Kabanata 4

(Pansinin ni Adrian)

Gising na siya.

Naririnig ko na ang kaluskos ng mga kumot na seda bago pa man siya sumigaw. Dahan-dahan at maingat na gumagalaw si Lana na parang sugatang hayop. May pulang marka sa kanyang hita kung saan ko siya niyakap nang mahigpit kagabi. Hindi pa niya ito napansin. Mapapansin niya rin ito kapag sinubukan niyang bumangon.

Naka-lock pa rin ang p***o. Hindi pa siya handang tumawid sa pintuan.

Naghintay ako sa sala, may hawak na bagong-bagong file. Nang kumatok ang katulong, tumango ako. "Dalhan mo siya ng almusal. Ilagay mo ang sobre sa tabi nito."

Ilang minuto ang lumipas bago ko narinig ang mahinang pag-click ng tinidor niya sa porselana. Kumakain na siya. Gutom na siya, kung ganoon. Mabuti naman.

Papasok na ako.

Natigilan siya nang makita ako, may hawak na tasa ng kape, nakabutones ang kalahati ng damit ko, at basa pa ang buhok ko galing sa shower. Mas mabuting magmukhang kalmado kaysa magulo, lalo na sa umaga.

"Nasa bahay kita, sa kama ko, dala mo ang pangalan ko," kaswal kong sabi. "Maaari ka man lang bumati."

Hindi. Nakatitig lang siya sa akin. Matalino siya.

Inilapag ko ang file sa mesa sa harap niya. "Basahin mo. Na-update ko na ang kontrata."

Nag-alangan ang mga daliri niya bago niya ito binuksan.

"Tinanggal ko na ang sugnay na nagsasabing puwede kong italaga ang mga gawain mo sa iba," kaswal kong pagsisinungaling. "Akala ko mas ligtas ang pakiramdam mo kung ganoon."

Tumingala siya. "Bakit mo ginawa 'yon?"

"Dahil wala na ang tatay mo at akin ka na ngayon," simpleng sabi ko. "Hindi mo na kailangang palalain pa ang sitwasyon."

Mabilis niya itong binuklat. May maliit na kunot na nabuo sa pagitan ng kanyang mga kilay. Nakita kong gumalaw ito nang marating niya ang pahina labindalawa. Naroon ang Clause 49, napakalinaw, ngunit napakaliit ng font. Naka-italics. Nalunod sa mga legal na terminolohiya.

Hindi niya makikita. Hindi pa sa ngayon.

"Pinatagal mo pa 'yan," bulong niya.

"Ginawa kong may bisa ito," pagtatama ko sa kanya. "Ikinasal ka sa dugo, Lana. May mga patakaran ang mundo ko. Sumagot ka ng 'oo' nang hindi binabasa ang maliliit na letra. Responsibilidad mo 'yan."

Nakakabagot ang boses niya. "Sabi mo pormalidad lang 'yan."

"Ganun talaga." Humigop ako ng kape. "Ngayon, usapin na ito ng kaligtasan."

Yung tipong tinitignan niya ako, na parang naghahanap ng kahit kaunting awa, halos matawa ako. Pero hindi ko ginagawa. Hindi pa sa ngayon.

"Gusto ko nang umalis," sabi niya.

"Hindi pwede." Ngumiti ako. "Hindi mamayang gabi. Kakain tayo ng hapunan."

"Kasama kanino?

"Mga estranghero na nag-iisip na mahalaga sila." Kinuha ko ang plato niya at ibinalik ang kontrata sa folder. "Tatanungin ka nila. Ngumiti ka. Manahimik ka."

"Paano kung hindi ko gawin?"

"Kung gayon, ipapakita ko sa iyo kung ano ang eksaktong ibig sabihin ng pagiging masuwayin sa bahay na ito."

Hindi siya sumagot. Napatikom ang kanyang panga, ngunit tumango.

MABUTI.

