Chapter Six

SCARLET POV

Nagsimula na akong mag-impake ng lahat ng personal kong gamit. Matapos ang pitong taon ng pagganap bilang isang masunurin at mayamang asawa sa mansyong ito, napatawa na lang ako nang mapait nang mapagtanto na dalawang maleta lang ang gusto kong itira sa akin. Ang lahat ng karangyaan sa paligid ko ay hindi akin—hiram na buhay na binuo sa loob ng isang malamig at madilim na kontrata.

Bago ko isara ang huling maleta, napadako ang tingin ko sa aking kamay. Tiningnan ko ang singsing na may kumikinang na brilyante sa aking daliri. Hinaplos ko ito nang dahan-dahan. Kahit naging mainit at makinis na ang metal nito dahil sa pitong taong walang tanggalan, naaalala ko kung paano ko ito inalagaan. Palagi ko itong nililinis na tila ba doon nakasalalay ang halaga ko bilang asawa. Kahit nga ang singsing ni Draven, na madalas niyang iwan kung saan-saan dahil sa kawalan ng pakialam, ako mismo ang nagpupunas at nagtatabi.

Ngunit sa ngayon, habang pinagmamasdan ko ang brilyanteng sumasalamin sa liwanag, hindi na ito simbolo ng pangako. Para na itong isang matalim na kutsilyo na unti-unting humihiwa sa aking puso.

Huminga ako nang malalim. Sa pagkakataong ito, walang pag-aalinlangan at walang panginginig, hinubad ko ang singsing mula sa aking daliri. Malamig ko itong inilagay sa ibabaw ng folder kung saan nakatago ang mga papeles para sa magiging diborsiyo namin ni Draven. Kasabay ng pagkalas ng singsing ang pagkalas ng natitirang hibla ng pagmamahal ko sa kanya.

Kinuha ko ang aking cellphone at mabilis kong tinawagan si Lindsay. Humingi ako ng tulong na hanapan ako ng bago kong magiging bahay—isang espasyo na may tatlong kwarto. Plano ko kasing magkasama na kami nina Lindsay at ng anak kong si Beatrice sa iisang kwarto para sa aming pagsisimula, habang ang ibang kwarto ay para sa mga gamit at iba pang pangangailangan. Dahil sa impluwensya ng mga Montenegro, mabilis na nakahanap si Lindsay ng isang magandang apartment at sinabing puwede ko na itong lipatan at tirhan agad-agad ngayong araw.

Bitbit ang aking dalawang maleta, nagsimula na akong bumaba ng engrandeng hagdan ng mansyon. Ngunit hindi pa man ako nakakatapak sa huling hagdan, sumalubong na sa akin ang isang pamilyar at nakakarinding boses.

Nakatayo doon ang isang lalaki na nasa labindalawa o maglalabingtatlong taon ang gulang—si Ethan, ang pinakabatang Morris at ang bunsong kapatid ni Draven. Siya ang binatilyong may ugaling bastos, walang disiplina, at kailanman ay hindi natutong rumespeto. Sa pitong taon ko rito, hindi niya ako tinawag kahit isang beses na 'Ate'. Malakas din itong mangutos sa mga katulong, at kagaya ng kanyang ina na si Madam Eleanor—isa rin siyang matapobreng sagad sa buto.

Napadako ang tingin ng bata sa mga maletang hila ko. Agad na sumilay ang isang mapang-asar na ngisi sa kanyang mukha. Itinaas niya ang kanyang kamay at bastos akong dinuro.

"Ikaw! Mabuti pang mag-empake ka na talaga at umalis! Lilipat na rito ang magiging bagong sister-in-law ko mamaya. Wala ka nang puwang sa lugar na ito, kaya dumistansya ka na! Walang-wala ka kay Ate Jana!" singhal niya, punong-puno ng pagmamataas ang boses.

Tss... Si Jana Thorne? Ang babaeng matagal nang nang-iwan kay Draven?

Imbes na maiyak o masaktan tulad ng dating Scarlet, nanatiling diretso ang aking pagkatao. "At sino naman ang nagsabi sa iyo na mag-e-empake na ako at titira na si Jana dito?" malamig kong tanong, walang kahit anong takot sa aking mga mata.

