OMG 02 ยอม

คอนโด M

ผมอยู่ในลิฟต์ของตึกสูงคอนโด M ชั้น 50 ชั้นบนสุดคือชั้นที่ผมกำลังจะไป และทั้งชั้นนั้นมีแค่ห้องเดียว ไอ้มอสเป็นเจ้าของชั้นนี้ทั้งชั้น เราเรียกที่นี่ว่า ‘ฐานลับ’ มีไว้คลายเครียดจากปัญหาข้างนอก อยู่ที่นี่เหมือนเข้ามาอีกโลก พวกผมคิดแบบนั้น แต่ความจริงมันก็ไม่มีอะไรแปลกมากหรอกครับ ก็แค่ที่ที่อยู่แล้วสบายใจ แค่ที่ที่พวกมีปัญหาอย่างพวกผมมารวมตัวกัน

ผมมาที่นี่เพราะไอ้มอสมันเรียกตัวมาไงครับ

ติ๊ด

ผมแตะคีย์การ์ดเข้ามาในห้องเห็นไอ้มอสผู้ชายที่เป็นทายาทเจ้าของมหา’ลัยแห่งหนึ่ง ผู้ชายที่ต้องเนี๊ยบทุกครั้งที่เข้ามหา’ลัย  แต่ใครจะรู้ว่ามันขายเซ็กซ์ แล้วเวลาอยู่ห้องมันโคตรจะสกปรก ตอนนี้มันกำลังนั่งเล่นเกมออนไลน์ ซึ่งไม่ใช่แนวของผม และผมก็โคตรจะเบื่อถ้ามาเจอมันในเวลานี้ เพราะว่ามันจะไม่สนใจผม

“มันเล่นนานยัง” ผมถามไอ้โซ่ที่นั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ กำลังเลื่อนดูโพรไฟล์ของลูกค้าต่าง ๆ ที่ส่งเข้ามาตลอดเวลา ที่บอกว่าตลอดเวลาเพราะมันย้ายตัวเองมาอยู่ที่นี่อย่างถาวร

‘ไม่ต้องเปลืองค่าไฟค่าน้ำหลายที่’ คือประโยคที่มันพูด ค่าไฟค่าน้ำค่าส่วนกลางของที่นี่หารเท่า ๆ กันทุกคน ถึงแม้พวกผมบางคนจะไม่ได้มาบ่อยก็ตาม การที่ไอ้โซ่อยู่ที่นี่พวกผมก็ไม่ได้ว่าอะไร ก็ใครในกลุ่มจะมาอยู่ก็ได้ ไม่ใช่เรื่องที่ต้องคิดเล็กคิดน้อย

“นานแล้วครับ” ไอ้นี่ก็ไม่ได้ละสายตามองผมสักนิด ไอ้โซ่เป็นผู้ชายขาวตี๋ ขาวจนซีด ลูกครึ่งจีนไทย แม่เป็นจีน พ่อเป็นคนไทย ทำตัวเป็นดีเลอร์ เหมือนไม่รับงาน แต่ว่ามันน่ะรับครับ นาน ๆ จะรับสักที เบ้าหน้ามันก็สามารถเป็นดาราได้ทีเดียว ทว่ามันติสเกินจะทำงานกับคนในสังคมได้

“กว่ามันจะเลิก กูเซ็ง” ผมเดินมาหาของกินที่ตู้เย็น ในนี้ไม่มีของสด มีแค่ของแช่แข็งที่เอาไว้เวฟกิน กับพวกนม ชีวิตของไอ้โซ่วนเวียนแต่กับของพวกนี้ครับ พวกอาหารสดถ้าอยากกินคือซื้อเข้ามากินหรือซื้อมาทำ ซึ่งคนที่ซื้อไม่ใช่ไอ้โซ่ และแก๊ปอะไรพวกนั้นไม่ได้กินเงินไอ้โซ่สักบาท มันเป็นพวกกลัวแสงแดด กลัวการพบเจอผู้คนเวลากลางวัน ทุกวันนี้มันก็ใช้ชีวิตเหมือนแวมไพร์ละ

ผมเดินมานั่งข้างไอ้โซ่ นั่งดูโพรไฟล์ของลูกค้าในมือของผมถือข้าวแช่แข็งที่เวฟแล้ว

“ทำไมคุณเรซถึงจะไม่รับงานครับ” ไอ้โซ่หันมามองผมแวบหนึ่งแล้วหันไปสนใจหน้าจอ

อ้อ อีกอย่างคือไอ้โซ่มันเป็นคนพูดจาเพราะ เป็นคนไม่ค่อยพูดแต่พอพูดก็คืองัดแต่คำเพราะ ๆ มาพูด และเป็นคนใจเย็น ค่อนไปทางความรู้สึกช้า

“ไอ้เชี่ยมอสไม่ได้พูดให้มึงฟังเหรอ” ต่างกับผมที่แล้วแต่อารมณ์ บางทีก็อยากหยาบ บางทีก็สุภาพบุรุษ ส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยสุภาพหรอกครับ ผมมันคนใจทราม

“ผมไม่ได้ว่างครับ”

“ตาดูหูมึงก็ฟังสิ”

“ไม่หรอกครับ เวลาทำงานผมต้องเต็มที่ ไม่ชอบให้ใครรบกวน” นั่นไง มันหลอกด่าผม

“เออ งั้นมึงก็เต็มที่ซะ กูเลิกพูดด้วยแล้ว” ผมลุกมากินข้าวด้านนอกที่มีระเบียงให้นั่งรับลม เสร็จแล้วก็นั่งดูดบุหรี่ อีกสักพักถ้าไอ้มอสยังไม่เสร็จผมจะไปนอนรอละ เดี๋ยวมันเลิกเล่นก็คงไปเรียกผมแบบที่เคยทำ