Yumuko ako papalapit sa kanya at hinaplos ang pisngi niya gamit ang mga dulo ng daliri ko. "Magsuot ka ng itim. Isang bagay na magpapaunawa sa kanila na hindi ka mahahawakan... kahit hindi."

Umalis na ako bago pa siya makasagot.

Hindi pa rin niya alam.

Pero ngayong gabi, sisimulan na niyang maunawaan ang katotohanang kanyang pinaniwalaan.

Bumaba siya na nakasuot ng itim na seda. Manipis na mga tali, hubad na mga balikat, ang hiwa ay tumataas nang mataas sa kanyang hita na parang nasa kanyang lugar siya.

Pinili siya ng katulong ko. Sinabi ko sa kanya, "Pakitingnan mo siyang hindi mahahawakan." Ginawa niya. Pero hindi iyon naging hadlang para gustuhin nila siyang hawakan.

Maingat na naglalakad si Lana, na parang gumuho ang lupa. Mabuti. Natututo na siya.

Nang marating niya ako, dahan-dahan kong hinayaan ang aking mga mata na manatili, sinasadya, inaangkin siya bago pa man nila subukang tingnan. Gumagalaw siya sa ilalim ng aking mga titig. Gusto ko iyon.

Iniabot ko sa kanya ang braso ko nang hindi nagsasalita. Tinanggap niya ito.

Sabay kaming pumasok sa hapag-kainan.

Pitong bisita, pawang mga mandaragit: mga Rusong tycoon ng langis, mga miyembro ng maharlikang miyembro ng Gulpo, dalawang matandang: mga tagapagmanang Amerikano na may kayamanan. Nakangiti sila, ipinapakita ang kanilang mga ngipin. Ang kanilang mga asawa ay may suot na mga diyamante na maaaring pondohan ang mga digmaan. Gayunpaman, ang kanilang atensyon ay nananatili sa kanya na parang usok.

Ang inosente.

Ang aking nobya.

Yung hindi nila kayang hawakan.

Isa sa kanila, si Viktor, ay sumandal sa kanyang upuan, mayabang. "Kaya, ito ang maiaalok ng Kanluran? Yung nagpakasal sa isang multo?"

Malamig akong ngumiti. "Banggitin mo ulit ang pangalan ko, at puputulin ko ang dila mo."

Tumawa siya, pero nanatiling nakatitig sa kanya ang mga mata. "Mukha siyang... walang karanasan."

"Akin siya," sabi ko, sabay lagay ng braso sa baywang niya. "Malalayo siya sa abot ng iyong makakaya."

Nagsisimula ang hapunan.

Alak. Laro. Mga naka-code na pag-uusap. Pinag-uusapan nila ang tungkol sa mga pamilihan, armas, at teritoryo. Ngunit hinuhubaran siya ng kanilang mga mata sa bawat paghigop ng champagne.

Napaigtad si Lana nang magsalita ang isa sa kanila ng bastos sa Arabic.

Pinitik ko ang mga daliri ko. Tumigil ang musika.

"Hindi siya ipinagbibili," malamig kong sabi. "Hindi ngayong gabi. Kahit kailan."

Isang maliit na tawa ang narinig. "Lahat ay may halaga."

— Kung gayon, hindi mo ito kayang bayaran.

Tumataas ang tensyon. Ramdam niya ito. Naninigas ang kanyang gulugod, naninigas ang kanyang mga labi na parang sa isang batang babaeng naghihintay na yayaing ngumiti.

Nagsimulang mag-usap ang mga babae tungkol sa alahas. Tungkol sa mga power marriages. Tungkol sa mga death clause sa mga prenuptial agreement. Humingi ng tawad si Lana at umalis, dahan-dahan ngunit tiyak.

Hindi niya alam na nasa likod niya ako.

Hindi niya makita kung paano dumidikit ang damit niya sa katawan niya kapag lumiliko siya.

Hindi niya namalayan na papunta na pala siya sa bahagi ng bahay kung saan hindi dapat siya pumunta.

Maling p***o ang binuksan niya.

At nakikita niya ito.

