005

POV ni Alex

Hindi ko maalis sa isip ang halik na iyon. Marahan kong hinaplos ang aking mga labi kung saan niya ako hinalikan.

Hindi pa kailanman ginawa iyon ni Talia.

Pagdating ko sa opisina, dalawang beses ko nang naisip na tawagan si Noah bago ko tuluyang idinayal ang numero niya.

Halos agad naman siyang sumagot.

"Sa tingin ko, sinapian ang asawa ko," sabi ko, ni hindi na ako nag-abalang bumati.

"Sinapian?" natatawang sabi ni Noah. "Alex, pakinggan mo nga ang sarili mo."

"Seryoso ako, Noah."

"Muntik na siyang mamatay. Ano ba ang inaasahan mo? Nagbabago ang mga tao pagkatapos ng ganoong karanasan."

"Anong klaseng pagbabago? Hinalikan niya ako. Hinila pa niya ang kurbata ko at hinalikan ako na parang normal lang."

Kinakabahan akong paulit-ulit na itinapik ang paa ko sa sahig.

"At problema iyon dahil...?"

"Dahil hindi ginagawa ni Talia ang ganoon. Hindi niya iyon kailanman ginawa, kahit isang beses, sa loob ng tatlong taon."

"Baka gusto ka na niyang halikan ngayon."

"O baka may mali sa kanya."

"O baka," sabi ni Noah, "tatlong taon mong pinaniwala ang sarili mo na hindi kayang hangarin ng asawa mo ang isang katulad mo. Ngayong gusto ka na niya, hindi mo alam kung paano haharapin iyon."

Hindi ako nakasagot.

"Bigyan mo lang siya ng kaunting pang-unawa, pinsan. Nagbabago ang mga tao."

Ibinaba ko ang tawag nang wala nang sinasabing iba pa at tahimik na pinisil ang aking mga sentido.

Sinubukan kong kumbinsihin ang sarili kong tigilan na ang pag-iisip tungkol doon, pero parang hindi pa rin totoo ang pakiramdam ng mga labi niya sa akin. Muli kong hinaplos ang sarili kong mga labi. Pakiramdam ko, para bang kakahalik lang niya sa akin.

Pagsapit ng tanghali, nasa isang meeting na ako, ngunit hindi ko pa rin maalis iyon sa isip ko. Halos wala akong maunawaan sa mga pinag-uusapan. Natigil lang iyon nang biglang pumasok ang assistant kong si Catherine sa gitna ng board meeting, halatang balisa.

"Sir, nandito po ang asawa ninyo. Sinabi kong maghintay muna siya pero..."

Nag-click ang pinto at bumukas.

Maringal na pumasok si Talia, at napalingon sa kanya ang lahat ng board members.

"Talia, nasa meeting ako," sabi ko habang nakatayo na.

"Nakikita ko naman." Bahagyang umangat ang ngiti sa kanyang mga labi.

"Hindi ka puwedeng nandito ngayon."

"Hindi naman ako magtatagal."

Tinawid niya ang silid, yumuko nang bahagya, at hinalikan ako. Sandali lang iyon, ngunit sa harap ng lahat.

"Maghihintay ako sa opisina mo."

Kumindat siya bago tuluyang lumabas.

Walang nagsalita sa silid sa loob ng ilang sandali.

Sa wakas, nilinaw ng CFO ang kanyang lalamunan.

"Dapat po ba nating... ipagpatuloy ang usapan tungkol sa margins?"

"Anong margins?"

Nagtatakang tinaasan ko siya ng kilay.

Itinuro niya ang folder sa harapan ko.

"Shipping margins po, sir. Nasa slide mismo—"

"Tapos na ang meeting."

Tumayo ako at lumabas bago pa may makapigil sa akin.

Pagdating ko sa opisina, naroon na siya.

May tray sa ibabaw ng mesa ko, at naamoy ko agad ang mabangong aroma bago ko pa man maisara ang pinto.

"Ano ito?" tanong ko.

"Tsaa."

"Nakikita ko naman. Anong klaseng tsaa?"

"Yung paborito mo. Gaya ng gusto mo."

Hindi man lang siya nag-angat ng tingin mula sa cellphone niya.

Habang nakatingin pa rin ako sa kanya, inabot ko ang tasa at humigop.

Halos mabitiwan ko iyon.

"Paano mo nalaman kung paano gawin ito?" mas matigas ang tono ng boses ko kaysa sa gusto ko.

