Chapter Three

CHAPTER 3

SCARLET POV

Hindi ko na hinintay na makalapit pa siya sa akin. Habang pababa ang lalaki sa hagdan, direkta kong sinabi ang mga katagang 'let's get a divorce'. Tumigil siya sa gitna ng hagdan. Ang kanyang malamig na titig ay nakapako sa akin, na tila ba hinihintay nito ang karaniwang ginagawa ko sa tuwing nagkikita kami. Ang pag-aasikaso ko sa tuwing darating ito, kapag kailangan nito ng pagkain o maiinom, agad ko itong pinagsisilbihan.

Huminga ako nang malalim. Sinalubong ko ang kanyang tingin. Sa pagkakataong ito, wala nang takot sa aking puso. Wala na rin ang pag-aalinlangan.

"Let's get a divorce, Draven." Pag-uulit ko.

Nakita ko ang panandaliang pagtigil ng kanyang paghinga. Ang mga kamay nito, nakahawak sa rail ng hagdan, ay bahagyang humigpit. Na para bang tinatanya kung ako ba ay inaatake lang ng tantrums. Hindi nito akalain na sa akin mismo magsisimula ang mga katagang nakaukit na sa aming pagsasama.

"Bibigyan kita ng tatlong buwan para i-settle ang paglilipat at paghahati-hati ng ating mga ari-arian." Dagdag ko pa.

Muli, ito ay naglakad pababa ng hagdan. Nang nasa baba na ito, hinarap ako ng malalim nitong tingin. Hinawakan nito ang braso ko para pigilan ako sa pagakyat sa taas.

"Dahil lang ba sa sinamahan ko si Ana, hihingi ka na ng diborsyo?" malamig na tanong ni Draven. Winaksi ko ang kamay niya na nasa braso ko.

Napaismid ako. Halos gusto kong matawa sa harapan niya. Akala ba niya ganoon ako kababaw? Na sa loob ng pagsasama namin na aksing lamig pa ng yelo at ang pagbabalewala niya sa akin ay matatapatan lang ng isang gabing pagsasama niya sa babaeng tinatawag niya sa malambing na palayaw?

Pero sa tindi ng pagod ko, nawalan na ako ng ganang magpaliwanag. Ayaw ko na ring malaman pa niya ang tungkol sa aming anak—dahil hindi siya karapat-dapat maging bahagi ng buhay ni Beatrice.

"Oo, ganoon na nga," maikli kong sagot, sapat na para putulin ang usapan.

Walang emosyon, tiningnan ako ni Draven. Para sa kanya, isa lamang itong tipikal na pag-aalburuto ng isang selosang asawa.

"Maaari mong ilabas ang galit mo kapag narito tayo sa loob ng bahay," banta niya. Ang bawat salita ay tila talim na nagbababala. "Pero bilang Mrs. Morris, dapat alam mo ang lugar mo kapag nasa labas tayo. Huwag mong ipahiya ang pangalan ko."

Naiintindihan ko ang ibig niyang sabihin. Natatakot siyang sirain ko ang imahe ni Jana at ng pamilyang Morris. Nakakatawa—pitong taon ko siyang pinoprotektahan, pero sa huli ang imahe pa rin ng ibang babae ang inaalala niya.

Wala na akong pakialam sa anumang pagbabanta niya. Ngunit para matapos na ang usapan, mas pinili ko munang sumang-ayon sa gusto niyang mangyari.

"Makakaasa ka, hindi kita ipapahiya," tanging nasabi ko sa kanya habang nakatingin nang diretso sa kanyang mga mata. "Pero ihanda mo pa rin ang mga papel para sa diborsiyo natin."

Tila ba nagbingi-bingihan si Draven sa aking ginigiit? Inayos niya ang kanyang kurbata at tinalikuran niya ako.

"Wala akong oras para harapin ang mga emosyon mo, Scarlet," malamig niyang sabi.

Hindi ako nagpatinag. Tinapatan ko ang kanyang kawalan ng emosyon ng isang boses na kasinglamig ng yelo. "Kung wala kang oras para ayusin ang diborsyo, maaari kang umupa ng abogado para siya na ang mag-aasikaso ng lahat."

Sandaling natigilan si Draven sa kanyang hakbang, ngunit hindi siya lumingon. Hindi niya alam na hindi ito isang emosyonal na pag-aalburuto—ito ay isang pormal na abiso. Marahil ay nagtataka na ngayon si Draven. Ang dating mahina at sunod-sunurang babae na nakilala niya, heto ngayon at nakikipagtalo sa kanya para igiit ang isang bagay na pilit niyang iniiwasan. O baka naman, lihim di niya gusto ang diborsiyo?

Sa loob ng pitong taon, alam ko sa aking sarili na ang pagsasama namin ay isang malaking kasinungalingan—isang one-sided love na ako lang ang bumubuhay. At sa tuwing maglalapit ang aming mga katawan, ramdam ko ang husay niya; masasabi kong eksperto si Draven sa sekswal na aspeto. Ngunit kasabay ng bawat haplos ay isang masakit na realidad na wala doon ang pag-ibig. Tanging obligasyon na lang ang nagpapakilos sa kanya.

