumigat.

"Anong ginagawa mo dito? Paano mo nalaman na darating ako ngayon?"

Tinaas niya yung phone niya. "Si Ma'am Santos, dati mong co-teacher. Nag-message siya sa GC ng San Isidro High. Sabi niya, 'Uuwi na ang pinakamaganda at pinakamastrictang teacher natin.' Eh di na-monitor ko na. Everyday ako nagche-check ng flight mo."

"Stalker ka ba?"

"Hindi, Ma'am. Loyal lang."

Natawa ako kahit naiiyak ako. Eto pa rin si Noah. Yung Noah na 18 years old na nangako sa hallway.

Pero hindi na siya estudyante ngayon. 28 na siya. Lalaki na. At ako... ako yung gurong iniwan ang lahat.

"Ano tong karatula na to? Nakakahiya ka!" Bulong ko, kasi maraming tao sa arrival ang nakatingin samin.

Tinupi niya yung karatula. "Sorry, Ma'am. Excited lang ako. Ten years ko tong hinintay eh. Sampung taon kong pinagpractice-an kung anong sasabihin ko pag nagkita tayo ulit."

"At yan ang naisip mo? 'Single ka pa ba?'"

"Effective naman ah. Nasagot mo na ba? Single ka pa ba?"

Namula ako. "Noah! Hindi yan tanong na tinatanong sa airport! At teacher mo pa rin ako!"

"Hindi na," sabi niya, at biglang naging seryoso. Lumapit siya ng konti, kinuha ang handle ng maleta ko. "10 years na akong hindi mo estudyante, Ma'am Cara. 28 na ako. May trabaho na ako. May sarili na akong apartment. At tutuparin ko na yung pangako ko."

Napatitig ako sa kanya. Yung batang lalaki na umiiyak dati dahil bumagsak sa quiz, ngayon nasa harap ko na at hawak ang maleta ko na parang asawa.

"Anong trabaho mo na?" Tanong ko para maiba usapan.

"Engineer na ako, Ma'am. Sa construction firm. Kaya kung gusto mo, pwede kitang itayo ng bahay. Yung may malaking kusina, kasi sabi mo dati gusto mo mag-bake."

Natigilan ako. Naalala pa niya yun? Isang beses ko lang yata nabanggit yun nung nag Christmas party kami.

"Noah..."

"Ma'am Cara, alam kong pagod ka. Alam kong maraming nangyari sa Japan. Narinig ko kay Ma'am Santos, nasaktan ka dun. Kaya hindi kita liligawan ngayon. Hindi ngayon. Iuuwi lang kita."

Iuuwi? Saan?

"Sa bahay niyo. Naghihintay na ang nanay mo. At... at ako. Kung papayag ka, gusto kong ihatid kita. Hindi bilang estudyante. Bilang... bilang manliligaw mo."

Manliligaw.

Parang bumalik lahat. Yung forbidden love na lagi kong tinatakbuhan. Yung good girl image na pinilit kong panghawakan. Yung takot na baka husgahan kami ng tao. At yung forgiveness na kailangan kong matutunan — hindi lang para sa ex ko sa Japan, kundi para sa sarili ko na akala ko hindi na pwedeng magmahal ulit.

Tumingin ako sa pink na maleta ko na may dilaw na ribbon. Sa panyo na may burdang C na nasa bulsa ko pa rin hanggang ngayon — dala ko pa rin pala after 10 years.

At tumingin ako kay Noah.

"Isang condition," sabi ko.

"Ano yun, Ma'am? Kahit ano."

"Wag mo akong tawaging Ma'am pag tayong dalawa lang. Cara na lang."

Ngumiti siya, at sa ngiting yun, alam kong nagsisimula na ulit ang kwento namin.

"Sige, Ma'am... este, Cara. Tara na, Mrs. Ramirez in the future?"

"Noah!"

Tumawa kami pareho sa gitna ng NAIA, habang hila-hila niya ang maleta ko, at ako, hila-hila pa rin ang nakaraan na unti-unti ko nang binibitawan.

Hindi pa tapos ang kwento. Magsisimula pa lang.