Kabanata 2

(Pansinin ni Adrian)

Pabalik-balik siyang naglalakad na parang nasa hawla, ang kanyang mga sakong ay tumatama sa marmol na parang babala. Magulo ang kanyang buhok. Nag-aalab ang kanyang mga mata.

Hindi ako umimik. Hinayaan ko siyang mapagod.

"Hindi mo ako maaaring panatilihin dito," sabi niya, at sa wakas ay humarap sa akin. "Binigyan mo ako ng droga. Pagkidnap ito."

"Pumasok ka sa kotse ko," mahinahong sagot ko, habang nakasandal sa sofa. "Naupo ka sa club ko. Sumayaw ka para sa mga lalaking hindi mo kilala. Ibinenta ka ng tatay mo noong ikalabimpitong kaarawan mo. Babawiin ko lang ang akin na."

Nagbago ang mukha niya. Hindi takot, kundi galit. "Sinungaling."

Bumangon ako.

"Binili ko ang utang mo, Lana. Ang heroin na inutang niya sa kartel... ang mga lalaking pinatay niya. Gusto nila ng dugo. Binigyan ko sila ng mga pangalan at pera, at ibinigay ka nila sa akin. Mga papeles. May selyo. May pirma. Pangalan mo lang ang binilog ko."

Sinasampal niya ako.

Tinatanggap ko ito.

Nanginginig ang kamay niya sa hangin, parang hindi siya makapaniwalang nagawa niya iyon.

Hinawakan ko ang pulso niya bago pa niya ito hayaang mahulog. "Gusto mo talagang subukan kung ano ang gagawin ko kung hahawakan mo ulit ako?"

Bigla siyang umatras.

Magaling.

"Bitawan mo ako," sabi niya, sabay lakad paatras. Nabasag ang boses niya. Napuno siya ng galit. "Mawawala na ako. Hindi mo na ako makikita pa."

"Hindi," sabi ko. "Mananatili ka. Akin ka. Matututunan mo ang iyong lugar."

"May sakit ka."

"Siguro." Tumungo ako sa bar, nagsalin ng dalawang baso ng whiskey, at inabot sa kanya ang isa. Hindi niya tinanggap. Wala akong pakialam.

Humigop ako ng akin habang nakatingin sa kanya. "Hindi kita papatayin. Hindi ko babaliin ang mga binti mo. Hindi kita itatapon sa kalye gaya ng plano ng tatay mo. Pero kakantotin kita hanggang sa makalimutan mo ang pangalan mo, at magpapatuloy ako hanggang sa iyon na lang ang tanging bagay na ipagmamakaawa mo."

Pinipigilan niya ang kanyang hininga.

Inilapag ko ang baso, binuksan ang drawer sa mesa at kumuha ng isang piraso ng itim na papel. Isang kontrata.

Dahan-dahan ko itong binuklat. Hindi gumagalaw si Lana.

Pataas:

KASUNDUAN SA SEKSUWAL NA PAGMAMAY-ARI

Lahat ay malalaking titik. Malinis na serif na font.

Iniabot ko sa kanya ang panulat.

"Ano ito?

"Ang mga kondisyon. Dito ka titira. Walang club. Walang tawag. Kakainin mo ang ibibigay ko sa iyo. Matutulog ka sa kama ko. Magiging akin ka sa lahat ng paraan."

Nanginginig ang mga kamay niya habang nagbabasa. Pagkatapos, sa mas malakas na boses: "Baliw ka."

"Pirmahan mo, o ibibigay kita sa mga lalaking naghihintay sa baba. Sinabi ko na sa kanila na regalo ka ng iyong ama. Puputulin ka nila at ibebenta nang pira-piraso."

Bahagya niyang ibinuka ang kanyang mga labi. Sinuri niya ang aking mukha, naghahanap ng kasinungalingan. Wala talaga.

"Ayokong matulo ang mga luha mo, Lana. Gusto kong sumuko ka na."

Nanigas siya. Nakayuko ang isang binti, nakayakap sa sarili. Sa wakas ay tumahimik na rin ang walang pakundangang bibig na iyon.

Pagkatapos, dahan-dahan, na parang kinasusuklaman niya ang sarili, inabot niya ang panulat.

"Sabihin mo na," sabi ko sa kanya.

"Ano?"

Gusto kong sabihin mo na akin ka bago ka pumirma.

Itinaas niya ang kanyang baba. Mababa at basag ang kanyang boses. "Iyo ako."

Kinuha ko ang panulat mula sa pagitan ng kanyang mga daliri at idinagdag ang pangalan ko. Adrian Kade.

