Chapter 3:

NIEL POV 

Si Senyorita Thalia ang bunso sa magkakapatid na madalas sabihing pinaka-pamper o spoiled ay mahigpit na nakapulupot ang mga binti sa akin, tila nakabuhol na parang walang balak kumalas. Dahil doon, ang pinakasensitibong bahagi ng kanyang dibdib ay mariing dumikit sa ibabang bahagi ng aking tiyan. Sa tuwing humihikbi siya nang mahina dahil sa natitirang takot, nayayanig ang kanyang katawan na lumilikha ng maliit ngunit matinding pagkiskis sa maselag bahagi ng pagkalalaki ko.

"Niel, huwag kang bibitaw ayokong bumitaw ka! Natatakot ako sa dilim, ayokong bitawan sa'yo!" Hikbi ni Senyorita Thalia.

Si junior ko, na nakapiit pa rin sa loob ng pantalon ko ay lalo nang nagwawala sa tindi ng reaksyon. 

Oo nga't hindi kasinglaki ng sa dalawa niyang nakatatandang kapatid ang kay Senyorita Thalia, pero sapat na sapat ang lambot at sukat nito para maramdaman ko ang buo at mahigpit na diin sa likod ko. Bigla na lang lumipad ang simple kong utak sa kung anu-anong malilikot na imahinasyon.

 Paano kaya kung mapansin ni Senyorita Thalia na may kakaibang nag-aaklas at nakadikit sa kanyang katawan?

"U-um, S-Senyorita," nauutal kong simula habang ang kaliwa kong kamay ay nanginginig na nakaalalay sa magandang hubog at napakalambot niyang puwitan para hindi siya malaglag. 

Sumusumpa pa ako, parang gusto nang sumuko ng mga tuhod ko sa bigat ng sitwasyon at sa higpit ng kapit niya. 

"Sa katunayan Senyorita, ang bigat mo po at ang higpit ng kapit mo." Nakangiwi kong sabi.

Totoo naman. Mamamatay na siguro ang kandila sa lakas ng paghinga naming dalawa.

"Hindi pwede!" mariin niyang pagtanggi sa sarili niyang takot.

Habang nasa rurok na ng taranta ang lahat, may napagtanto ako. 

Diyos ko, hindi ba siya nakasuot ng bra ngayon? Ramdam na ramdam ko ang dalawang maliit at nakausling bagay na tumatama sa ulo ng Junior ko. Isang kakaiba, bawal, pero nakakakiliting pakiramdam.

"Panginoon, ingatan Ninyo ang pananampalataya ko na kasing-nipis lang ng balat ng sibuyas. Huwag Ninyo sanang ituring na kasalanan ito hindi ko naman ginusto o kinontrol ang sitwasyong ito bilang isang mabait at pasensyosong tao!" daing ko sa sarili kong isipan.

Pero gaya nga ng kasabihan, kung palay na ang kusang lumalapit sa isang tandang aba ay tutukain niya ito. At gaano man kabilis ang tibok ng dibdib sa isang ganitong sandali, nauuwi rin ito sa sakuna.

SNAP!

Biglang bumukas ang mga ilaw sa sala. Masakit sa mata, para akong binagsakan ng liwanag galing sa langit matapos masanay sa dilim. Napakurap-kurap ako sa gulat, pero bago ko pa man maibaba si Senyorita Thalia mula sa aking likod, isang matinis at naggagalaiting sigaw ang bumasag sa buong kabahayan.

"Hoy, Niel! Ano bang ginagawa ninyong dalawa?!"

Nanigas ang buong katawan ko sabay lingon sa banda ng hagdanan. Nakatayo roon si Senyorita Grace, mas nakakatakot pa ang mukha kaysa sa mga multo sa pelikula. Nakahawak ang mga kamay sa bewang, matalim ang titig, tipong gustong balatan ako nang buhay at i-display sa labas.

Sa matinding gulat, agad na bumitaw si Senyorita Thalia at nagmamadaling bumaba mula sa likod ko. Tumayo siya nang alanganin sa tabi ko habang pinapagpagan at inayos ang gusot niyang T-shirt.

