จูบในลิฟต์ (1)

ของขวัญนั่งอยู่จนคุณท่านหลับไป ก่อนจะดึงมือกลับคืนช้า ๆ แล้วลุกขึ้นยืน

“ฉันกลับก่อนนะคะ” พยายามพูดเสียงเบา แล้วเดินออกมาจากห้องด้วยท่าทางสุภาพที่สุด จะเรียกว่ารีบหนีก็ได้เพราะตอนที่อยู่ในห้อง เธอรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

“ผมให้คุณหนึ่งล้าน”

“อะไรนะคะ”

“มาเป็นพยาบาลพิเศษให้คุณย่าของผม”

ร่างเล็กหันกลับไปมองหลานชายของคุณท่านที่เดินตามหลังออกมาและพูดอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“ขอโทษนะคะ แต่ฉันทำไม่ได้”

ของขวัญปฏิเสธไป

“คุณกำลังปฏิเสธ?”

สีหน้าเขาดูแปลกใจ ราวกับไม่เคยถูกใครปฏิเสธมาก่อน

“ขอโทษจริง ๆ ค่ะ ที่ต้องปฏิเสธ แต่ฉันมีงานทำแล้วและไม่ใช่พยาบาลมืออาชีพ คงดูแลคุณท่านได้ไม่ดีพอ” เธอบอกถึงเหตุผล ที่เข้าใจได้

แต่อีกฝ่ายไม่รับฟัง

“ผมไม่สนใจงานของคุณ” เขาค่อนข้างจะเอาแต่ใจตัวเอง

“ฉันเข้าใจที่คุณเป็นห่วงคุณย่าของคุณนะคะ แต่ฉันไม่สะดวกจริง ๆ”

“ผมว่าคุณกำลังพูดไม่รู้เรื่องนะ”

อธิบายอย่างใจเย็นก็แล้ว กลับถูกบอกว่าพูดไม่รู้เรื่อง ของขวัญค่อนข้างสับสน

“ฉัน? คุณต่างหากที่พูดไม่รู้เรื่อง”

“งั้นผมให้สองล้าน”

“ฉันไม่ได้อยากได้เงินค่ะ”

หลานชายคุณท่านมองหน้าเธออย่างไม่พอใจที่ปฏิเสธเขาอย่างหนักแน่น ไม่แม้จะเสียเวลาคิด

ติ๊ด ๆ

“ขอทางหน่อยค่ะ!” ระหว่างที่พูดคุยกันตอนนั้นเองก็มีเสียงแจ้งเตือนของอุปกรณ์ทางการแพทย์ดังแว่วมา ทำให้หมอและพยาบาลรีบร้อนวิ่งผ่านหน้าทั้งสองไป

ของขวัญเสียหลัก เซตัวด้วยความตกใจ

มองกลุ่มคนที่วิ่งผ่านไปที่ห้องผู้ป่วยอย่างสับสน รู้ตัวอีกทีตอนนี้เธอก็อยู่ในอ้อมแขนของคนตรงหน้าแล้ว

“ขอโทษค่ะ” หญิงสาวรีบขอโทษขอโพย พร้อมขยับกลับมายืนที่เดิม

เขาไม่ได้ตอบอะไร เพียงนิ่งไป ดูเหมือนตกใจเหมือนกัน

“ขอตัวก่อนนะคะ” เธอเลยรีบบอกลา อาศัยจังหวะเดินกึ่งวิ่งเข้ามาในลิฟต์ ก่อนจะถอนหายใจโล่งอกที่หนีพ้น

ที่ไหนได้ก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดลง ก็มีมือใหญ่แทรกเข้ามาระหว่างกลาง ทำให้ประตูลิฟต์จำเป็นต้องเปิดออกอีกครั้ง ของขวัญมองหน้าผู้ชายที่วิ่งตามมาอย่างไม่เข้าใจ ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาในลิฟต์ด้วยใบหน้าที่น่ากลัว

“คุณ?”

“ผมยังมีเรื่องต้องคุยกับคุณ”

“ถ ถอยไปหน่อยค่ะ” ร่างบางขยับหนีจนหลังชิดมุมลิฟต์ ในขณะที่คนตัวสูงเดินกดดันเข้ามา

“ขอพิสูจน์อะไรหน่อยนะ” ของขวัญได้ยินเสียงก่อนที่ริมฝีปากหนัก ๆ จะกดลงมาที่ปากเล็กอย่างรวดเร็ว

ร่างสูงบดกายเข้าใกล้ไม่ให้เธอขยับหนีได้ คนตัวเล็กเองก็สู้แรงไม่ไหว สุดท้ายจึงปล่อยให้เขารุกล้ำเข้ามาพิสูจน์อะไรบางอย่าง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นบุหรี่จาง ๆ อยู่ใกล้แค่ปลายจมูก สมองของของขวัญสับสนมึนงงไปหมด หัวใจเต้นรัวอย่างห้ามไม่ได้

“ปล่อย อื้อ” เธอหอบหายใจ พยายามเบือนหน้าหนีจากจูบของเขาเมื่อได้สติ

จนในที่สุดร่างสูงก็ยอมปล่อยให้เป็นอิสระ

“ทำบ้าอะไรของคุณ!” ตั้งสติได้ก็โวยวายแล้วเช็ดปากตัวเองอย่างโมโห โมโหเขาและโมโหตัวเองที่อ่อนแอจนปฏิเสธไม่ได้

เธอช้าขนาดที่ว่ากว่าจะคิดได้ว่าต้องผลักเขาออกห่าง ก็เป็นตอนที่อีกฝ่ายจูบลงมาจนพอใจแล้ว

“ผมเปลี่ยนใจ”

“เปลี่ยนใจอะไร”

เสียงเธอสั่น คำพูดเขามีบางอย่างที่ทำให้ต้องกังวล

“แต่งงานกับผมเถอะ”