Share

Oh, Tukso, Layuan Mo Ako!
Oh, Tukso, Layuan Mo Ako!
Author: LiaCollargaSiyosa

Chapter 1

last update publish date: 2026-11-12 21:59:49

Zenjiro POV

Sa wakas, matatapos na rin ang anim na araw na pagtatrabaho ko bilang male pediatrician. Hindi naman sa nagrereklamo ako sa trabaho ko. Gustong-gusto ko ang trabaho ko, lalo na kapag nakakakita ako ng mga batang unti-unting gumagaling matapos kong gamutin. Pero aminin man o hindi, nakakapagod din talaga. Lalo na kapag may mga batang takot na takot sa karayom at kailangan mo pang kumbinsihin nang halos kalahating oras bago ka nila payagang lumapit.

May pagkakataon pang ako ang napapaiyak sa sobrang lakas ng kanilang iyak.  Pero ganoon talaga. Pinili ko ang propesyong ito at wala akong balak pagsisihan iyon.

Ang mahalaga, bukas ay Sunday na. Walang clinic. Walang consultation. Walang batang magtatago sa likod ng nanay nila kapag nakita akong may dalang stethoscope.

Bukas, yehey, isang buong araw na pahinga na!

Napangiti ako nang maisip ang mga plano ko bukas. Gusto kong matulog nang walang alarm, maghanda ng masarap na almusal, maglaro nang ilang oras computer ko at baka manood na rin ako ng movie habang kumakain ng kung anu-anong pagkain.

Simple lang. Wala akong ibang hinihiling na kahit ano. 

Pagdating ko sa inuupahan kong bahay, agad akong bumaba ng sasakyan ko. Inayos ko ang suot kong polo at kinuha ang bag sa passenger seat.

Matagal ko na ring inuupahan ang bahay na ito. Maganda kasi ang lokasyon, tahimik ang paligid at higit sa lahat, malapit lang sa clinic ko.

Ang alam ko, pag-aari ito ni Lola Celia. Hindi ko pa siya personal na nakikita dahil sa phone lang kami nagkakausap simula palang nung una. Mabait naman ang matanda. Hindi rin maarte at walang pinagbabawal, basta malinis lang daw ako sa bahay. Kaya wala akong reklamo sa kaniya.

Pagpasok ko, ibinagsak ko muna ang bag sa sofa.

“Home sweet home!”

Napabuntong-hininga ako. Naisip kong maligo muna bago maghanda ng hapunan. Pagod na pagod ang katawan ko at gusto kong maalis ang amoy ng clinic sa buong katawan ko.

Kinuha ko ang cellphone sa bulsa para tingnan kung may mga message, saka dumiretso sa kusina upang uminom ng tubig.

Habang umiinom ako, may narinig akong tunog mula sa bandang hallway. Parang may nagbukas kasi ng p***o.

Napakunot-noo ako. May nakalimutan ba akong isara bago umalis kanina?

Inilapag ko ang baso at dali-daling sinilip ang direksiyon ng hallway. Wala naman akong nakitang kakaiba.

Baka guni-guni ko lang.

Kinuha ko ulit ang bag at naglakad papunta sa kuwarto. Ngunit bago pa ako makarating doon, narinig ko naman ang pagbukas ng p***o ng banyo.

Doon na ako napahinto. Sa ilang buwan na pagtira ko rito, parang ngayon lang ako nakaramdam ng ganito.

Natakot talaga ako.

Dahan-dahan akong lumingon at sa mismong sandaling iyon, bumukas na nang tuluyan ang p***o.

May isang babaeng biglang lumabas.

Napanganga ako kasi halos wala siyang suot na kahit ano. Putek, napako tuloy ako lalo sa kinatatayuan ko. Hindi ko lubos maisip na may makikita akong ganoon.

Ang laki nung hinaharap niya, at ang pink-pink pa nung patulis na ano niya, bundok. Tapos ang ibaba, naku po, napaka-kapal ng talahiban. Doon ako natawa.

Nung tignan ko ang itsura niya, mahaba ang buhok nito na bahagyang basa. Halatang kakatapos lang nitong maligo.

Nang makita na niya ako sa wakas ay doon na nanlaki ang mga mata namin pareho.

“AAAAAH!”

Sabay na kaming napasigaw.

Napaatras ako at muntik pang matalisod sa sarili kong paa. Samantalang ang babae ay napahawak sa dibdib niya habang halos mapatalon sa gulat.

Hindi niya alam kung anong unang tatakpan, dibdin ba o ‘yung ibaba niya.

“WHAT THE—!”