Si Senyorita Grace naman ay humakbang pababa nang mabilis at mabigat ang bawat kalabog ng kanyang paa sa marmol na sahig. Na parang martilyo sa dibdib ko. Lumapit siya nang todo sa mukha ko, saka itinuro ang mahaba at matulis niyang daliri sa mismong ilong ko.

"Wala kang hiya ka, probinsyanong drayber! Ano'ng ginagawa mo, niyayakap ang nakababata kong kapatid?! Sinusubukan mo bang samantalahin ang sitwasyon, ha? Dahil lang ba takot si Thalia sa dilim, pwede ka nang gumawa ng kahalayan?!"

Napaatras ako, sabay angat ng dalawang kamay ko tanda ng pagsuko. 

"Sumusumpa ako, Senyorita Grace! Hindi ko siya niyayakap! Tumatakbo lang ako dala ang kandila kasi sumigaw siya, tapos bigla na lang siyang tumalon at kumapit sa akin na parang higad!"

"Mga palusot mo!" sabat niya agad. 

"Sinadya mo 'yun, 'di ba? Gustong-gusto mo sigurong hawakan ang kapatid ko habang madilim para makapang-tsansing ka, ano? Umamin ka na, Niel!"

"Diyos ko, Senyorita! Sumusumpa ako malayo sa pag-iisip ng masama, abala ang mga kamay ko sa paghawak ng kandila at sa pag-alalay sa bigat niya..." Muntik ko nang masabing napisil ko pa nga ng tatlong beses ang pwet ng kapatid niya nang hindi sinasadya. 

"Isa pa, paano ko magagawang bastusin si Senyorita Thalia? Kapatid mo siya malamang kasing tapang mo rin 'yan!"

"Ang kapal ng mukha mo! Pinaghahambing mo ba ako sa kanya?!" Lalong nag-alab ang mukha ni Senyorita Grace sa galit. 

Bigla siyang humakbang palapit at tinulak ako hanggang sa masadsad ang likod ko sa pader.

"Pasensya na, Senyorita alam ko po ang lugar ko. Batid kong isa lang akong hamak na drayber dito. Hinding-hindi ko po magagawang..." Gusto ko nang sabihing aksidente lang ang lahat, pero mukhang sarado na ang utak niya.

"Naku, tama na nga 'yan! Lalaki ka lagi kang may malalaswang nasa isip! Tingnan mo nga 'yang pantalon mo! May gana ka pang mag-deny na walang malisya?"

Tapos na ako. Wala na akong kawala. Agad kong hinablot ang plastik na balde na nakataob sa malapit at isinangga sa aking harapan para maitago ang katotohanan. Uminit nang husto ang buong mukha ko ramdam ko ang hiya na parang gusto na akong lamunin ng lupa. Nakataas na ang kamay ni Senyorita Grace, handang magpakawala ng pangalawang malutong na sampal ngayong gabi. Pumikit na lang ako nang mariin, tanggap ang kapalaran.

Nang biglang...

"Ate, tama na! Huwag mo na siyang sigawan nang ganyan. Nakakasawa nang makita kang laging galit sa mundo!"

Natigil ang kamay ni Senyorita Grace sa ere. Dahan-dahang lumingon ito kay Senyorita Thalia na pumagitna sa aming dalawa.

"Hindi kasalanan ni Niel 'yun, Ate! Ako ang tumalon sa kanya. Takot na takot ako madilim at kumukulog saka kumikidlat. Kung wala siya dito, malamang nahimatay na ako sa takot!" depensa sa akin ni Senyorita Thalia, medyo paos pa ang boses.

Dahan-dahang ibinaba ni Senyorita Grace ang kamay niya, habang nakatitig sa kapatid na parang hindi makapaniwala sa narinig. 

"Kakampihan mo pa ang dugyot na drayber na 'yan, Thalia? Gumising ka nga ginagamit lang niya ang pagiging inosente kuno para bastusin ka!"

