LOGINPOV: MyleneHabang dahan-dahang humihinto ang aming sasakyan sa exclusive underground parking ng aming luxury residential tower, mabilis kong inayos ang aking dress at inisip ang bawat detalyeng nangyari sa nakalipas na dalawang linggo.Imbes na isang linggo lang tulad ng unang sinabi ng mga doktor sa American Hospital of Paris, pinalawig pa ni Kim ng isa pang linggo ang aming pananatili roon. Gusto niyang makasigurado na walang kahit anong bakas ng pasa, pamamaga, o sugat ang maiiwan sa aking mukha at katawan. Bawat araw ay napuno ng matinding pag-aalaga mula sa mga pinakamagagaling na eksperto sa France, at higit sa lahat, mula kay Kim na hindi man lang humiwalay sa tabi ko kahit isang segundo.Ngunit ngayon, sa wakas... nakauwi na kami. At maayos na maayos na ako.Mabilis kaming umakyat gamit ang aming private elevator na deretso sa pinakataas na palapag ng gusali. Nang bumukas ang pinto ng elevator patungo sa mismong foyer ng aming penthouse, agad kong naamoy ang pamilyar na amoy
Naimagine ko sa aking isip ang marahas na pagbagsak ng katawan ni Meriam sa malamig at madilim na tubig. Ang pagkawala ng kanyang mga hiyaw sa ilalim ng malalaking alon hanggang sa tuluyan siyang lamunin ng kawalan."Nagsama na silang mag-ina sa ilalim ng dagat," dagdag ni Jay. "Walang nakakita, walang nakarinig, at walang naiwang kahit anong ebidensya. Ang yate po ay pabalik na ngayon sa private port upang isailalim sa deep sanitation at maintenance."Huminga ako nang malalim, inayos ang aking wristwatch, at naramdaman ang unti-unting paggaan ng aking dibdib. Ang dalawang taong naging dahilan ng matinding pasakit at paghihirap ng aking asawa ay tuluyan nang nabura sa mundong ito. Wala nang Laura na mag-aambisyon na sirain ang aming pamilya, at wala nang Meriam na magwawala upang maghasik ng kaguluhan."Magaling, Jay," pahayag ko. "Siguraduhin mong ang lahat ng tauhan na kasama mo sa yate ngayong gabi ay makakatanggap ng kanilang karagdagang bonus at mananatiling sarado ang kanilang
Nanginig ang labi ni Mylene at dahan-dahang pumatak ang luha mula sa kanyang mga mata."Ilang linggo...?" tanong niya. "M-Medyo matagal... Pero... sige, kung 'yun ang makakabuti para hindi mag-alala si Kimmy..."Inabot ko ang malambot na tissue sa tabi at maingat na pinunasan ang luha sa kanyang pisngi."At hindi kita iiwan," dagdag ko habang nakatitig sa kanyang mga mata. "Dito lang ako sa tabi mo araw at gabi. Magdadala ako ng trabaho rito sa VIP suite, at dito ako matutulog sa tabi ng kama mo. Walang sinumang makakapasok rito kundi ako at ang mga doktor mo."Tumingin si Mylene sa akin nang may matinding pasasalamat at pagmamahal. Ang takot at trauma na nararamdaman niya mula pa kagabi ay dahan-dahang natutunaw dahil sa kaalamang nakatayo ako sa kanyang tabi, handang maging pader at kalasag niya laban sa buong mundo."T-Thank you, Kim..." mahina niyang wika habang dahan-dahang pumipikit ang kanyang mga mata dahil sa epekto ng painkillers at sa matinding kapaguran ng kanyang katawan.
