Chapter Four

SCARLET POV

Flashback

Katatapos lang ng marangyang seremonya ng kasal namin ni Draven. Nakaupo ako sa gilid ng malawak na kama, suot pa rin ang aking puting belo habang hinihintay ang pag-akyat ni Draven mula sa pakikipag-inuman sa baba.

Ang puso ko ay punong-puno ng kaba. Iniisip ko na sa likod ng mga malalamig na titig ni Draven, marahil magkakaroon din ako ng puwang sa puso nito. Inaasam kong magkaroon kami ng isang masayang pamilya.

Sa unang gabi ng aming kasal, wala si Draven Morris. Natapos ang celebration at inuman sa baba, pero hindi ito umakyat sa aming magiging master bedroom.

Kinaumagahan, maaga akong nagising para gumawa ng breakfast. Nakasanayan ko na kasi gumising nang maaga kahit hindi ako nakatulog nang maayos kagabi.

Dahil ako pa lang ang nauna, nagising, narinig ko ang mga yabag ng mga katulong. Nagbubulungan ang mga ito, pero dinig na dinig ko.

“Sa guest room natulog si Young master. Napadaan kasi ako doon. Bukas ang pintuan. Mukhang lasing na lasing ito.” Ani ng isang katulong.

“Mukha nga, pero alam mo ba ang usap-usapan? Iniiwasan daw ni Young Master ang bagong mistress ng mansyon na ito. “

“Ay, Weh! Kawawa naman pala si Madam, baka naghintay iyong buong—ay kabayong nabuntis!” Nagulat ang mga ito nang makita ako.

“Magandang umaga, Madam!” Sabay-sabay yumuko ang mga ito na para bang nakakita sila ng multo at natatakot ang mga mukha.

Ngumiti ako sa mga ito. “Good morning!”

Natapos ang umaga na wala pa ring si Draven na dumating. Nasa hardin ako nang napansin ko ang pagdating at paglapit sa akin ng lalaki. Katulad ng unang pagkikita ko sa kanya, puno ng panlalamig ang mga mata nito nang nakatingin sa akin. Maayos ang pananamit niya. Mukha siyang pupuntahan.

“Scarlet, may meeting ako. Kailangan ko itong puntahan.” Nagulat ako sa sinabi niya. Hindi ba kasal namin ngayon? Wala bang bakasyon ang mga katulad nitong mayayaman?

Pero nginitian ko siya. Hindi ako pumalag o kumontra sa gusto nito. “Sige, Ingat ka.”

Tumalikod na ito sa akin. Akala ko aalis na ito, pero humarap ito para sabihin ang mga katagang parang tubig na bumubuhos sa akin. Parang sampal sa mukha ko.

“Twice a month lang ako makakauwi dito. Huwag mo na akong hintayin, kasi di ako darating. Magsasabi ako kung kailan ako uuwi. Active naman siguro ang number mo sa WeChat. Sa paningin ng iba, ikaw ang Mrs. Morris. Pero sa papel lang iyon, hindi sa pagsasama natin.”

Iyon ang huling katagang sinabi niya bago ako tuluyang iwan mag-isa sa hardin na nakatulala. Hindi ko namalayan ang pagtulo ng aking mga luha. Napalitan ng lungkot ang aking inaakala na masayang kasal—palabas lang pala ang sweetness niya sa akin kahapon sa seremonya ng kasal.

Ito ang kauna-unahang pagkakataon na maramdaman ko ang bigat ng pagiging isang Mrs. Morris—ang nakakaramdam na kahit nasa marangyang estado ka, magiging bilanggo ka pala sa isang relasyong wala kang ibang panghahawakan.

Lumipas ang isang taon. Tuluyan nang binigay kay Draven ang pamamahala sa kumpanya, kasabay ng pagtaas ng kanyang kapangyarihan ang mas paglayo niya sa akin. Ang paghawak nito sa kumpanya ang naging mas matibay niyang ‘alibay’ para iwasan ako.

Napagpasyahan ni Madam Eleanor na dito sa mansyon ipagdiwang ang kaarawan. Naging dahilan iyon para umuwi sa mansyon si Draven, na kinabukasan ay magtutungo sa ibang bansa para sa business proposal.

Sa likod ng tawanan at mamahaling alak, nanatiling malungkot para sa akin ang atmospera sa loob ng tahanan. Pagod na ako, kaya nauna na akong umakyat sa kwarto para matulog. Ngunit maya-maya pa ay bumukas ang pinto at pumasok si Draven—amoy alak, mahahalata sa mukha nito ang hitsura ng lasing na lasing.

