ANMELDEN“เท่จัดเลยพี่”คลื่นยักไหล่ล้อเลียน จนค่ายต้องรีบพาร่างเล็กเดินแยกออกมา แต่ ถึงอย่างนั้นเสียงของคลื่นก็ตามหลังมาไม่ยอมหยุด กระทั่งทั้งสองคน เข้ามาในลิฟต์ หมวยลี่หัวเราะคิกคักตลอดเวลาจนถูกคนตัวสูงมองค้อน“เฮียเริ่มอายแล้วนะลี่”“เท่มากเลยนะคะ บอกแล้วไงลี่ชอบ”ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวผ่านแต่ละชั้นไปยั
“นี่มันอะไรกันค่าย พ่อไม่เห็นรู้ว่ามีแบบนี้” ผู้เป็นพ่อมองลูกชาย ตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา“ไม่มีอะไรครับ ก็แค่อยากสนุกกันนิดหน่อย พ่อพาญาติ ๆ กลับ ก่อนก็ได้ครับ”“ขอโทษด้วยนะ ผมไม่รู้ว่าตาค่ายจะนึกบ้าบิ่นขึ้นมา” ไกรวิชญ์ กลัวว่าบรรดาญาติ ๆ จะพากันไม่พอใจ แต่ผลกลับตรงกันข้าม ทุกคน ส่ายหน้าเบา
งานหมั้นถูกจัดขึ้น ณ โรงแรมเฟิงเฉิน อาณาจักรหรูหราที่เป็น สมบัติของตระกูลตอนนี้หมวยลี่และค่ายกำลังแต่งตัวอยู่ภายในห้องเดียวกัน เมื่อคืนทั้งสองคนและครอบครัวนอนที่โรงแรม ตื่นตั้งแต่เช้ามืด เพื่อเตรียมตัวสำหรับพิธีหมั้นที่จะจัดขึ้นในวันนี้ในตอนแรก ธันวารับปากว่าจะมีงานหมั้นของเจ้านาย แต่สุดท้าย
ทั้งหมั่นไส้ ทั้งอบอุ่น จนอดยิ้มตามไม่ได้“ของคาวเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้เฮียขอกินของหวานก่อนได้ไหมครับ คนสวย” แววตาของเขากำลังออดอ้อนเต็มประดา ทำเอาหมวยลี่เม้ม ริมฝีปากแน่นไม่อยากปฏิเสธ เพราะคิดถึงเหมือนกัน“ถ้ากินของหวานตอนนี้ แล้วเมื่อไรจะได้กินข้าวคะ” เสียงหวาน เอ่ยเบา ๆ“คิดถึงครับ” คำสั้น ๆ กระ
คอลจนดึกดื่น“เมาหรือเปล่าคะ” เสียงหวานถามหลังเห็นคนตัวสูงทิ้งตัวนอนลง บนเตียง(ไม่เมาครับ เฮียไม่ค่อยดื่มเท่าไร)“จะนอนเลยไหมคะ”(อยากคุยกับหนูก่อน) ใบหน้าหล่อแนบลงบนหมอนใบใหญ่ เสียงทุ้มแผ่ว ๆ ฟังดูอ้อนอย่างที่หมวยลี่รู้สึกได้“พรุ่งนี้ต้องเข้าบริษัท เฮียต้องรีบนอนสิ”(อีกยี่สิบนาทีได้ไหม เฮียยั
จะพักที่โรงแรมหรือคฤหาสน์เฟิงเฉิน เธอจะได้จัดเตรียมสถานที่รอรับยิ่งเวลาใกล้เข้ามาเท่าไร หมวยลี่รู้สึกตื่นเต้น จินตนาการไปถึง วันหมั้นบ่อยครั้ง เธออยากให้ทุกอย่างออกมาดีและสมบูรณ์แบบ เพราะมันแค่ครั้งเดียวในชีวิตมีวูบหนึ่งในความคิด ขนาดพิธีหมั้นยังรู้สึกตื่นเต้นอย่างนี้ ถ้าเป็น งานแต่งเธอคงนอนไม
ปล่อยลี่”“งานที่ว่าทำกับเพื่อน เสร็จหรือยัง”“ยังค่ะ ใช้เวลาเกือบสองเดือน เป็นโปรเจ็กต์ก่อนปิดเทอม”“อ่า” ค่ายพยักหน้ารับ แต่แววตากลับฉายชัดถึงความไม่พอใจ เพียงแค่มองปราดเดียวก็เดาได้ไม่ยาก ว่าเพื่อนคนนั้นกำลังคิดอะไร กับกระต่ายน้อยตัวนี้ที่เขาหวงแหน“บอกมาสิ ลี่รักเฮียมากขนาดไหน”เขาถามด้วยรอยย
ค่ายไม่สนใจสายตาของพ่อที่กำลังจ้องราวกับออกคำสั่ง ต่อให้ จะพูดอีกกี่ครั้ง เขาก็ยังยืนยันอย่างที่เคยบอก ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง“ฉันคงช่วยอะไรแกไม่ได้”“ช่วยอะไรครับ? ในเมื่อตอนนี้พ่อกำลังบังคับ”หมวยลี่ร้องไห้สะอื้นไม่หยุด เธอได้แต่นั่งก้มหน้าก้มตา ฟังทุกคำ ที่พูดกันอยู่ตรงหน้า ได้ยินทั้งหมด แต่ไม่มี
ที่ความสงสัยตีตื้นขึ้นมาในอก เธออยากรู้ว่าเขาหมายถึงเรื่องอะไร ใช่เรื่องเดียวกับที่ผู้หญิงคนนั้นโทรหาค่ายเมื่อคืนหรือเปล่า“พี่ไม่รู้”กำปั้นเล็กบีบเข้าหากันแน่น แม้จะไม่รู้ว่าหมายถึงอะไร แต่คำพูด ที่หลุดปากจากรุ่นพี่ ยิ่งทำให้หมวยลี่รู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อย ๆเมื่อรถแล่นมาจอดเทียบยังทางเข้างา
@เพนท์เฮ้าส์“จะจัดการคนของมึงเอง หรือให้กูสั่งสอน”ร่างสูงเอ่ยเสียงเย็นพูดสายกับน้องชาย ขณะยืนสูบบุหรี่ อยู่ตรงระเบียงห้อง สายตาคู่คมมองร่างเล็กที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ในตอนนี้ เธอเองก็มองมาทางเขาเช่นเดียวกัน(เออ กูจัดการไปแล้ว)“ยังไง” เขาพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ ก่อนจะสูบอัดสารนิโคติน เข้าไปเต็มปอด







