Kabanata 3

(Lana POV)

Natigilan ako, kalahati: hubad, ang damit ni Adrian ay dumudulas pababa sa aking mga braso. Nagsimulang kumabog ang puso ko. Sa loob ng isang segundo, walang gumalaw sa amin.

Pagkatapos ay pumwesto si Adrian sa harap ko, pinoprotektahan ako gamit ang tahimik at marahas na dating parang pangalawang balat niya. "Dito ka lang," sabi niya sa mahina at maingat na boses. "Huwag kang gagalaw. Kahit isang pulgada."

Ibinuka ko ang bibig ko, pero tumatawid na siya sa silid. Kalmado. Nakapokus. Na parang inaasahan niya.

Isa pang katok. Mas malakas na ngayon. "Buksan mo itong p***o, Adrian!" Isang boses ng lalaki, paos at masyadong pamilyar. Hindi ko ito makilala, pero sumisikip ang tiyan ko.

Kinapa ni Adrian ang drawer sa tabi ng kama at kinuha ang isang kamiseta. Itim. Nakabutones hanggang leeg. Sinulyapan niya ako. "Isuot mo 'to." Inihagis niya ang isa sa kanyang malinis at puting kamiseta papunta sa kama. "At huwag mong makita."

May isinuksok siya sa likod ng sinturon niya. Baril? Kutsilyo? Ayoko nang malaman.

Nanginginig kong kinuha ang kamiseta. Nakakalat ang mga damit ko sa sahig, halos mawalan na ng malay. Tinakpan ko ang tela ng tela, sinusubukang pakalmahin ang paghinga ko.

Sumara ang p***o sa likuran niya nang may isang pag-click.

Tapos tumahimik.

Naupo ako roon, nakataas ang mga tuhod sa aking dibdib, pilit na nakikinig. Masyadong malinis ang silid. Masyadong tahimik. Hindi na ako ligtas. Pakiramdam ko ay nasa isang bitag ako na nababalot ng mga kumot na seda at amoy-amoy ng pinong pabango.

Dinaig ako ng kuryosidad. Padabog akong bumangon sa kama at lumapit sa drawer niya. Ang una ay naglalaman ng mga relo, kurbata, at salaming pang-araw.

Pangalawang drawer: isang pistola.

Nabara ang hininga ko sa lalamunan ko.

Hinawakan ko ito. Malamig na metal. Mabigat. Totoo.

Hindi ko alam kung gagamitin ko ito. Laban sa kanya? Laban sa nasa labas? Laban sa aking sarili, kung kinakailangan?

Isang sigaw ang umalingawngaw sa buong apartment. Kasunod ay isang kalabog. Nabasag ang mga salamin.

Tumalon ako.

Tapos... mga putok ng baril.

Dalawang katok. Isang sigaw.

Tapos... katahimikan.

Bumagsak ako sa sahig, nakatakip ang mga kamay ko sa mga tainga ko. Nanginginig ang buong katawan ko. Mas malakas ang tibok ng puso ko kaysa sa kahit ano pa man.

Nang muling bumukas ang p***o, napasigaw ako.

Nakatayo si Adrian sa may pintuan, may pulang tumalsik na dumi sa harap ng kanyang kamiseta malapit sa kwelyo. Hindi sa kanya iyon. Sinuyod niya ang kanyang tingin sa buong silid hanggang sa ako ang napunta.

Isinara niya ang p***o gamit ang mahinang pag-click.

"Wala na siya," aniya.

Napatitig ako sa pulang mantsa sa damit niya. "Anong ginawa mo?"

Ikiniling niya ang kanyang ulo, na para bang binagabag siya ng aking tanong. "Walang sinuman ang humahawak sa kung ano ang pag-aari ko."

Hindi ako gumalaw. Hindi ko magawa.

Dahan-dahan siyang humakbang palapit sa akin. Pagkatapos ay isa pa. Madilim at walang katapusan ang kaniyang mga mata.

"Naghuhubad ka," bulong niya. "Tapos na."

Umiling ako, habol ang hininga.