“Magnanakaw!” sigaw ko.

Lalong nanlaki ang mga mata niya.

“Ha?!”

“Anong ginagawa mo rito?! Bakit ka pumasok sa bahay ko?!”

“Ikaw ang anong ginagawa mo rito?!”

Napatingin ako sa kaniya mula ulo hanggang paa. Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o magalit.

“Excuse me! This is trespassing!” mariin kong sabi. “May pahintulot ka bang pumasok dito?”

Lalong kumunot ang noo niya. “Trespassing? Magnanakaw? Are you out of your mind?”

“Ikaw ang wala sa katinuan! Bakit ka nandito?”

“Excuse me, mister! Ako pa talaga ang tinatanong mo?!”

Napasinghap ako. Hindi lang pala basta magnanakaw ang isang ito. Matapang pa!

“Look, I don’t know who you are, but you better explain yourself before I call the police.”

“Police? Sige! Tumawag ka! Para malaman natin kung sino talaga ang dapat arestuhin dito!”

Napatitig ako sa kaniya. May lakas pa talaga ng loob na hamunin ako?

“Listen, miss. I am the legal tenant of this house. I have been living here for months. So I suggest you leave before I—”

“Ano?!”

Hindi niya ako pinatapos.

“Bahay namin ito! Sino ka ba? Wala akong alam na may kagaya mong kamag-anak namin, baliw!”

Napataas ang kilay ko. “Excuse me?”

“Sa amin ang bahay na ito!”

Napatawa na lang ako pero naiinis na rin ako.

“Magnanakaw ka talaga. Gumagawa ka lang ng excuse para hindi kita mapahuli. Umalis ka na habang mabait pa ako!”

“Ang kapal ng mukha mo!”

“Mas makapal ang mukha mong pumasok sa bahay ng ibang tao!”

“BAHAY NAMIN ITO. IKAW ANG UMALIS, TANG-INA KA!”

Halos mapasigaw na siya sa inis. Namura pa nga ako. Magnanakaw na, palengkera pa.

Diyos ko. Hindi ko alam kung saan nanggaling ang babaeng ito at kung paano siya nakapasok sa bahay. Pero mukhang wala siyang balak makipag-usap nang maayos.

Bigla na namang nalaglag ang tuwalyang tapis niya kaya napasigaw siya. “Aaaahhhh, shit, nakakainis! Umalis ka na ngang lalaki ka! Buwisit!”

Tumawa lang ako pero nakisabay lang ako. Alam ko na ang modus niya.

“Ah, ganiyan pala ang gusto mo. Sige, heto!”

Sa harap niya, sige, hindi ako nahiyang magtanggal din ng pantalon ang underwëar.

Nanlaki ang mga mata niya nung makita ang dạks kong alagạ. Napanganga siya. Aba, dapat lang. Kasi hindi pa man galit ito, hmp, malaki na agad.

“AAAHHHHH! Bạstos ka talagang hayop ka!” sigaw niya at saka ito nagtatakbo.

Lạgot talaga sa akin ang babaeng ito. Hindi ako papayag na hindi siya maipa-police. Stresspassing na nga, magaling pang umarte na sa kanila raw ang bahay na ito. Ako pa ang lolokohin niya e, ang tagal ko nang nandito.

Isa pa, doon pa talaga siya pumasok sa kuwarto na ayaw ipagalaw sa akin ni Lola Celia. Talagang makukulong ang babaeng itong, lạgot siya sa akin.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Oh, Tukso, Layuan Mo Ako!   Chapter 32

    Zenjiro POVNakasukbit na sa balikat ko ang bag ko at hawak ko na rin ang susi ng motor nang biglang bumuhos ang napakalakas na ulan sa labas ng clinic.“Seriously?”Napahinto ako sa may pintuan at napatingin sa kalangitan. Kanina lang ay maaliwalas pa ang panahon. May kaunting ulap, pero hindi naman mukhang uulan. Kaya hindi na ako nagdala ng kapote o payong dahil ang akala ko ay makakauwi ako nang walang aberya.Pero heto ako ngayon, nakatayo sa harap ng clinic habang pinagmamasdan ang malakas na pagbuhos ng ulan.Parang may bagyo!Napakamot ako sa ulo. Paano ako makakauwi nito? Naka-motor pa naman ako. Kahit magdala ako ng payong, wala rin akong magagawa dahil tiyak na mababasa pa rin ang kalahati ng katawan ko. Ayokong umuwi nang basang-basa, lalo na at malamig ang panahon.Kaya wala akong ibang nagawa kundi ang bumalik sa loob ng clinic.“Maghihintay na lang muna ako,” bulong ko sa sarili.Isinara ko ang pintuan at iniwan ang mga susi sa ibabaw ng lamesa. Pagkatapos ay nagtungo a