"Sabihin mo na ang gusto mong sabihin, pero ang totoo, tinulungan niya ako! Hay naku, ewan ko sayo lagi mong iniisip ang masama sa ibang tao. Kaya pala hanggang ngayon, palagi ka ring iniiwan ng mga boyfriend mo..."

Bago pa lumala ang sabunutan ng magkapatid, hinawakan ako ni Senyorita Thalia sa kamay at hinila palayo. Sa saglit na 'yon, sumulyap siya sa akin namumula ang mga pisngi habang nakatingin sa mukha ko o baka sa baldeng nakatakip pa rin sa junior ko. Hindi na ako nagdalawang-isip pa mabilis akong tumakbo pabalik sa quarters ko habang naririnig ko pa ang sermon ni Senyorita Grace sa likuran ko.

"Thalia, huwag kang masyadong mabait sa mga katulong! Anim na buwan pa lang siyang drayber dito, paano kung lumampas siya sa hangganan niya? Tingnan mo 'yun, siguradong ini-imagine na ang katawan mo habang nasa kwarto siya ngayon!"

"Hayaan mo na nga! Bakit ba ang gulo-gulo ng suot mo, Ate? At bakit nakabukas ang butones ng polo mo?" ganti ni Senyorita Thalia na tila napagod na rin sa bunganga ng kapatid. 

"Sige na, pumasok ka na sa kwarto mo! Matulog ka na nga, may online class ka pa bukas ng alas-otso!" Mabilis na pagtataboy ng Senyorita Grace sa kapatid nito.

Pagdating ko sa kwarto, agad kong isinara ang p***o at sumandal doon habang habol ang aking hininga. Nakakabaliw. Talagang abnormal ang pamilyang ito. Ang isa, galing lang sa paglalaro ng "kabayo-kabayuhan" sa kotse pero umasta na parang santo. Habang ang isa naman ay spoiled nga pero yumakap nang parang linta kaya halos maubusan ako ng hangin at ang matino kong pag-iisip.

Dahan-dahan kong hinaplos ang aking pantalon at naramdaman si junior na naninigas at sumasakit pa rin sa sobrang tindi ng reaksyon. 

Tiis lang muna, junior. Hindi pa natin gabi ngayon. Sana naman lumiit ka muna kahit konti...

Pero walang silbi ang pakiusap ko. Lalo lang itong tumigas, at ang masaklap pa parang rebulto na kitang-kita sa itim na tela.

Dahil sa pagod, humiga muna ako kahit sandali lumipas ang sampung minuto bago ako nagpasyang mag-ayos at maghubad ng unipormeng basang-basa sa pawis. Pero nang huhubarin ko na ang pang-itaas ko, biglang may kumatok.

Mahina lang, pero sapat na para muling magkarera ang tibok ng puso ko.

Binuksan ko nang kaunti ang p***o. At doon ko nakita si Senyorita Thalia. Nakasuot na siya ng manipis at hapit na pink na silk pajama. May hawak siyang toothbrush, pero iba ang talim ng tingin niya sa akin may halong lambot na hindi ko mabasa.

"Niel," mahina niyang tawag, mas malambing kaysa kanina. "Pwede bang... kumuha ka ng mainit na tubig para sa akin mula sa dispenser? Kasi... nanginginig pa rin ako hanggang ngayon wala na akong lakas para magbuhat ng baso."

Napakunot ang noo ko. 

May dispenser naman sa kusina at pindutan lang ang kailangan. Paanong hihina ang kamay para lang sa isang baso? 

Pero nang ibaba ko ang tingin ko at makitang bahagyang nakabukas ang mga labi niya habang ang mga mata ay palihim na sumusulyap sa hubad kong dibdib dahil nakabukas ang ilang butones ng uni

porme ko agad na sinabi ng buong sistema ko bilang lalaki ang totoo.

Hindi na ito tungkol sa mainit na tubig. Lalo pa't lampas ala-una na ng madaling-araw.