Kabanata 1

“You’re kidding, right?”

Hindi makapaniwalang napatingin si Adeline Marie Vintiz sa lalaking nakaupo sa harap ng kaniyang mesa. Muli niyang ibinaba ang mga mata sa makapal na brown envelope bago muling tumingin sa lalaki.

Unfortunately, hindi ito nagbibiro.

“That’s the amount, Doctor. Iyon ang professional f*e mo para sa initial assessment at mga susunod pang consultation. The client is also willing to pay twice as much kung kinakailangan.”

Napakurap si Adeline.

Twice?

Hindi niya alam kung matutuwa ba siya o magdududa sa narinig.

“May I ask why he specifically requested me?”

“Your reputation precedes you, Doctor. Isa ka sa pinakamagaling na psychiatrist sa bansa. Your credentials, professional background, and success rate are quite impressive. The client was particularly interested in your expertise.”

Napataas ang isang kilay ni Adeline.

Nakakabola naman.

“That’s flattering. Pero marami namang psychiatrist na maaaring humawak sa kaso niya. Why me?”

“Because he wants you.”

Napabuntong-hininga si Adeline.

Of course.

May kakaiba talaga kapag ang isang pasyente ay mismong namimili ng doktor na hahawak sa kaniya. Lalo na kung ang taong iyon ay may hindi pangkaraniwang background.

Binuksan niya ang envelope at muling sinuri ang mga dokumentong nakapaloob doon.

Sa ikalawang pahina, agad na nakuha ang kaniyang atensiyon sa isang impormasyong nakasulat.

FORMERLY INCARCERATED.

Napakunot ang noo ni Adeline.

Ipinagpatuloy niya ang pagbabasa.

Ayon sa nakasaad, ilang taon na rin ang nakalipas mula nang makulong ang lalaki. Gayunpaman, limitado ang impormasyong ibinigay tungkol sa naging kaso nito. Halos walang detalye sa mga pangyayaring nagdala rito sa bilangguan.

Ang mas nakakagulat ay ang kasalukuyang estado ng buhay nito.

Isa itong kilalang negosyante na nagmamay-ari ng napakalaking business empire. Mayroon itong iba’t ibang kompanya at investments sa loob at labas ng bansa.

In short, isang napakayamang tao.

At isa ring dating preso.

“Why was he imprisoned?”

Bahagyang nag-alinlangan ang lalaking kaharap ni Adeline.

“I believe that’s something you should discuss directly with the client.”

Napatingin si Adeline rito.

“You’re asking me to conduct a psychiatric evaluation without providing me with sufficient background information?”

“All the necessary medical documents will be provided. As for his criminal records, the client prefers to keep those matters confidential.”

Bahagyang nagdikit ang mga labi ni Adeline.

Hindi siya kumbinsido.

Bilang isang psychiatrist, alam niyang mahalagang bahagi ng pagsusuri ang personal history ng isang pasyente. Hindi sapat na malaman lamang ang kasalukuyang nararamdaman nito. Kailangan ding maunawaan ang mga pinagdaanan nito, ang kapaligiran, at ang mga pangyayaring maaaring nakaimpluwensiya sa pag-iisip at pag-uugali nito.

Lalo na kung ang hahawakan niyang kaso ay tungkol sa isang dating preso na may napakalaking impluwensiya at kayamanan.

“I’ll think about it.”

“Of course, Doctor. But I sincerely hope you’ll consider the offer. The client is willing to adjust to your schedule, and you won’t have to worry about the expenses. Everything will be taken care of.”

Tumango si Adeline bago tuluyang nagpaalam ang lalaki.

Nang makaalis ito, muli niyang binuksan ang envelope.

Tiningnan niya ang halaga ng professional f*e.

Pagkatapos, ang mga dokumento.

At muli niyang binalikan ang halaga.

Good Lord.

Hindi naman siya santo para tanggihan ang ganoong kalaking pera.

Ilang taon din siyang nagsikap para marating ang kinalalagyan niya ngayon. Ilang gabing puyat, sandamakmak na libro, seminars, examinations, at walang katapusang training ang pinagdaanan niya bago niya nakuha ang lisensiyang pinaghirapan niya.

Hindi naging madali ang lahat.

At sa totoo lang, pagod na rin siya.

Gusto na niyang magkaroon ng sapat na ipon para makapamuhay nang komportable kahit hindi na siya kailangang magtrabaho. Gusto niya ng tahimik na bahay, mahabang tulog, at mga umagang hindi niya kailangang magmadali dahil may naghihintay na pasyente.

Gusto na niyang mag-retire habang bata pa siya.

At kung tatanggapin niya ang kasong ito, malaking hakbang iyon para mapalapit sa pangarap niya.

“Fine.”

Kinuha ni Adeline ang ballpen at pinirmahan ang acceptance form.

“One patient. Just one.”

Hindi pa niya alam na ang simpleng desisyong iyon ang magiging simula ng pinakamagulo at pinakamahirap na kabanata ng kaniyang buhay.

────────

Kinabukasan, mas maaga siyang dumating sa ospital kaysa sa nakasanayan niya.

Isa ang ospital na ito sa pinakamalaki at pinakakilalang medical institutions sa bansa. Hindi nakapagtatakang palaging abala ang bawat departamento. Mula sa emergency room hanggang sa iba’t ibang specialty clinics, halos walang patid ang pagdating ng mga pasyente.

Isa siya sa mga psychiatrist na naka-assign sa private consultation wing.

Inilapag niya ang kape sa tabi ng computer at inayos ang mga dokumentong kakailanganin niya para sa unang session.

Alas-nuwebe ang nakatakdang oras ng pagdating ng bago niyang pasyente.

Sinilip niya ang relo.

Eight fifty-seven.

Tatlong minuto na lang.

Muli niyang binuksan ang preliminary assessment nito.

Hindi ganoon karami ang impormasyong ibinigay sa kaniya. Nakakainis man, kailangan na lamang niyang alamin ang iba pang detalye sa mismong pasyente.

Hindi naman ito ang unang pagkakataong humawak siya ng isang komplikadong kaso.

May mga pasyente na siyang nakatrabaho noon na mahirap kausap, may mga ayaw makipagtulungan, at mayroon ding sadyang sinusubok ang kaniyang pasensiya sa bawat consultation.

Kaya hindi siya gaanong nag-aalala.

At least, not yet.

Isang mahinang katok ang nagpalingon sa kaniya.

“Come in,” utos niya habang abala pa rin sa pag-aayos ng mga papel.

Bumukas ang p***o.

“Good morning, Doctor.”

Natigilan sandali ang kamay niya.

Mababa ang boses ng lalaki.

Malalim.

At may kakaibang bigat.

Hindi naman ito malakas magsalita, ngunit sapat ang narinig niya upang mapatuwid siya nang bahagya sa pagkakaupo.

“Good morning. Please take a seat. I’ll be with you in a moment.”

Narinig niya ang mahinang yabag ng sapatos.

Mabagal.

Pantay-pantay.

Walang bahid ng pagmamadali.

Pagkatapos ay muling natahimik ang silid.

Inayos muna ni Adeline ang huling dokumento bago tuluyang humarap sa kaniyang bagong pasyente. Nakahanda na sa kaniyang mga labi ang karaniwang propesyonal na ngiti.

“Mr. Rossi, I presume?”

At doon siya tuluyang natigilan.

For a moment, she forgot what she was supposed to say.