CHAPTER FIVE

CHAPTER 5 

SCARLET POV

Dahan-dahang bumaba ang kanyang mga labi mula sa aking dibdib, patungo sa aking tiyan, hanggang sa marating niyon ang aking puson. Ang bawat dampi ng kanyang mainit na balat sa akin ay tila nag-iiwan ng apoy na unti-unting tumutupok sa aking natitirang katinuan.

Palihim akong napalunok. Ang buong katawan ko ay tila gustong sumabog sa tindi ng pagnanasa, isang pakiramdam na bago at nakakatakot para sa isang katulad ko. Ngunit sa kabila ng nag-aalab na sensasyon, mariin kong tinikom ang aking mga labi. Pinipigil ko ang aking sarili na umungol. Natatakot ako. Nahihiya ako na baka kapag narinig ni Draven ang aking tinig, magising siya mula sa pagkakalasing at maalala kung sino ang babaeng kasama niya sa kama—at maging hudyat iyon para bigla niya akong talikuran at itigil ang kanyang ginagawa.

Hanggang sa marating ng kanyang mga labi ang pinakamaselang bahagi ng aking katawan.

"Ah..." Isang gulat at gipit na singhap ang nakawala sa aking boses nang maramdaman ko ang marahas at nag-aalab niyang pag-aangkin. 

Ang init ay tila umabot hanggang sa aking kaibuturan. Nawalan ako ng kontrol—ang aking mga kamay ay kusang gumapang patungo sa kanyang ulo, napakapit sa kanyang makapal na buhok, at hindi ko napigilang sabunutan iyon habang pilit kong nilalabanan ang matinding sarap na dulot ng kanyang mga halik.

Sa gitna ng aking panginginig, narinig ko ang bahagyang pagtawa niya mula sa ibaba—isang mababa, paos, at nakakakilabot ngunit nakakaakit na tawa. Tila ba nasisiyahan siya sa reaksiyong natatanggap niya mula sa akin. Doon ko natanto na sa gabing iyon, kahit walang pag-ibig ang kanyang mga hawak, ang katawan ni Draven ay ganap nang sumuko sa pagnanasang ako lang ang nakakapagpasingas.

Makalipas ang buong magdamag na pagniniig, nagising ako kinaumagahan na may mabigat na pakiramdam. Pagod na pagod ang aking isip at parang binubugbog ang buong katawan ko sa sakit. Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata, umaasang ang unang sasalubong sa akin ay ang yakap ng aking asawa.

Ngunit tulad ng dati, malamig na katotohanan ang gumising sa akin.

Nakatayo si Draven sa tapat ng malaking bintana, nakatalikod sa akin habang seryosong inaayos ang kurbata ng kanyang polo. Ang sikat ng araw na pumapasok sa silid ay nagpatingkad sa kanyang perpektong tindig—isang bilyonaryong handa nang bumalik sa kanyang marangyang mundo, na tila ba walang nangyaring milagro sa pagitan naming dalawa kagabi.

Hindi man lang niya ako tinapunan ng tingin. Ni hindi niya ako tinanong kung maayos ba ang aking pakiramdam.

Humakbang siya malapit sa nightstand at may inilapag doon. Isang pamilyar na maliit na pakete na naglalaman ng emergency contraceptive pills. Tila ba may invisible na kamay na sumakal sa aking leeg nang makita ko iyon. Tila ba lagi itong handa sa posibleng mangyari sa amin? 

"Take this. I don't want to have any possible problems," malamig at madiin niyang utos. Ang boses ay direkta at walang bahid ng emosyon. "I have something to do. Bumaba ka na lang doon para kumain."

Iyon lang. Pagkatapos bitawan ang mga salitang tila lason na pumatay sa natitira kong pag-asa, tumalikod siya at tuluyang lumabas ng kuwarto. Ang tunog ng pagsasara ng pinto ay tila naging huling hatol sa aming kasal.

Tinitigan ko ang tableta sa ibabaw ng nightstand habang unti-unting umaagos ang luha sa aking mga pisngi. Sa huli, pinili kong hindi uminom ng gamot. Umiral ang pagiging matigas ng aking ulo, o marahil ay ang natitirang hibla ng pag-asa na baka magbago pa ang lahat.

Dalawang buwan ang mabilis na lumipas.