Ngumiti siya, madilim at nakamamatay. "Tara na, kuting."

Suot pa rin niya ang damit na may bahid ng dugo nang lumapit siya sa akin, bawat hakbang ay sinasadya. Dapat sana'y natakot ako. Dapat sana'y tumakbo ako palayo. Pero hindi ako makagalaw, hindi sa paraan ng pagdiin ng mga mata niya sa akin sa kama na parang isang utos.

"Tanggalin mo," ulit ni Adrian. Mas mahina na ngayon. Isang bulong na gawa sa usok at banta.

Tumayo ako, nanginginig ang mga kamay ko, at tinanggal ang butones ng damit na ibinigay niya sa akin. Nadulas ang bulak sa balikat ko at bumagsak sa sahig. Hindi na ako nilalamig. Nasusunog na ako.

Hindi nagmadali si Adrian. Hindi pa nga niya ako nagagalaw. Pinagmasdan niya lang ako, parang gusto niyang kabisaduhin ang bawat pulgada ng aking balat. Binuka niya ang kanyang bibig na parang may sasabihin siya, ngunit wala siyang sinabi. Sa halip, kinuha niya ang pistola mula sa kanyang sinturon at dahan-dahang inilagay ito sa mesa sa tabi ng kama.

Tapos lumapit siya sa akin.

Dumausdos ang mga kamay niya sa buhok ko, hindi ako pinapansin habang ang bibig niya ay dumampi sa akin. Walang kahinahunan. Walang pag-aalinlangan. Basta't purong pangangailangan lang. Humalik siya na parang nakikipaglaban: mapang-api, walang awa, mapanganib. At hinayaan ko siya.

Napaungol ako nang kagatin niya ang ibabang labi ko, sapat na ang lakas para masaktan. Nanghina ang mga binti ko, pero nasalo niya ako, binuhat ako na parang wala lang, at inihiga sa kama.

Tapos pumaibabaw siya sa akin.

Nag-iwan ng bakas ng apoy ang bibig niya sa lalamunan ko, pagkatapos ay sa dibdib ko. Hinawakan niya ang mga hita ko, pinaghiwalay ang mga ito para dumapo sa pagitan nila.

"Hindi mo pwedeng kunwari na ayaw mo nito," sabi niya nang nakadikit sa balat ko, paos ang boses. "Nagmakaawa ka sa kanya."

"Wala akong..."

Pinasok niya ang dalawang daliri sa pagitan ng mga hita ko at nabulunan ako matapos kong sabihin ang sinabi ko.

"Basang-basa ka na para sa akin," singhal niya. "Kahit ngayon. Pagkatapos ng narinig mo. Sa ginawa ko."

"Dapat kitang kamuhian," bulong ko.

"Dapat," pagsang-ayon niya, sabay pasok ng mga daliri sa bibig. "Pero hindi mo dapat gawin."

Sinundan niya ang daanan ng kanyang mga daliri, mabagal at mapaminsala. Napasinghap ako, yumuko sa kanya, ang mga daliri ko ay sumabit sa kanyang buhok. Walang awang nilamon niya ako. Dinilaan niya, sinipsip, inikot nang may nakakatakot na katumpakan hanggang sa ako ay pumigil, nanginig, nagmakaawa...

“Adrian…pakiusap…”

Umalis siya nang akala ko'y magwawala na ako. Humagulgol ako habang nakahawak sa mga kumot.

Gumapang siya sa ibabaw ko, pinadaan ang dulo ng ari niya sa hiwa ko, nang hindi pa ako natutusok. "Sabihin mo na," bulong niya. "Sabihin mong akin ka."

"Iyo ako," bulong ko, na puno ng hiya. "Galit ako sa'yo, pero iyo ako."

Bigla siyang nalulunod sa lahat.

Napasigaw ako, kalahati sa sakit, kalahati sa kaligayahan. Hindi niya ako binigyan ng oras para makapag-adjust, basta na lang ako tinusok nang malalim at marahas, iniunat ako hanggang sa pinakadulo ng aking katinuan. Kumapit ako sa kanya, kinakapa ang kanyang likod habang paulit-ulit niya akong itinutulak, ang kanyang mga mata ay nakatitig sa akin.