Hubad: may dibdib. Basang-basa pa rin mula sa kanyang shower. Ang kanyang mukha...

Hindi, hindi akin.

Pero halos.

Masyadong malapit.

Ikiling niya ang kanyang ulo, natutuwa. Isang tattoo ang nagpadilim sa kanyang dibdib: ang mga apoy ay pumulupot upang bumuo ng isang letra, isang A.

"Maaga ka," walang pakialam niyang sabi. "Sinabihan akong mauna ang panghimagas."

Nanginginig siyang nakatitig sa kanya. "Sino ka?"

Humakbang siya paharap, mababa at malupit ang boses. "'Yung hindi nabanggit sa kontrata mo."

Isang mapang-uyam na ngiti. "Ang isa pang asawa."

Napabuntong-hininga siya, ngunit sumara ang p***o bago pa siya makatakas. Ang kandado ng ratchet.

At kanina pa ako nakangiti mula sa pasilyo. Simulan na natin ang laro.

Hindi na siya bumabalik sa mesa.

Naghintay ako ng limang minuto. Pagkatapos ay sampu. Inubos ko ang alak niya. Patuloy pa rin sila sa pagtatanong sa akin ng mga bagay na hindi ko sinasagot. Hinayaan ko silang magtaka.

Pagkatapos ay bumangon ako.

Alam ko na kung saan siya pumunta. Iisa lang ang kwarto sa palapag na ito na bukas at bawal. Pero mali ang koridor na pinili niya. Mali ang pintong binuksan niya. Yung may salamin.

Dahan-dahan akong naglakad. Hindi dahil sa nagmamadali ako, kundi dahil gusto kong ma-absorb niya ang nakita niya.

Pagbukas ko ng p***o, naroon pa rin siya, nakasandal sa dingding, dilat ang mga mata, nakakuyom ang mga daliri nang sobrang higpit na parang namumuti ang mga buko-buko niya.

At sa tapat niya, nakahiga sa sofang katad na parang nagkatawang-taong kasalanan, ay si Lucien.

Kalahating tao siya: nakabihis, basa pa rin galing sa shower, nakabukas na itim na damit ang tattoo sa kanyang puso. Ang akin ay hugis apoy. Ang sa kanya naman ay may tattoo sa usok. Pareho ang hugis, baligtad.

Tumingala siya at ngumiti nang makita ako. "Ang tagal mo, kuya. Nagpapakilala lang ako."

Lumingon sa akin si Lana na parang ako ang salbabida niya. "Sino ba 'to?"

Isinara ko ang p***o sa likuran ko. "Kapatid ko."

"Kamukha mo siya," sabi niya sa basag na boses. "Bakit ang sama-sama ng ugali mo?"

Tumayo si Lucien at naglakad palapit sa kanya. Hindi mabilis. Dahan-dahan lang kaya nanikip ang kanyang lalamunan dahil sa takot.

"Dahil tayo ay nilikhang magkasama," bulong niya, habang isinusuksok ang isang hibla ng buhok sa likod ng kanyang tainga. "Isa para isuot ang korona. Ang isa naman para sunugin ang mundo."

Bigla siyang umatras na parang sinunog siya ng mga daliri niya.

Sumandal ako sa p***o. "Nabasa mo na ang kontrata, 'di ba?"

Tinitigan niya ako na parang nababaliw na ako. "Syempre nabasa ko ang kontrata..."

"Hindi," putol ko. "Binasa mo ang buod. Yung pahinang ibinigay sa iyo ng assistant ko."

Tumawa si Lucien, isang malalim at malamig na tawa.

Ibinuka niya ang kanyang bibig. Sinusubukan niyang umunawa. Humaba ang katahimikan sa pagitan namin hanggang sa ito ay naging mabigat.

"Pumirma ako ng kontrata ng kasal," sabi niya. "Sa iyo."

Sumasang-ayon ako. "Tama."

Pumwesto si Lucien sa likuran niya. "Isang kontratang pinagsamahan. Sa amin."