Nang kumpirmahin ng pregnancy test na may buhay na ngang tumitibok sa loob ng aking sinapupunan, nanginginig ang aking mga kamay na may halo-halong takot at saya. Naglakas-loob akong lapitan si Draven isang gabi habang seryoso itong nagbabasa ng mga dokumento sa kanyang study room. Nilagyan ko ng tsaa ang kanyang tabi. Pilit na pinapakalma ko ang mabilis na kabog ng aking dibdib.

"Draven..." mahina kong tawag. Hindi niya ako nilingon.

Huminga ako nang malalim. Piniga ko ang sarili kong mga palad. "Kung... kung sakaling magkakaroon tayo ngayon ng anak... okay lang ba sa'yo?"

Sa wakas, nag-angat siya ng tingin. Ngunit ang pamilyar na lamig sa kanyang mga mata ay tila yelong sumaksak sa aking puso. Ibinaba niya ang hawak na panulat at sumandal sa kanyang upuan, walang kahit anong emosyon sa mukha.

"Kung sa tingin mo na ang pagkakaroon ng anak ang magpapabago sa sitwasyon natin, nagkakamali ka," binitawan niya ang mga salitang tila lason na dahan-dahang dinaloy sa aking sistema. "Huwag mo nang isiping magkaroon ng anak dahil sakit lang iyan sa ulo. Wala akong oras para sa mga bata."

Sakit sa ulo. Walang oras. Ano bang klaseng pag-iisip ang meron ang taong ito?

Ang bawat salita niya ay tila hatol ng kamatayan sa pag-asang binuo ko sa loob ng dalawang buwan. Doon, sa mismong sandaling iyon, tuluyan nang nadurog ang natitirang pagmamahal ko sa kanya. At doon din ako nagdesisyon— hinding-hindi na niya malalaman ang tungkol sa batang ito. Masama ang loob na sumang-ayon ako sa sinasabi nito. Umaalis ako sa study room nitong may hawak na pangako sa sarili. Talikuran man ako ng buong mundo, ako ang magiging proteksyon ng aking anak.

(BACK TO PRESENT)

Isang malalim na buntong-hinga ang kumawala sa aking mga labi nang tuluyan kong idilat ang aking mga mata. Umaga na. Ang alaala ng gabing iyon ay limang taon na ang nakalipas, ngunit ang sakit at ang lamig ng boses ni Draven ay tila nakaukit pa rin sa aking sistema.

Nasa loob ako ng kwarto namin sa mansyon ng mga Morris, kung saan ko iniwan si Draven kagabi matapos kong isampal sa kanya ang salitang "Let's get a divorce."

Tiningnan ko muli ang WeChat sa aking cellphone. Ang Barbie cartoon avatar ni Beatrice ang nag-iisang liwanag sa madilim kong buhay. Ngunit hindi 'Morris' ang apelyidong nakarehistro sa aking anak. Upang ganap siyang maitago mula sa kapangyarihan at galamay ng mga Morris, kinailangan kong humingi ng tulong sa kaisa-isa kong pinagkakatiwalaang kaibigan—si Lindsay Montenegro.

Si Lindsay ang naging takbuhan ko sa lahat ng hirap. At dahil batid niya ang bagsik at impluwensya ng pamilya ng asawa ko, gumawa siya ng paraan upang maprotektahan si Beatrice. Kinausap niya ang kanyang pinsan—si Warren Montenegro, na isa ring makapangyarihang bilyonaryo at ang susunod na itatalagang CEO ng Montenegro Group.

Maluwag sa loob na pumayag naman si Warren na ipagamit ang kanyang apelyido para sa aking anak bilang pabor sa amin ni Lindsay. Si Warren ang tumayong ama ni Beatrice, at sa kasalukuyan, ang magpinsang Montenegro ang katuwang ko sa pag-aalaga at pagbibigay ng marangyang buhay para sa aking anak sa tuwing abala ako sa aking duty bilang doktor dito sa Maynila. Sa paningin ng batas at ng publiko, si Beatrice ay isang Montenegro at hindi isang Morris. Dahil sa kapangyarihan at proteksyon ng mga Montenegro, mananatiling lihim ang pagkatao ni Beatrice. 

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa aking mga labi habang inilalagay ko ang cellphone sa aking bag.

Kung iniisip ni Draven na ang paghingi ko ng diborsyo ay isang tipikal na pag-aalburuto lamang ng isang selosang asawa, nagkakamali siya. Dahil ang tatlong buwang natitira sa aming kontrata ay hindi para sa kanya—kundi ang countdown para sa tuluyan kong paglaya kasama ang anak kong kailanman ay hindi niya karapat-dapat na makilala.