Kabanata 1

(Lana POV)

"Akin ka na ngayon."

Mababa at tiyak ang kanyang boses. Parang isang hatol na naibigay na.

Dahan-dahan akong lumingon, sinalubong ang tingin ng lalaking gumugulo sa pinakamadilim na sulok ng club sa loob ng tatlong magkakasunod na gabi. Ang hindi kailanman nagbibigay ng tip ay hindi kailanman ngumingiti. Nagmamasid lamang siya.

"Hindi," maikli kong sagot. "Hindi ako sa'yo."

Nanatiling walang emosyon ang mukha niya. Walang ngiti. Walang babala. Isang titig lang na kasingtalim ng talim, kulay abo at malamig na parang kamatayan.

"Wala kang pagpipilian."

Pinisil ng galit ang mga mata ko. "Lagi akong may pagpipilian."

"Kahit na ginawa na ito para sa iyo?"

Humakbang siya paabante. Kontrolado. Kalkulado. Parang isang lalaking may espasyo na sa pagitan namin, para bang pumasok ako sa isang silid kung saan serado ang lahat ng labasan.

"Alam ko kung sino ka," matalim kong sabi. "Anuman ang laro mo, ayaw ng club na ito ng mga taong katulad mo rito."

"Ang club," aniya, habang nakayuko ang ulo, "pag-aari ko na ang mga kauri ko."

Ibinuka ko ang aking bibig para sumagot nang matalas, mabilis, at tiyak, ngunit hindi ko magawang magsalita. Dahil isang ingay ang umalingawngaw sa pasilyo na parang isang putok ng baril.

Isang boses, ng tatay ko. Pumuputok sa maliit na speaker sa dingding. Isang security camera? Isang recording?

"Isama mo siya, siya ang kabayaran ko, wala rin naman siyang kwenta."

Mas malakas ang tama ng mga salitang iyon kaysa sa kahit anong sampal, nabara ang hininga ko, at namamanhid ang mga kamay ko.

Kilala ko ang boses na iyon, malamig at mapanghamak. Ang boses ng isang lalaking isinugal ang lahat, nawalan ng higit pa, at ipinagpalit ang kanyang anak na babae para mabuhay nang isa pang araw.

"Kilala mo siya," bulong ko.

Hindi nagpatinag ang lalaki. "Ibinenta ka niya, at nandito ako para kunin ang dapat sa akin."

Nanlamig ang katawan ko.

"Magkano pa ang natitira? Bigyan mo ako ng oras at babayaran ko." Kilala ko ang aking ama at ang kanyang paraan ng pamamahala ng pananalapi; ang pagtatrabaho ang tanging paraan upang mailigtas ang aking sarili.

"Nabayaran na," aniya.

"Nakapirma na. Nakaselyo na."

Tumingin siya sa akin na parang nakikita niya ang loob ko.

"Hindi ka na si Lana Moretti. Kabilang ka na ngayon sa mga Vales."

"The Vale?" Nanuyo ang bibig ko.

"Ang pamilya Vale, ang pamilya ko. Adrian Vale, akin ka."

Umatras ako.

"Nababaliw ka na."

"Dalawang taon ka nang sumasayaw dito para bayaran ang utang na hindi naman dapat nababayaran, alam niya iyon. Alam namin iyon."

"Mapunta ka sa impyerno," bulalas ko.

"Ikaw muna."

Pagkatapos ay narinig ang unang sigaw, mula sa sahig sa ibaba. Nabasag ang mga salamin, nabaligtad ang mga mesa, at isang putok ng baril ang umalingawngaw.

Pop.

Pop.

Pop.

Totoo, maingay, at napakalapit. Mabilis ang naging reaksyon ni Adrian, masyadong mabilis. Hinawakan niya ang pulso ko at hinila ako palapit sa kanya habang may isa pang lalaking armado ng riple na tumakbo papalapit sa pasilyo.

"Pero ano ba ang nangyayari?"

"Sinubukan ng iyong ama na ipagkanulo ang kartel ng Castilla,"

ungol ni Adrian habang kinakaladkad ako papunta sa likurang labasan.

"At ikaw ang garantiya."

"Hindi ko hiniling 'yan..."

— Hindi. Pero kasali ka.

Biglang bumukas ang bakal na p***o. Tumama sa mukha ko ang malamig na hangin ng gabi; naghalo ang dugo at mga ilaw na neon sa eskinita sa likod ng Velvet Room. Isang itim na SUV ang huminto nang malakas, at biglang bumukas ang mga p***o.

