ผู้ชายคนนั้น (2)

“ย่าไม่เป็นอะไรแล้ว”

“คุณย่าต้องไปรักษานะครับ เกิดอาการกำเริบเหมือนวันนี้อีกมันจะยิ่งอันตราย”

หันกลับมามองทั้งสองคน รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องส่วนตัวแล้ว ก็เลยกระซิบบอกคุณป้าแม่บ้าน

“งั้นขวัญกลับก่อนนะคะ”

“ค่ะ คุณของขวัญ”

คุณป้าพยักหน้าให้ เห็นว่าไม่มีอะไรแล้วคนตัวเล็กก็ค่อย ๆ เฟดตัวเองออกจากห้องผู้ป่วย

“หนูของขวัญจะไปไหน?”

กึก

ยังไม่ทันพ้น คุณท่านก็หันมาเห็นพอดี

ทำให้ตอนนี้ทุกสายตาหันมามองเธอเป็นตาเดียว รวมถึงสายตาติดเย็นชาของผู้ชายที่น่าจะเป็นหลานชายของคุณท่านด้วย

เขาเอ่ยทวนชื่อของเธอ “หนูของขวัญ?”

“สวัสดีค่ะ ของขวัญค่ะ” ด้วยกลัวเสียมารยาท ก็เลยรีบแนะนำตัวเองอย่างสุภาพ

“หนูของขวัญเป็นคนช่วยย่าเอง”

“อย่างนั้นเหรอครับ” เขารับคำ พอคุณย่าอธิบาย

แต่ไม่ได้หันมาขอบคุณอะไร

“พอดีขวัญมีธุระ ขอตัวก่อนนะคะ” ถึงอีกฝ่ายไม่ขอบคุณของขวัญก็ไม่ได้ติดใจ ตอนนี้แค่อยากกลับเท่านั้นก็เลยบอกลาอีกรอบ

“หนูของขวัญ อย่าเพิ่งไป”

ร่างบางอึกอัก รู้สึกกดดันเพราะสายตาของผู้ชายตรงหน้า เขาอาจจะแค่มองมาเฉย ๆ แต่ไม่รู้ทำไมสายตาของเขากลับให้ความรู้สึกว่าต้องเกรงใจ

“คุณย่าพักผ่อนดีกว่าครับ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”

“ย่าไม่ง่วง”

“ไม่ง่วงไม่ได้ครับ ตอนนี้ดึกมากแล้ว”

“ตาธานอย่าบังคับย่านะ ย่าไม่ใช่ลูกน้องของแก”

ตอนแรกก็ดูรักกันดี ไป ๆ มา ๆ กลับทะเลาะกันเสียได้ คุณท่านเอาแต่ใจ ส่วนคนเป็นหลานชายก็ดูจะไม่ยอมตามใจง่าย ๆ แต่เขาก็พูดเพื่อไม่ให้คุณย่ารบกวนเธอ

“คุณของขวัญช่วยพูดหน่อยได้ไหมคะ ถ้าคุณท่านกับคุณชายเกิดโมโหขึ้นมาทั้งคู่ต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่” คุณป้าแม่บ้านกระซิบบอกของขวัญเสียงเครียด

แล้วจะให้เธอพูดอะไร ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับครอบครัวเขาเลย ของขวัญก็กลัวเป็นเหมือนกันนะ พวกเขาเป็นใครก็ไม่รู้ เกิดเป็นคนใหญ่คนโตมาก ๆ ถ้าทำให้ไม่พอใจขึ้นมา จะไม่เดือดร้อนหรือไง

เธอทำได้แค่เถียงในใจ

“ถ้าคุณย่ายังดื้อแบบนี้ ผมจะไม่ยอมให้ป้าเพ็ญพาคุณย่าออกมาเที่ยวแล้วนะครับ”

“ตาธาน! แกเป็นหลานฉันจริง ๆ ใช่ไหม ทำไมถึงได้ใจร้ายแบบนี้”

“ผมทำเพื่อคุณย่าครับ คุณย่ากำลังป่วย”

“แกสิป่วย ใจดำกับย่า”

“เอ่อ คุณท่านคะ”

เห็นพวกเขาเริ่มขึ้นเสียงใส่กันของขวัญก็รีบแทรกกลาง ไม่อยากให้ทะเลาะกันใหญ่โตไปมากกว่านี้ “ขวัญว่าคุณท่านพักผ่อนเถอะนะคะ ตอนนี้ดึกมากแล้วจริง ๆ”  

พอเธอช่วยพูดคุณท่านก็เงียบลง รู้สึกแปลกใจเหมือนกันที่ท่านยอมรับฟัง ทั้ง ๆ ที่ตอนเถียงกับหลานชายดูไม่ยอมท่าเดียว

“เดี๋ยวขวัญจะอยู่ข้าง ๆ จนคุณท่านหลับเลยดีไหมคะ”

“ก็ได้”

คุณท่านยอมทำตามคำขอของของขวัญ พร้อมดึงมือเล็กไปจับเอาไว้อีกครั้งราวกับต้องการที่พึ่งพิง จากนั้นก็หลับตาแน่น ร่างบางนั่งตัวตรงรับรู้ได้ว่ามีคนกำลังมองมา พอเงยหน้าก็สบสายตากับคนที่นั่งนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

สายตาฆ่าคนได้ มันเป็นแบบนี้หรือเปล่านะ

แค่เขามองมา เธอก็รู้สึกร้อนผ่าวไปหมดทั้งตัวราวกับว่ากำลังโดนไฟลวก

ผู้ชายอันตรายแบบนี้ ควรอยู่ให้ห่างจะดีกว่า ของขวัญคิดในใจ

พิธานอดไม่ได้ที่จะมองจ้องผู้หญิงตัวเล็กตรงหน้าด้วยความใคร่รู้ เธออยู่ในชุดทำงานธรรมดาที่แสนเรียบง่าย สวมแว่นตาและมัดผมหลวม ๆ ใบหน้าขาวเนียนไม่ได้แต่งแต้มอะไรมากมาย

เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ที่ไม่รู้ทำไมถึงได้มีบางอย่างดึงดูดความสนใจจากเขาได้