"Gawin ang alin?"

Ngayon lang siya tumingin sa akin.

"Ito."

Itinuro ko ang tasa.

"Ang eksaktong timplang ito. Recipe ito ng nanay ko, at hindi mo pa ito kailanman ginawa."

Ngumiti siya.

"Masarap ba?"

"Paano mo nalaman ang recipe na ito, Talia?" tanong ko.

Nagkibit-balikat siya.

"Talent."

"Hindi iyon sagot."

"Pero iyon lang ang makukuha mong sagot ngayong araw."

Tumayo siya at inayos ang blazer niya.

"Inumin mo ang tsaa mo. Kailangan ko nang umalis."

"Saan ka pupunta? Hindi pa tayo tapos mag-usap. Una, ginulo mo ang meeting ko... Ano ba talaga ang nangyayari sa'yo?"

Huminto siya at humarap sa akin.

"Sa ngayon, tapos na tayo."

Nagpatuloy siya sa paglalakad papunta sa pinto. Binuksan niya iyon at muling lumingon.

"Bumalik ka na sa meeting mo. Magkita na lang tayo sa bahay."

"Ikaw ang nagpahinto sa meeting ko."

"Kung ganoon, sana maging maayos ang natitirang araw mo."

At tuluyan na siyang umalis.

Tahimik kong pinagmasdan ang nakasarang pinto habang marahan kong ibinababa ang tasa sa platito.

Si Talia ba talaga iyon?

Hindi niya ako kailanman tinitingnan sa mata o pinapansin ang mga ginagawa ko, tapos bigla na lang... naging kakaiba siya.

~~~~~~

Maaga akong nakauwi, hindi pa rin maalis sa isip ko ang lahat ng nangyari.

Pagpasok ko sa bahay, nadatnan ko si Tita Greta sa foyer. Nakasuot na siya ng kalahati ng coat niya habang tila inilalabas siya ng mga katulong.

"Alex!" sigaw niya nang makita ako. "Sabihin mo sa asawa mo na wala siyang karapatang palayasin ako sa bahay na ito!"

Tinaasan ko siya ng kilay.

"Anong nangyari?"

"Sa kanya mo itanong."

Itinuro niya ang sala, ngunit wala roon si Talia.

"Ikaw ang tinatanong ko."

"Inatake niya ako! Wala naman akong ginawa! Dumalaw lang ako sa pamangkin ko at siya'y—"

"Hindi iyan ang nangyari," sabi ni Talia.

Lumitaw siya sa itaas ng hagdan, nakahalukipkip at nakasimangot.

Suot niya ang isang maikling pulang sleeveless dress na lalong nagbigay-diin sa magandang hubog ng kanyang katawan at sa mahahaba niyang mga binti.

Isang pambihirang tanawin.

"Iyan mismo ang nangyari!" galit na sigaw ni Tita Greta.

"Tama na!"

Itinaas ko ang isang kamay.

"Talia, ano ang ginawa niya?"

"Una sa lahat, mahal kong guwapong asawa, bakit hindi ka muna umupo? Sigurado akong pagod ka."

Itinuro niya ang sofa.

"Hayaan mong ipaliwanag ko."

Perpekto ang makeup niya, lalo pang inilalabas ang bawat magandang bahagi ng mukha niya. Ang dati niyang malungkot at walang siglang mga mata ay tila naglaho na parang hindi kailanman umiral.

"Greta, hintayin mo ako sa labas," sabi ko.

"Bahay ito ng pamilya ko—"

"Maghintay ka sa labas," mariin kong utos.

Padabog na huminga si Greta ngunit sumunod din.

Sinundan ko si Talia papunta sa sala, kung saan iniabot niya sa akin ang isang maliit na diary na yari sa balat.

"Kanino ito?"

"Basahin mo."

Itinuro niya ang pahinang puno ng sulat-kamay ng anak ko.

"Sinaktan niya ulit ako ngayon. Sabi niya kapag sinabi ko kay Daddy, mas lalo niya akong sasaktan. Sabi rin niya si Talia ang pumatay kay Mommy, at balang araw papatayin din niya ako."

Nagpatuloy ako sa pagbabasa.

Bawat pahinang binabaliktad ko ay lalo lamang nagpapanginig sa aking mga kamay.

"Siya ang nananakit sa kanya..."

Napataas ang kilay ko.

"Gaano na katagal?"

Sa ilalim mismo ng ilong ko... inaabuso na pala ang anak ko.