"Si Kuya Draven, sino pa ba?!" asik ng bata, sabay krus ng kanyang mga braso. "Si Ate Jana ang natatangi at karapat-dapat para kay Kuya. Matagal mo nang inagaw ang puwesto niya at kinamkam ang pagiging Mrs. Morris na dapat ay sa kanya! Ano ba ang alam mo? Eh isa ka lang naman probinsyana na nakilala namin. Naging tao ka lang dahil sa amin, pero ang totoo, mukha ka pa ring katulong!"

Kasabay ng kanyang mga masasakit na salita, napalingon ako sa malawak na sala. Doon ko nakita ang mga kahon at mga bagong gamit na kadarating pa lamang. Ilan sa mga katulong ang aligaga at tila napipilitang tanggalin ang mga kurtina, painting, at dekorasyon na ako mismo ang nagdisenyo at nag-ayos sa loob ng pitong taon. Halos lahat ng gamit na maingat kong pinili para maging tahanan ang mansyong ito ay inuutos ng batang ito na ibasura at palitan.

Tinitigan ko ang kaguluhan sa sala at pagkatapos ay ibinalik ko ang aking malamig na tingin kay Ethan. Ang pamilyang ito… talagang wala silang utang na loob.

"Ayaw na sa iyo ni Kuya, kaya inuutos niya na alisin ang lahat ng pinili mong baduy na gamit! Ayaw na sa iyo ni Kuya dahil para ka lang basahan na ginamit lang niya!" Patuloy pa rin ang binatilyo sa kanyang matatalas na asik, ang boses ay umaalingawngaw sa malawak na sala na tila ba ipinagmamalaki ang bawat salitang binitawan. "Kung alam mo kung saan ka dapat lulugar, huwag ka nang humadlang pa!"

Itinikom ko ang aking mga labi. Ramdam ko ang mariing pag-igting ng aking panga, ngunit sa loob-loob ko, parang sinusuntok ang aking dibdib ng isang mapurol na bagay. Paulit-ulit, mabigat, at nakakawala ng hininga. Biglang nawalan ng lakas ang aking mga tuhod at tila ba pansamantalang huminto sa paggana ang aking isipan. Napahigpit ang hawak ko sa hawakan ng hagdan.

Hindi ko inaasahan na gagawin at hahayaan lang talaga ni Draven ang lahat ng ito.

Ni hindi pa nga lumilipas ang dalawampu't apat na oras. Kahapon ko lang sinabi sa kanya ang tungkol sa hiningi kong diborsiyo. Hindi ko alam kung ano ang tunay na relasyon nila. Pero sa paraan ng pagprotekta niya kay Jana, sapat na iyon para durugin ang puso ko. Ganito ba niya kabilis itapon ang pitong taon naming pagsasama na parang isang maruming basahan lang talaga, gaya ng sinabi ng kanyang bastos na kapatid?

"Alam mo ba? Mas bagay kay ate Jana ang maging Mrs. Morris kaysa sa'yo."

Napakunot ang aking noo habang pinagmamasdan ang mga katulong na nagmamadaling palitan ang aking mga dekorasyon. Ito ba ang plano ng lalaking iyon? Ayusin at ihanda ang buong bahay para sa bagong magiging reyna ng mansyon ng mga Morris.

Ang bawat kahon na ipinapasok at ang bawat gamit ko na tinatanggal ay tila sampal sa aking mukha. Pitong taon akong nagsilbi, nagtiis, at nagpakamababang asawa sa bahay na ito, ngunit sa isang utos lang ng bilyonaryong si Draven Morris, mabilis na binura ang bawat bakas ng aking pag-iral sa mansyong ito.

Tumingin ako muli kay Ethan na nakataas pa rin ang kilay at naghihintay na maiiyak ako o magmakaawa. Ngunit habang tinititigan ko ang kanyang mapang-aping mukha, ang pamamanhid sa aking dibdib ay unti-unting napalitan ng isang kakaibang init. Hindi ito lungkot—kundi poot. Isang matinding poot na tuluyang gumising sa natutulog kong sistema.

Kung iniisip ng pamilyang ito na aalis akong luhaan at talunan, nagkakamali sila. Hindi na ako ang lumang Scarlet na walang ibang alam na gawin kundi umiyak sa sulok.