"Ilegal 'yan," bulong niya.

"Hindi," sabi ko. "Estratehiko. Lahat ng pinirmahan mo ay may bisa, Lana. Nandoon ang mga pangalan, hindi mo lang tiningnan nang mabuti."

Umiling siya. "Hindi, hindi, hindi posible. Ikaw... niloko mo ako."

Yumuko si Lucien sa kanya, ang bibig ay malapit sa kanyang tainga. "Hindi ka namin nilinlang. Hindi ka lang namin napigilan sa pagiging hangal."

"Bakit?" Nabasag ang boses niya. "Bakit mo naman gagawin sa akin 'to?"

Si Lucien ang unang sumagot. "Dahil kailangan ni Adrian ng babae..."

"...at kailangan ko ng paraan para hindi ako mainip," pagtatapos ko.

Naglakad siya palayo sa aming dalawa, nanginginig ang mga kamay niya.

"Hindi. Hindi, wala kang karapatang gawin 'yan. Hindi ako laruan na puwede mong ipasa-pasa mula sa kamay patungo sa kamay..."

"Hindi ka pinapasa-pasa," mahinahon kong sabi. "Inaangkin ka. Pantay-pantay."

"Nakakadiri."

Ikiniling ni Lucien ang kanyang ulo. "Sa tingin mo ba malinis ang mundong kinasalan mo lang?"

Humakbang ako paabante. "Gusto mo nang umalis, Lana? Sige. Pero yung mga lalaki sa baba? Yung mga nagtanong kung magkano ang nagastos mo? Pagpuputulan ka nila bago ka pa man makarating sa p***o."

"Hindi pa siya handa," malumanay na sabi ni Lucien. "Dapat ba nating ipakita sa kanya kung ano ang mangyayari kapag nilabag ng mga tao ang kanilang mga kontrata?"

Pinagmasdan ko ang mukha niya. Namumutla na siya ngayon, pero matalas ang tingin niya. Nag-iisip siya. Nagkalkula siya. At takot na takot siya.

Nagsisimula na siyang makaintindi.

Lumapit ako sa kanya at itinaas ang baba niya. "Hindi mo naman binasa ang maliliit na letra. Pero ngayon, tinanggap mo na lang."

Hinawakan ni Lucien ang tattoo sa kanyang dibdib. "Magpapalitan tayo, mahal."

Ibinuka niya ang kanyang bibig. "Hindi ka maaaring magseryoso."

Hindi ako sumasagot.

Ngumiti si Lucien. "Makikiusap ka na ibigay na lang sa iyo ang isa imbes na ang isa. Sandali na lang."

Nagmamadali siyang lumapit sa p***o.

Hinarangan ko ito nang hindi man lang itinataas ang kamay ko.

Nanigas siya.

Sa likuran niya, bumulong si Lucien, "Hindi kami nandito para saktan ka."

Yumuko ako papalapit sa kanya. "Pero wawakasan ka namin. Hanggang sa maintindihan mo kung kanino ka nabibilang."

Lumingon siya sa akin, may luha sa kanyang mga mata, ngunit sa likod ng takot ay may apoy na nagbabaga.

"Kayong dalawa?" bulong niya. "Sa lahat ng oras na ito, kayong dalawa lang pala?"

Kumikislap ang mga ilaw. May namumuong bagyo sa labas.

Tinulak siya ni Lucien. "Maligayang pagbabalik, Ginang Vervain."

Wala na siyang sinabi pa. Nakatitig lang siya sa akin.

Hindi tulad ng ginawa niya sa mesa. Hindi dahil sa hinanakit o pagkalito.

Sa pagkakataong ito, tungkol ito sa kamalayan.

Sa pagkakataong ito, alam na niya.

At nang sa wakas ay binuksan ko na ang p***o para makaalis siya... hindi siya gumalaw.

Dahil may naintindihan na siya ngayon:

Hindi siya kailanman nagpakasal sa diyablo. Pinakasalan niya ang kambal na nagmamay-ari ng impyerno.