C-2

JOYCE LHEXINE

Magkaiba ang oras sa UK at dito sa Pinas kaya naman nag-aadjust pa talaga ako. Nahirapan akong matulog. Kaunti lang ang naging tulog ko. Pero dahil nakapahinga na ako ng kahit na kaunti ay dadalaw na ulit ako sa parents ko. Sobrang lapit lang naman at kaya rin ako hindi umuwi sa bahay dahil ayaw ko na mahirapan sa pagpunta sa kanila. Hanggang ngayon kasi ay wala pa rin talagang improvement sa kanila, tumawag kasi ako sa ospital kanina paggising ko. Ayaw ko naman kumuha ng mag-aalaga sa kanila dahil mas gusto ko na ako na lang. Kaya ko naman at mas gusto ko itong gawin.

Palabas na ako dito sa hotel room ko. Nakasuot lang ako ng jacket na may hoodie. Nakasuot lang rin ako jogger at tsinelas. Hindi ko naman kailangan na magbihis ng maganda dahil doon lang naman ako pupunta. Naghihintay ako sa elevator at nang bumukas ito ay nagulat ako sa mga taong lumabas.

Napaatras ako ng wala sa oras dahil sa mga taong nakasuot ng itim at hindi sila mukhang mga normal na mga tao. Ang dami nila at ako itong hindi na alam kung ano ba ang dapat kung gawin. Lalo pa at may lumabas na isang lalaki na maangas, may tattoos pero gwapo siya. Nakasuot siya ng black suit na bumagay naman sa kanya.

Nagtagpo ang mga mata namin pero ako rin naman ang unang umiwas sa kanya dahil hindi ko makayanan ang tumingin sa kanya. Bigla na lang kasing nagsitayuan ang mga balahibo ko sa presensya pa lang niya. Lumakas rin ang t*bok ng puso ko dahil sa kaba. Tumabi ako para makadaan sila. Nagpapasalamat ako at nakahinga na rin ako ng maluwag dahil nagpatuloy lang sila sa paglalakad.

Ako naman ay nagmamadali ng pumasok sa loob ng elevator. Nakakatakot kasi sila, sa totoo lang ay para silang mga nababasa ko sa novel. Parang mafia na may mga tauhan. Mabuti na lang talaga at nakaalis ako ng maayos. Nang makalabas na ako ay nagmamadali na akong naglakad papunta sa ospital. 

Pagdating ko ay pumasok agad ako sa ICU para kausapin na naman ang parents ko. Ginagawa ko ang mga nababasa ko dahil naresearch ako kung ano ba ang makakatulong sa kanila para mag-response sila ng maayos at baka sakaling gumising na sila. Kung may kapangyarihan lang ako ay ginawa ko na para hindi sila mahirapan ng ganito. Pero tao lang rin kasi ako.

May oras ang bisita kaya lumabas rin ako. Kinausap ako ng doktor na puwede na daw ilipat ang parents ko sa private ward nila kaya naman pumayag na ako. Para naman maalagaan ko sila ng mas maayos. We decided na bukas na lang nila gawin. Gusto ko pa kasing pumili ng room para magkasama na silang dalawa. Gusto ko ng malaking room para puwede ko silang mabantayan talaga at puwede akong matulog dito.

Nang maayos na namin ang lahat ay lumabas na muna ako para kumain. Nagugutom na rin kasi ako. Naghanap ako ng restaurant na malapit lang pero mukhang hindi naman sila nagseserve ng Filipino dishes.. May food naman sa hotel pero ayaw ko lang. Hinahanap ko kasi ang lutong bahay na pagkain. Hindi naman ako maselan kaya naghanap ako ng simple lang na makakainan.

“Dito ka na umupo, ganda,” nakangiti na sabi sa akin ng isang babae.

“Salamat po. Isa pong order ng adobo at isa rin po sa kaldereta,” nakangiti na sabi ko sa kanya.

“Ilang rice, ganda?”

“Puwede po ba ang kalahati?”

“Puwede, ganda.”

“Isa at kalahati na lang po,” nakangiti na sabi ko sa kanya.

“Sige, ganda. Dadalhin ko na lang dito,” sabi niya sa akin.

Matatas talaga akong magsalita ng tagalog. Nasa Pilipinas naman ako kaya tagalog talaga ang salita ko. Kapag nasa UK ako ay english rin ang gamit ko. Ilang sandali pa ay dumating na ang mga orders ko.

“Salamat po,” nakangiti na sabi ko.

“Para sa ‘yo, ganda. Libre na ‘yan,” sabi niya sa akin at nilapag niya ang sisig sa harapan ko.

“Naku, nakakahiya naman po. Okay lang naman po kung babayaran ko.”

“Naku, ‘wag na. Gusto kitang bigyan, ang ganda-ganda mo kasi.”

“Salamat po,” sabi ko sa kanya.

“Kain ka na,” sabi niya sa akin at bumalik na siya sa mga bumibili.

Ako naman ay nagsimula ng kumain. Habang kumakain ako ay bigla kong naalala ang mga luto sa akin ng mama ko. Sobrang na miss ko talaga ang lahat ng mga ginagawa sa akin ng mama ko. Ang lambing niya kasi, tapos kapag pinupuntahan nila ako sa UK ay lagi siyang nagluluto ng ganito. Hindi ko man lang namalayan na napaiyak na pala ako. Mabilis kong pinunasan ang mga luha ko dahil ayaw ko naman na mapansin ako ng mga tao dito.

Nang matapos na akong kumain ay nagbayad na ako. Lumabas na rin agad ako. Bumalik ulit ako sa ospital. Puwede na kasi akong magtagal ngayon dahil sa nakausap ko na ang doktor. Kanina kasi ay hindi pa puwede kaya saglit lang ako.

“Mama, miss ko na po ang mga luto niyong pagkain.”

“Gising na po kayo. Gising na kayo ni papa. Gusto ko na po ulit kayong makasama. Gusto ko po na matikman ang mga niluluto niyo sa akin. Alam niyo po ba na kumain ako kanina sa labas. Tapos bigla ko na lang na naalala ang mga niluluto mo sa akin.”

“Mama, lumaban po kayo para sa akin. Ayaw ko pa pong mawala kayo sa akin. Gusto ko po na makasama ko pa kayong dalawa ni papa. Miss ko na ang mga family travel natin. Mahal na mahal ko po kayo,” umiiyak na kausap ko sa kanilang dalawa dahil ang lungkot talaga.

Sobrang lungkot na nangyayari ang lahat ng ito sa pamilya namin. Parang noong nakaraan lang ay masaya pa kaming nag-uusap. Tapos ngayon ay bigla na lang nagbago ang lahat sa pamilya namin. Nakaratay silang dalawa dito sa ospital, ni hindi ko alam kung gigising pa ba sila? Kung makakasama ko pa sila? 

“Joyceia, ‘wag kang mag-isip ng kahit na ano. Dapat ay maging malakas ka, maging matapang ka at positive lang dapat. Gigising sila, makakasama mo sila ulit. Magiging masaya ulit ang pamilya niyo,” kausap ko sa sarili ko.