Kapag natuyo na ang tinta, pinupunit ko ang ibabang kalahati ng kontrata at isinuksok sa aking dyaket. Sinusunog ko naman ang kalahati. Hinayaan ko itong panoorin ang papel na nasusunog sa ashtray.

"Hindi mo kailangan ng kopya," sabi ko. "Masyado kang magiging abala sa pagsasabuhay nito."

Wala siyang sinabi.

Lumapit ako sa kanya. Hindi siya umatras. Hindi sa pagkakataong ito.

Hinawi ko ang isang hibla ng buhok na nakaharang sa mukha niya, saka ko itinaas ang baba niya.

"Hindi kita isasama ngayong gabi," bulong ko. "Hindi hangga't hindi ka nagmamakaawa. Pero dito ka matutulog. Kasama ko. Hubad."

Doon na tuluyang bumigay ang kontrol niya. Gumalaw ang kamay niya, parang kakalmutin niya ako, sasampalin, o tatakbo palayo. Hinawakan ko ang pulso niya sa gitna: paggalaw.

Lumalim ang boses ko. "Sige, subukan mo."

Hindi siya ngumingiti. Hindi ako ngumingiti, pero sa kaibuturan ko, gusto ko.

"Sumunod ka sa akin," sabi ko.

Inakay ko siya palabas ng penthouse, nadaanan ang hagdanang salamin at mga kurtinang pelus. Sa aking kwarto: itim na kumot na seda, isang kama, isang dingding na natatakpan ng mga salamin.

Nag-aalangan siya sa may p***o. Hindi ako naghintay.

Sinimulan kong tanggalin ang butones ng damit ko. Hindi ako tumigil hangga't hindi ito nahuhulog sa sahig.

Tumingin siya sa akin.

"Gusto mo bang maghubad ako?" bulong niya. Nanginig na naman ang boses niya.

Lumapit ako sa kanya, hinawakan ang baba niya. Dumampi ang hinlalaki ko sa ibabang labi niya.

"Hindi. Gusto kong ikaw ang pumili. Magbihis ka para sa akin at matulog sa tabi ko. O tumakbo ka. Bubuksan ko agad ang elevator."

Nagniningning ang mga mata niya.

"Papayagan mo na ba akong umalis?"

"Hindi," mahinahon kong sabi. "Pero gagawin kong interesante ang mga bagay-bagay."

Binigyan niya ako ng madilim na tingin.

Nilagpasan ko siya at tumungo sa pader. Pinindot ko ang buton.

Bumukas ang p***o ng elevator. Lumabas ang isang lalaking nakasuot ng leather jacket. May hawak siyang pistola sa ilalim ng kanyang braso. May dugo pa rin sa kanyang kwelyo.

Tumango siya nang isang beses.

Tinitigan siya ni Lana na parang nakakita ng multo.

"Sabi ko na nga ba," bulong ko sa tainga niya. "May marka ka, kuting. Hindi nakakalimutan ng kartel. Dito lang ang ligtas na lugar. Kasama ako."

Pagkatapos ay yumuko ako papalapit sa kanya. Ang bibig ko ay nasa ibabaw lamang ng kanyang balat.

"Ngayon, hubarin mo ang damit mo... o sumakay ka sa elevator."

Lumingon siya.

Nakapatong ang mga kamay niya sa damit niya.

At nagsisimula na siyang maghubad.

May malakas na katok sa p***o.

Pareho kaming natigilan.

Isang boses ang umalingawngaw sa pasilyo, mula sa mataas hanggang sa mababa.

"Boss, may tao rito. Gusto raw niya ang babae. Nangako raw ang ama nito sa kanya sa kartel."

Ang mga salita ay nananatiling nakabitin sa hangin na parang isang lubid.

Natigilan si Lana. Nakapatong pa rin ang kamay niya sa zipper ng damit niya.

Dahan-dahan akong lumingon sa p***o. Kalmado.

Nagtama ang mga mata namin, nanlalaki, mamasa-masa, at takot na takot.

"Totoo ba 'yan?" bulong niya. "Ipinangako niya sa akin sa kanila?"

Hindi ako sumagot.

Hindi ko kailangang gawin iyon.

Kinuha ko ang baril ko mula sa aparador.

"Sabi mo sa'yo ako," aniya sa nanginginig na boses.

Tiningnan ko ang magasin. Nilagyan ko ito ng armas.

"Ikaw nga."

Pagkatapos, nang madaanan ko siya sa pintuan, bumulong ako ng isang pangakong singtigas ng bakal:

"Ngayon makikita mo kung ano ang mangyayari kapag may nagtangkang kumuha ng kung ano ang pag-aari ko."

At umalis na ako, sabay padabog na isinara ang p***o sa likuran ko.

Pistol sa kamay.

Ang digmaan sa kanilang mga mata.