Pagkababa ko pa lamang ng tawag kay Jay, mabilis kong kinuha ang aking suit jacket, inayos ang aking necktie, at hindi na nag-aksaya pa ng kahit isang segundo sa loob ng aking opisina. Mabilis kong tinahak ang private elevator patungo sa basement parking at pumasok sa nakahandang itim na SUV."Sa American Hospital of Paris" utos ko sa aking driver. "Mabilis."Habang bumabaybay ang sasakyan sa magagandang kalsada ng Paris, hindi ako mapakali. Ang bawat minutong layo ko kay Mylene ay parang isang parusa. Walang lugar sa utak ko ang mga mukha nina Laura o Meriam, ni ang malamig at madilim na karagatan kung saan sila tuluyang ibinaon ng aking mga tauhan. Ang tanging naghahari sa aking isip at puso ay ang babaeng naghihintay sa akin sa kwarto ng ospital.Pagdating ko sa VIP wing ng ospital, agad na sumalubong sa akin si Jay at ang dalawang armadong guards na nakatayo sa labas ng pinto. Yumuko sila nang may matinding paggalang."Kapitan," mahinang bati ni Jay. "Gising na po si Madam, may
Hindi agad nakahuma si Meriam. Nanatili siyang nakatayo nang baluktot, tila natuod ang buong katawan sa tapat ko habang ang dulo ng kanyang labi ay patuloy sa panginginig. Ang dating matayog, mayabang, at nagmamalaking anyo ng ina ni Laura ay tuluyang naglaho, napalitan ng pawang matinding sindak at kalituhan.Subalit sa kabila ng patak ng lamig sa kanyang buong katawan, pilit pa ring kumawag ang kanyang natitirang kapal ng mukha. Tiningnan niya ako nang masama—isang tinging puno ng poot, pagkamuhi, at pilit na pagmamatigas.Muli siyang huminga nang malalim, pilit na inipon ang kanyang lakas ng loob, at bumuka ang kanyang labi upang magsalita at sumagot pa sana."K-Kim, nagbabanta ka ba—"Bago pa man niya maituloy ang susunod na salitang lalabas sa kanyang bibig, mabilis kong itinaas ang aking daliri at direktang itinutok sa pagitan ng kanyang dalawang mata."Isang salita pa," malamig at pumatay kong putol sa kanyang boses. "Isang pang-iinsulto pa sa akin o sa asawa ko... at sisigura
Bago ako umalis sa American Hospital of Paris, tinitigan ko muli ang tahimik at nahihimbing na mukha ni Mylene. Hindi pa rin umaangat ang mga talukap ng kanyang mga mata, at ang bawat pahinga niya ay nanatiling maingat at mahina dahil sa mga lamat sa kanyang ribs.Humarap ako sa chief physician, kay Jay, at sa limang piling armadong guards na nakatayo sa loob ng VIP suite."Jay, bantayan ninyong mabuti si Mylene," malamig ngunit mariin kong utos. "Walang sinumang makakapasok sa silid na ito nang walang permiso ko. Dok, siguraduhin ninyong bawat oras ay sinusuri ang kanyang kalagayan.""Makakaasa po kayo, Kapitan. Walang makakalapit sa kanya," sagot ni Jay habang tumatango.Kailangan kong pumunta sa opisina ngayong umaga. Maraming papeles na kailangang pirmahan at may mga importanteng meeting na dapat tapusin upang manatiling normal ang takbo ng kumpanya at walang sinumang maghinala sa mga kaganapan kagabi.Pagdating ko sa Sanchez Group Tower sa Paris, agad kong tinahak ang pribadon
“Humanda ka Mylene. Ito na ang simula ng pag hihiganti ko. Sinong may sabi sa iyong iwan mo na lang ako ng basta basta pagkatapos na pagka tapos ng kasal natin ng wala ka man lang paalam?” Matabang na napangiti ako habang nag iisip.“Chamber maid? Dito sa Paris? Bakit? Para lang taguan ako? May la
Pag dating ko sa Hotel ay agad na humingi ako ng tawad sa supervisor ko dahil sa pag iwan ko sa post ko. Nakakaunawang pinatawad naman ako nito at agad na pinabalik sa trabaho ko.Inunti-unti ko na ang paglilinis ng nasabing kwarto. Mabuti na lamang at na delay din ang flight ng VIP Guest namin nga
Nalaman kong ubod ng yaman nitong si Gab. Ang negosyo ng mga ito ay ang mamahalin na mga perfume kaya pala ubod ng bango ng lalaki lalo na nung nakulob kami kasama ito sa sasakyan nito. Humahalimuyak ang amoy nito, yun bang mahihiya ka na tumabi dito dahil napaka bango nito pero hindi masakit sa ul
Totoong hindi naman nabangga ang anak ko at kitang kita iyon ng dalawang mata ko. Nakapag preno ang driver bago pa nito mabundol si Kimmy. Sadyang sobra lamang akong nag alala at kinabahan ng bumagsak ang anak ko sa lupa at nawalan ito ng malay. Mabuti na lamang at mabait pa din ang driver at amo n