Hindi ko na hinintay ang anumang sasabihin ng lalaki. Mabilis akong tumalikod at umakyat sa hagdan. Iniwan ko siyang nag-iisa sa gitna ng sala. Sa bawat hakbang ko paitaas, tila ba gumaan ang aking pakiramdam? Ang dating pagmamahal na nagpababa sa akin ay unti-unti nang pinapalitan ng determinasyong protektahan ang aking sarili at ang aking anak.

Nilibot ko ang paningin sa bawat sulok ng silid namin ni Draven. Ang disenyo, ang bawat gamit, at ang kaayusan nito ay ako mismo ang pumili. Nakakalungkot isipin na pagkatapos ng tatlong buwan, ang kwartong ito ay hindi na magiging akin—at tuluyan na akong magiging estranghero sa dati kong tahanan.

Ngunit sa gitna ng aking pangungulila, biglang tumunog ang aking cellphone. Sa screen ng WeChat, lumitaw ang isang Barbie cartoon avatar. Sa isang iglap, tila napawi ang lahat ng hapdi sa aking puso at napalitan ito ng kasiyahan.

Dahan-dahan kong binuksan ang voice message. Ang boses ng batang si Beatrice ang bumalot sa katahimikan ng silid.

'Mommy… pupunta po ako sa Maynila sa susunod na buwan, para magkita na tayo at para po makasama na po kita. I miss you, Mommy!"

Napahawak ako sa aking dibdib. Ang boses na iyon ang tangi kong lakas. Ang dahilan kung bakit handa na akong iwan ang lahat ng karangyaan ng mga Morris. Dahil pagkatapos ng tatlong buwan, hindi na ang titulong 'Mrs. Morris, ang mahalaga sa akin ay ang pagiging 'Mommy' sa batang naghihintay sa akin.

Matagal ko ring tiniis ang mga bulung-bulungan ng mga katulong sa mansyon. Kesyo ako raw ay baog at hindi kayang magkaanak. Naalala ko rin ang tsismis noong mga unang buwan ng aming kasal—na balak daw talaga ng pamilya ni Morris na ipakasal si Draven sa isang babaeng kasing-taas ng kanilang estado. Kung hindi lang marahil nangyaring aksidente, kung bakit siya ang nagsalba sa kahihiyan ng mga Morris.

Noong minsan kong tinangkang itanong ang bagay na iyon kay Draven, ang sagot lang nito ay hindi na raw dapat alamin ang mga ganoong bagay.

Mayroong kumakalat na kuwento na ang susunod na ipapanganak na tagapagmana ng mga Morris ay mamamatay dahil sa isang sumpa na nakakabit na sa mga dugo ng mga ito. Dati, naniniwala ako sa sumpa na iyon. Natatakot ako para sa pangarap kong pamilya na puno ng magagandang karanasan, kaya minabuti ko na lang manahimik at sundin si Draven.

Kahit hindi maganda ang pagsasama namin ni Draven, masasabi kong mahusay talaga siya sa sekswal na aktibidad ng isang gabi ng pag-iisa namin ng katawan. Hindi ko naiwasang itanong muli tungkol sa anak, pero tulad ng lagi kong inaasahan, umiiwas ito. Hanggang sa tinanggap ko na lang ang katotoohanang hindi na kami magkakaroon pa ng anak.

Pero sadyang mapaglaro talaga ang tadhana. Dahil ang akala ko na imposibleng mangyari ay ibinigay sa akin—ngunit kinakailangan kong itago ito mula sa taong walang pangarap na bumuo ng pamilya.

Matapos kong marinig ang boses ni Beatrice, isang chat naman mula kay Lindsay ang kumuha ng aking atensiyon.

'Susunduin mo ba si Beatrice sa susunod na buwan? Kasama mo na ba si Draven? Alam na ba niya ang tungkol sa anak niyo? Alam mo naman, sa ngayon, walang ibang tagapagmana ang mga Morris. Baka mabaliw si Draven kapag hiniwalayan mo siya at malaman niya ang tungkol sa inyong anak matapos ang diborsyo.'

Mapait akong ngumiti habang binabasa ang message ni Lindsay. Tagapagmana? Iyon lang naman ang tanging halaga ng isang anak para sa pamilyang tulad nila—isang dugong magpapatuloy ng kanilang yaman at kapangyarihan. Pero para sa akin, si Beatrice ay hindi isang ari-arian.

Isang simpleng reply ang mabilis kong tinipe: 'Bes, alam mo namang ayaw ni Draven ng anak. Huwag kayong mag-alala.'

Pinindot ko ang 'send' at mariing ipinikit ko ang aking mga mata. Hindi kailanman magiging tagapagmana si Beatrice ng isang lalaking ikinahihiya ang ideya ng pagkakaroon ng sariling pamilya.

Sobrang tagal ko naging anino sa pamilya nila Draven. Kaya titiyakin ko na sa mga huling tatlong buwan mananatiling madilim ang mundo ni Draven pagdating sa aking anak.

Humiga ako sa kama at mariing ipinikit ang aking mga mata. Sa gitna ng dilim, tila dinadala ako ng aking isipan pabalik sa pitong taon na nakalipas—sa gabing dapat sana ay pinakamasaya sa buhay ng isang babae.