Chapter 4

Sophia's POV

Nakauwi na ako ng bahay. Nagpunas muna ako ng mukha upang hindi mahalata ni Mommy at ni Daddy na umiiyak ako. Pagbukas ko ng p***o ay agad na sumalubong si Mommy upang ayain akong magdinner kasama nila,

"Nandiyan ka na pala Iha. Sabayan mo na kami ng Daddy mo magdinner." nakangiting aya sa akin ni Mommy.

"Sorry po Mommy hindi pa po ako gutom." agad kong pagtanggi na may pekeng ngiti.

Hindi ko na ipinahalata sa kanila na umiiyak ako at agad akong nagtungo sa aking kwarto upang doon ilabas ang lahat ng sakit na nararamdaman ko sa mga oras na ito. Halos maubos ang hininga ko habang tahimik at pinipigilan ang ko ang pag-iyak ko upang hindi maring ng mga magulang ko. Pinagsakluban din ako ng langit at lupa sa nasaksihan ko kanina. Ang Fiancee ko at ang Secretary niya, nakita ko na naghahalikan. Hindi ko na kayang itago ang sakit, agad kong tinakpan ng unan ang mukha ko at sumigaw habang  umiiyak. "AAAAAAAAAAAH!" tanging lumabas lamang sa bibig ko sa sobrang galit at sakit. "Bakit niya nagawa sa akin 'to?" naguguluhan kong tanong sa sarili ko.

Biglang nagring ang cellphone ko. Si Adrian ang tumatawag ngunit hindi ko ito sinagot. Sa halip ay nag-iwan na lang siya ng voice mail. Sa galit ko ay naibato ko ang cellphone ko sa pader. Wala akong nagawa buong gabi kung hindi ang umiyak. Hanggang sa hindi ko namalayan na unti-unti na rin akong nakatulog.

Chloe's POV

Hindi ko hahayaan na mapunta si Adrian sa Sophia na ‘yon, akin lang siya. Habang nasa biyahe ako pauwi ng condo unit ko ay bigla akong nakatanggap ng tawag mula sa hindi kilalang numero. Agad ko itong sinagot.

"Hello sino 'to?" pagtataka kong tanong. 

"Kamusta ka na? matagal din tayong hindi nagkita, nandito ako ngayon sa condo mo. hihintayin kita." Boses ng isang lalaki na pamilyar sa akin. Hindi kaya si....?

"Manong pakibilisan po." Agad kong inutos sa taxi driver na bilisaan. Bigla rin akong nakaramdam ng excitement dahil sa wakas makikita ko na ulit siya pagkatapos ng mahabang panahon.

Pagbaba ko ng taxi ay agad kong nakita ang kanina lang ay kausap ko sa cellphone. Tama ang hinala ko. Si Kuya Maximo nga, agad ko siyang nilapitan at niyakap ng mahigpit. Sa wakas kasama ko na ulit ang nag-iisang kapatid ko.

"Namiss mo ba ko baby girl?", nakangiting tanong sa akin kuya Maximo habang nakayakap ako sa kaniya ng mahigpit.

At biglang tumulo ang luha ko. Napabitaw ako sa pagka-kayakap sa kaniya. "Kailan ka pa nakalaya?" pagtataka kong tanong sa kay kuya.

"Ngayong araw lang ako nakalaya. Dito na rin ako tumuloy sa 'yo dahil wala naman akong ibang mapupuntahan. Tayong dalawa na lang ang magkatuwang sa buhay simula nung maulila tayo sa magulang." pagpapaliwanag niya sa akin na may halong saya.

Agad na kaming tumuloy sa unit ko.

"Kamusta ka naman sa trabaho mo? Bakit parang bigla ka yatang nalungkot? Sabihin mo, pinapahirapan ka ba ng Boss mo?" sunod-sunod na tanong sa akin ni kuya Maximo na biglang naging seryoso.

"Ang totoo kuya, yung Boss ko naging Ex-Boyfriend ko siya, At ngayon, malapit na siyang ikasal pero mahal ko pa rin si Adrian. Gusto ko akin lang siya." naiiyak ako habang sinasabi ito sa kaniya.

"Talaga bang gusto mo siya?" agad na tanong niya sa akin at biglang nagbago ang aura niya. "Pwes, makukuha mo siya. Hindi ko hahayaan na nakikita kang nasasaktan at maging talunan pagdating sa pag-ibig. Kilala mo ba yung papakasalan niya?", dagdag niya pa na pang-uusisa na tila mayroon siyang binabalak.

“Si Sophia, kuya. Siya 'yong lagi kong kinu-kwento ko sa 'yo tuwing dumadalaw ako sa 'yo noon." mahinahon kong sagot sa kaniya.

"Kailan naman ang kasal?" dagdag niya pang tanong sa akin.

"Sa makalawa na." malungkot kong sinagot ang tanong ng kuya ko. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko sa mga tanong ni kuya Maximo pero bigla akong nakaramdam ng kaba. Kilala ko ang ugali ni kuya Maximo. Hindi niya gugustuhin na ma-argrabyado ako. Iyon din ang dahilan kung bakit siya nakulong ng matagal.

"Kuya kilala kita, kung may masama kang binabalak," hindi pa ko tapos sa sinasabi ko ay agad siyang nagsalita.

"Relax ka lang bunso. Si kuya na ang bahala sa lahat." pagsi-siguro niyang sagot sa akin. "Ang mabuti pa magpahinga ka na at gabi na. Bukas na lang ulit tayo mag-usap." dagdag pa niya na biglang umaliwalas ulit ang mukha niya.

Agad na kong pumasok sa kwarto ko upang magpahinga habang si kuya Maximo ay naiwan sa sofa at doon na nagpalipas ng magdamag. Maaga din akong nagising at kahit may hangover ako ay kailangan kong pumasok sa trabaho. Paglabas ko ng kwarto ay wala na rin si kuya Maximo, ngunit naiwan ang mga gamit niya at nag-iwan din siya ng sulat.

"Bunso, pasensya ka na hindi na kita ginising. Maaga akong umalis dahil may pupuntahan lang akong importante. Baka gabihin na rin ako ng uwi kaya huwag mo na rin ako hintayin. Siya nga pala kumuha muna ako ng pera  sa 'yo. Babayaran ko na lang pag nakahanap na ko ng trabaho. Ayun lang bunso. Sige ingat ka sa trabaho mo."

Importanteng lalakarin? Anong importante kaya 'yon samantala kakalaya niya lang kahapon? Hindi bali na nga, kailangan ko na rin mag-ayos para hindi ako mahuli sa trabaho.

Maaga akong nakarating sa opisina. Habang nag-aayos ng mga papeles sa table ko ay iniisip ko ang mga nangyari kagabi. Unti-unti na rin nagsisipasok ang ibang empleyado ng opisina ngunit alas otso na ng umaga pero wala pa rin Adrian. Madalas ay lagi siyang pumapasok bago ang office hours. At biglang pumasok sa isip ko ang sinabi sa akin ni kuya Maximo na siya na ang bahala sa lahat. Sana lang ay wala siyang ginawa na kahit ano para makulong ulit.