"NGAYON NA!

Hindi siya nag-atubili. Ang isang kamay ay nasa ilalim ng aking mga binti, ang isa naman ay nakadiin sa kotse, walang kahirap-hirap niya akong binuhat at itinulak papasok.

Nagmadali akong pumunta sa kabilang p***o, binalot ng takot.

"Palabasin mo ako."

"Hindi."

"Dinukot mo ako."

— Iniligtas kita.

"Baliw ka."

"Hindi," sabi niya. "Mahusay ako."

Inabutan niya ako ng isang bote ng tubig sa tabi niya. Itinulak ko ito palayo. Napasinghap siya at ngumiti sa unang pagkakataon, dahan-dahan at halatang nasiyahan.

"Ang cute." Ngumiti siya nang makita ang ekspresyon ko.

"Gusto mong maging mabait? Subukan mong kanselahin ang utang, dahil pagkidnap ito."

"Mali na naman 'yan. Bayad 'yan na natanggap sa tamang oras." Ngumiti siya.

"Hindi ako tseke na pwedeng i-cash!"

"Hindi. Isa kang paraan ng paglalagay ng presyon."

Tumama ang likod ko sa upuan, kumakabog ang puso ko. Sumandal siya sa akin, ang braso niya ay nakasandal sa katad na naghihiwalay sa amin.

"Sumayaw ka na parang gusto mong may sumira sa'yo."

Ang mga salitang iyon ang nagpatigil sa akin sa kinatatayuan.

"Hindi ako kailanman sumayaw para sa iyo."

"Sumasayaw ka para mabuhay. Pero gumagalaw ka na parang gusto mong makita, at nakikita ko ang lahat."

Tinitigan niya ako nang seryoso kaya nakalimutan ko nang huminga.

"Hindi ka lang basta kabayaran, Lana. Isa kang mensahe. Isang sandata. Isang sugat. Kaya ka niya iniwan."

Biglang lumiko ang SUV. Idiniin ko ang kamay ko sa bintana para makatayo.

"Wala kang alam tungkol sa akin."

"Mas marami akong alam kaysa sa iniisip mo."

Kinuha niya ang isang telepono. Nagpatugtog siya ng isang recording.

Ang boses ng boss ko, mamantika at mataas.

"Oo, oo, kunin mo siya. Malinis siya. Kalmado. Maganda. Mababawasan ang utang ko, 'di ba? Hiniling siya sa akin ng tatay niya ilang buwan na ang nakalipas, pero marami na siyang naibigay na pera sa akin."

Nanlamig ang dugo ko. Itinigil niya ang pagre-record.

"Hindi ako mabuting tao, Lana," mahinang sabi ni Adrian.

"Pero mas magaling ako kaysa sa inaasahan mo."

Huminto ang sasakyan sa harap ng isang mataas na gusali, sa isang lugar na mahigpit ang bantay, at may mga ilaw na nakahanay hanggang sa dulo.

May pera at panganib doon. Lumabas si Adrian at pinagbuksan ako ng p***o.

"Hindi."

Hindi siya nakipagtalo. Yumuko lang siya, hinawakan akong muli, at binuhat ako na parang wala lang akong bigat.

"Ibaba mo ako."

"Hindi."

"Hindi ako ang alagang hayop mo."

"Hindi ka alagang hayop," madilim niyang sabi.

"Ikaw ay aking pag-aari. At pinoprotektahan ko ang kung ano ang pag-aari ko."

Bumukas ang p***o.

Marahas ko siyang itinulak palayo. "Hindi ako puta."

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin, nang may matigas at walang pag-aalinlangang tingin.

"Hindi ka puta," sabi niya. "Binayaran ka ng dugo. Ibig sabihin, kabilang ka na ngayon sa pamilya namin. At sa pamilyang ito? May kahulugan iyon."

Tahimik ang manor, ngunit hindi malamig. May mga kandilang nakasindi sa mga dingding. Masyadong malaki ang kama, masyadong makinis ang mga kumot, at masyadong maingat ang mga kagamitan sa buong lugar.

Inilagay niya ako sa gilid.

Tumayo ako. "Kapag hinawakan mo ako, papatayin kita."

"Hindi ko gagawin."

"Para saan?

Lumapit siya. Dumampi ang kamay niya sa panga ko. Dumulas ito pababa sa lalamunan ko, nang hindi pinipiga, nang hindi nagbabanta. Doon lang.

"Dahil kapag sa wakas ay nahawakan kita," sabi niya, "magugustuhan mo rin 'yan."