OMG 02 ยอม(2)

กระทั่งผมนอนจนเต็มอิ่มไอ้มอสก็ยังไม่โผล่หัวมาหาผม ผมจึงเดินออกมาจากห้องนอน มันเพิ่งจะปิดคอม ขณะเดียวกันไอ้โซ่ยังนั่งอยู่ที่เดิม

“มึงนี่มันจริง ๆ เลยเนอะ” ผมมองไอ้มอสด้วยสายตาไม่พอใจ เรียกผมมาแทนที่จะคุยธุระเสือกมาเล่นเกมสบายอารมณ์ กระทั่งฟ้าเริ่มจะมืด

“กูผิดอะไร กูแค่ทักไปบอกไว้ เผื่อมึงตื่นมึงจะได้เห็น ใครจะคิดว่ามึงจะกดอ่านเร็ว”

“กูลืมปิดเสียง”

“งั้นก็ความผิดมึง สรุปมึงไปสอนแทนทีนะ ไม่กี่วันหรอก” น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเมื่อกี้นิดหน่อย

“ความรู้กูเท่าหางอึ่งจะไปสอนใครได้”

“อย่ามาฟอร์มขี้เกียจ กูยอมจ่ายเท่ากับชั่วโมงที่มึงบริการลูกค้าเลยอะ จ้างมึงแพงกว่าคนอื่นอีก”

“แล้วกูจะได้ปลดปล่อยหรือไง”

“อย่างมึงถ้าอยากได้คงไม่อยาก”

“แต่กูอยากเสียตัวแล้วได้เงินใช้ มันดูมีค่ามีราคา”

เมื่อไอ้มอสเห็นท่าทางของผมที่ไม่คิดจะทำตามที่มันขอ มันก็พูดบางอย่างออกมา “กูสั่งไอ้โซ่งดรับงานมึง 1 เดือน”

“ไอ้มอส ทำเหี้ยไรไม่ปรึกษากูเลย” ผมด่ามันก่อนจะหันไปถามอีกคน “มึงทำตามที่มันพูดหรือเปล่าไอ้โซ่”

“ทำครับ” ตอบโดยที่ไม่ละสายตาออกจากหน้าจอ เหมือนเรื่องนี้ไม่ได้สำคัญอะไรกับมัน

“ไอ้โซ่!”

“ก็ผมเห็นคุณมอสกับคุณเรซคุยกันในกรุ๊ป ผมเข้าใจว่าตกลงกันเรียบร้อย แล้วให้คุณมอสมาบอกผมไงครับ” ไอ้โซ่ยังคงพูดโดยไม่มองหน้าผมอีกเช่นเคย ไอ้นี่มันเลือดเย็น ไม่ใช่คนซื่อบื้อ ทำเหมือนโง่ แต่มันร้ายลึก

“กูเพิ่งจะคุยกับมันเอง แล้วกูก็ไม่ตกลงด้วย มึงเปลี่ยนคำสั่งให้กูเดี๋ยวนี้” ผมงี่เง่าขึ้นมาทันที ให้ไปยืนสอนคนผมถนัดที่ไหนกัน ผมถนัดแต่นอนสอน เฉพาะผู้หญิงด้วย

“ไม่ได้ครับคุณเรซ ถ้าเปลี่ยนคำสั่งลูกค้าจะไม่เชื่อถือเรา”

“…” รู้สึกเหมือนโดนลอยแพกลางทะเล หนึ่งเดือนกับการมีเซ็กซ์โดยไม่ได้รับเงิน แบบนี้ผมจะใช้ชีวิตให้มีความสุขได้ยังไง

“มึงก็ไปสอนให้กูหน่อยอาจารย์เรซ แค่ชั่วคราวเอง” ยัง ไอ้ตัวการนี่ก็ยังไม่จบ ไอ้เพื่อนบัดซบ

“กูไม่ชอบเด็กมหา’ลัย” เพราะทำให้ผมไม่มีราคาครับ ส่วนใหญ่เด็กมหา’ลัยสำหรับผมคือกินฟรี

“คุณเรซก็ขายในมหา’ลัยคุณมอสเลยสิครับ ได้ทั้งมันส์ได้ทั้งเงิน สวย ๆ ทั้งนั้นด้วย” เออ ความคิดดี บอกแล้วไงครับว่าไอ้โซ่มันไม่โง่ ไอ้นี่มันหัวหมอ

“มึงหยุดแนะนำมันเลยไอ้โซ่ หน้าอย่างมันแค่เข้าไปนักศึกษาก็มองตามเป็นแถว ถ้ารู้ว่ามันขายตัวคิวไม่ยาวเลยหรือไง ถึงหูย่ากูขึ้นมา กูก็หลุดจากตำแหน่งหลานรักสิ กูฝืนตัวเองเพื่อจะคว้าตำแหน่งในมอแค่ไหนพวกมึงก็รู้”

ผมมองหน้าไอ้มอสด้วยสายตาโกรธเคือง ไอ้เวรนี่ไม่อยากเสียสักอย่าง แต่อย่าคิดว่าผมจะยอม มันต้องเสียสักทาง “คือยังไงกูก็ต้องไปสอนถูกไหม”

“ใช่แล้วครับเพี่ยน แล้วก็ห้ามขายในมอด้วยนะครับ” ดี๊ด๊าเชียวนะมึง มันรู้ไงว่ายังไงผมก็ต้องใจอ่อนถ้ามันหยิบยกเรื่องตำแหน่งรองอธิการบดีมาอ้าง

“ก็ได้ แต่มีข้อแม้” หึหึ มาดูกันว่าใครจะทรมานกว่ากัน

“พูดมาเลย เพี่ยนยินดีทำทุกอย่างครับ” หน้าเหมือนหมาเวลาเจอเจ้าของอะครับ

ผมยกยิ้มและหันมาพูดกับไอ้โซ่ “มึงขึ้นป้ายไปเลยว่าไอ้มอสงดรับงานหนึ่งเดือน”

“ได้ครับ” ไอ้โซ่ทำตามที่ผมบอกอย่างเร็ว

“ฮะ เฮ้ย แบบนี้ได้ไงไอ้เรซ”

“แบบนี้แหละ จนกว่ากูจะได้กลับมาทำ มึงก็อยู่เหมือนกู หรือมึงจะไม่เอาก็ได้ แต่กูก็ไม่ไปสอน”

“เออ ยอมก็ยอม มึงแม่งร้ายจริง ไอ้เวร” เกิดใบหน้าอมทุกข์ขึ้นมาเลยนะมึง หึ สมน้ำหน้า กูไม่ได้ มึงก็ต้องไม่ได้เหมือนกัน