"Hindi ka makakatakas," ungol niya, habang nakahawak sa panga ko. "Gusto mo ng demonyo, kuting. Nakakuha ka naman."

At naglaho ang sama ng loob ko para sa kanya.

Doon, sa ilalim ng lalaking maaaring pumatay lang sa pangalan ko.

Malamig ang kumot kung saan niya ako iniwan.

Hinila ko ang kumot pataas sa dibdib ko, pero hindi humuhupa ang sakit sa pagitan ng mga hita ko. Hindi lang ang pag-aalab. Ganito ang paraan ng pagtingin niya sa akin kanina, na para bang pag-aari na niya ako. Parang matagal ko nang ginawa iyon bago pa man ako pumirma ng kahit ano.

Nakalagay ang pangalan ko sa isang kontrata.

Nasa kama niya ang katawan ko.

Pero pakiramdam ko wala akong kwenta.

Sa kabilang panig ng silid, tinatapik ni Adrian ang kanyang mga pulso na parang isa lamang itong Martes. Na parang hindi niya lang hinubaran ang lahat ng natira sa akin.

Hindi ako makapagsalita. Hindi ko alam kung paano. Hindi lumalabas ang boses ko, kahit subukan ko.

Sumara ang p***o sa likuran niya. At sa wakas ay nakahinga na ako.

Hindi dahil maayos naman ang kalagayan ko.

Pero dahil mag-isa lang ako.

Hindi pamilyar, malamig, at maluho ang pakiramdam ng mga kumot. Hindi ako nababagay dito. Nagdurusa pa rin ang katawan ko sa ginawa niya sa akin, sa paraan ng paggamit niya sa akin—at sa paraan ng pagkasabi niya nito:

"Akin ka na ngayon."

Kinuha ko ang kontrata mula sa bedside table. Nakatitig sa akin ang lagda ko, permanente at hangal. Naninikip ang dibdib ko.

Hindi ito kasal. Isa itong sale.

At ako ang produkto.

Mahinang nag-vibrate ang telepono ko sa sahig. Isang bar. Isang mensahe.

Tatay: Sana ay maayos ang iyong kalagayan. Huwag mo akong ipahiya.

Tinatawagan ko siya.

Tinanggap niya ang telepono, sabay tawa. "Tapos na ba siya sa'yo?"

Kumakalam ang sikmura ko. "Talagang ginawa mo 'yan. Binihag mo ako."

"Sa isang lalaking mas mayaman pa sa Diyos," sagot niya. "Dapat kang magpasalamat. May mga babaeng nagbabayad para tumira sa ganoong bahay."

"Hindi ako basta-basta babae, anak mo ako."

"Hindi na."

Katahimikan.

"Isa ka na lang puro madaldal na pabigat simula nang mamatay ang nanay mo. Mas malaki pa ang naging sakripisyo mo para sa akin kaysa sa nararapat. Inalok ako ni Adrian ng solusyon. Tinanggap ko naman."

"Binili mo ako na parang isang sumpa!"

"Hindi, Lana. Ipinagpalit kita na parang lalaki."

At ayan na.

Sa lahat ng oras na ito, akala ko galit siya sa akin. Pero mas malala pa pala iyon. Hindi niya man lang ako nakita. Presyo lang pala.

Sinusubukan kong magsalita, pero walang tunog na lumalabas.

"Pinirmahan mo na ang mga papeles," malamig niyang sabi. "Ibig sabihin, pagmamay-ari ka na niya ngayon. Kaya maging kapaki-pakinabang ka."

Binaba niya ang telepono.

Nakatitig ako sa dingding. Elegante ito. Kulay krema at ginto. Mga kurtinang pelus, sahig na marmol.

Isang kahanga-hangang hawla.

Nanunuyo ang lalamunan ko, pero hindi ako umiiyak.

Nakahiga ako roon, manhid, hilaw, kasal sa isang lalaking hindi ako binili para mahalin.

Binili niya ako para angkinin ako.