“Fuck!” mahina ngunit mariin niyang mura bago diretsong humiga sa kama, suot pa rin ang kanyang lukot na tuxedo.

Nanatili akong nakahiga, nakaharap sa bintana at pinakikiramdaman ang kilos niya. Ito ang unang pagkakataon na nagkasama kami sa iisang kuwarto. Nagulat ako nang bigla niyang ipinulupot ang kanyang mga braso sa aking baywang at niyakap ako mula sa likod.

Ramdam ko ang init ng kanyang hininga sa aking leeg. Ito ang bagay na ngayon ko lang naramdaman buhat ng kami ay ikinasal.

“Hmm… ang bango,” bulong niya. Ang boses niya ay paos na at nalulunod na sa kalasingan.

Sa sandaling iyon, hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa dahil sa wakas niyakap niya ako, o dapat ba akong masaktan dahil alam kong ang init na nagmumula sa katawan nito ay hindi isang pagmamahal kundi galing sa kalasingan.

Nagsimulang maglakbay ang kanyang mga kamay sa aking katawan. Bawat haplos ay tila may mga apoy na gumagapang sa aking balat. Nararamdaman ko ang kanyang mainit na hininga sa aking leeg na nagbibigay ng kakaibang kiliti. Pabilis nang pabilis ang tibok ng puso ko.

Hinawi niya ang sagabal kong buhok at sinimulan akong halikan sa batok—mga maliliit, madiing halik na lalo nagpapataas ng init sa aking katawan. Pinikit ko ang aking mga mata, pilit na nilalabanan ang mapusok niyang ginagawa sa akin. Ginigising niya ang pagnanasa sa aking katawan.

“Draven… ako ito, si Scarlet,” garalgal kong bulong. Ipinapakilala ko sa kanya na ako ang babaeng isang taon na niya iniiwasan. Natatakot ako na dahil sa kalasingan nito, ibang babae pala ang nasa isip niya kasama sa kama.

“Hmm... so what? I really want you right now!” Madiin niyang sagot.

Bago pa ako makapagsalita muli, marahas niya akong hinila paharap sa kanya. Sinalubong niya ang aking labi ng isang halik na puno ng pagnanasa at awtoridad. Sa mga sandaling iyon, alam kong wala nang atrasan.

Nagsimulang lumalim ang halik ni Draven. Mula sa aking labi ay bumaba ito sa aking leeg. Nag-iiwan ng mga markang tila tatak ng kanyang pag-aari. Habang busy ang kanyang kamay sa pagtatanggal ng aking mga damit, nararamdaman ko ang unti-unting pagkawala ng aking kontrol. Alam kong hindi ko na maiiwasan ang sitwasyong ito, kaya hinayaan ko ang aking sarili na matangay sa bugso ng damdamin at nag-aaalab na pagnanasa.

Sa gitna ng aming paglalapit, sinimulan ko ring tanggalin nang isa-isa ang kanyang mga butas. Dahan-dahan kong inaalis ang mga balakid sa kanyang katawan hanggang tumumbad sa akin ang napakamaskuladong katawan niya.

Sa tulong ng liwanag ng buwan na tumatama mula sa bintana, malinaw kong nakikita ang perpektong pangangatawan ni Draven. Lalong umiinit ang aking pakiramdam habang pinagmamasdan ang bawat kurba ng kanyang katawan. Hindi ko napigilan ang aking mga kamay na gumapang sa kanyang dibdib, pababa sa kanyang nagpuputok na abs na tila ba bakal sa tigas.

Sa bawat mapangahas na haplos ng aking mga kamay, naririnig ko ang kanyang mabigat na paghinga—isang musikang nagpapabilis sa tibok ng aking puso. Hindi ko na mapigilan ang aking sarili na lalong paglaruan ang kanyang matitigas na muscle, na nagdudulot ng isang malalim at paos na ungol mula kay Draven.

Napakasarap sa aking pandinig ang bawat tunog na lumalabas sa kanyang bibig. Ang napakamasculine na pag-ungol na iyon ay tila isang kumpirmasyon na sa kabila ng kanyang pagiging malamig sa umaga, sa mga sandaling ito, ako ay sinasakop ng mainit niyang haplos at mga halik.

Saglit kong nakalimutan ang mga panahon na nanlalamig siya sa akin. Ang nakakapasong init na nagmumula sa kanya ang tangi kong nararamdaman sa mga oras na ito.

Unti-unting bumaba ang kanyang mga labi mula sa panga patungo sa aking collarbone, nag-iiwan ng maliliit at mapupulang marka—mga bakas ng kanyang pag-aangkin sa aking katawan.