  • Oh, Tukso, Layuan Mo Ako!   Chapter 31

    Zenjiro POVWala nang tao sa clinic ko nang matapos kong asikasuhin ang huling medical record ng pasyente ko.Napatingin ako sa wall clock. Alas singko na ng hapon. Medyo marami ang naging pasyente ko ngayong araw, pero mabuti na lang at wala namang seryosong kaso. Karamihan ay mga batang may lagnat, sipon, at ubo lang.Inayos ko ang mga papel sa ibabaw ng lamesa at isinara ang laptop ko. Pagkatapos ay kinuha ko ang cellphone ko para tingnan kung may mga bagong message ba galing sa mga emergency patient. May ilang notification mula sa mga magulang ng pasyente, pero wala namang kailangang sagutin ka agad.Nang maisilid ko na ang mga gamit ko sa bag, biglang nag-vibrate ang cellphone ko.Napangiti ako nang makita ang pangalan sa screen.Aurelia is calling...Video call pa, kaya dali-dali ko iyong sinagot.“Hello, baby!” Agad na bumungad sa screen ang magandang mukha ng girlfriend ko. Nasa loob siya ng ospital at mukhang nasa nurse station. Nakasuot siya ng puting uniporme, may nakasabi

  • Oh, Tukso, Layuan Mo Ako!   Chapter 30

    Soleia POVNakakainis kasi ang dami ng tao nang makarating ako sa tapat ng sikat na bilihan ng inihaw na manok dito sa Savaya Town.Pagkababa ko pa lang ng tricycle, agad kong napansin ang napakahabang pila sa labas ng tindahan. Halos umabot na sa gilid ng kalsada ang mga taong naghihintay. May mga pamilyang bibili ng ulam, may mga naka-motor na halatang pauwi na galing trabaho, at mayroon ding mga kagaya kong nagmamadaling makabili bago maubusan.Napangiwi ako. Naku! Ang haba naman ng pila! Sumilip ako sa loob ng tindahan. Nakita kong abala ang mga empleyado sa paglalagay ng bagong ihaw na manok sa mga lalagyan. Mabango ang amoy ng litson na manok, lalo na kapag naaamoy mo ang timpla ng marinade at ang usok mula sa ihawan.Pero hindi iyon ang pangunahing problema ko.Si Zenjiro! Tiyak na malapit na siyang umuwi mula sa clinic niya, at kung magtatagal pa ako rito, baka maabutan niya akong wala pa sa bahay. Gusto ko sanang maihanda ang hapunan bago siya dumating.Iyon ang request niya

  • Oh, Tukso, Layuan Mo Ako!   Chapter 29

    Soleia POVAlas tres na ng hapon nang magising ako dahil sa ingay sa labas ng bahay. Akala ko ay nananaginip pa ako. Akala ko sa pinapanuod ko kanina sa TV ko. Pero hindi kasi totoong nanggagaling sa labas ang ingay na iyon.“Delivery! Hello! May tao ba diyan? Hi, kanina pa po ako rito, yohoooo!!”Kasabay niyon ang sunod-sunod na pagpindot sa busina ng motor. Napaka-ingay. Napangiwi ako at pilit na dinilat ang mga mata. Ang sarap pa naman ng tulog ko. Katatapos ko lang ding managinip nang bigla akong ginising ng kung sinong napakaingay sa labas.Nakakabulaho na rin siya ng ingay sa mga kapitbahay.“Delivery po! May delivery! May tao po ba diyan? Hello po!”Napabuntong-hininga ako. Sino ba naman ang nag-order? Wala namang nabanggit sa akin si Zenjiro na may parcel siyang parating? Kung sa kaniya ito, malalagot talaga siya sa akin. Panira siya ng tulog.Bumangon na ako mula sa kama at inayos ang gulo-gulo kong buhok. Hindi ko na rin pinag-abalahan pang magpalit ng damit dahil pantulog l

  • Oh, Tukso, Layuan Mo Ako!   Chapter 28

    Soleia POVHabang kumakain kami ni Zenjiro ng tanghalian, hindi ko maiwasang mapansin na parang sanay na sanay na siyang makatanggap ng kung anu-anong pagkain mula sa mga pasyente niya.Kanina pa kasi ako nakikinig sa mga kuwento niya tungkol sa clinic. May mga batang nagpapatingin, may mga magulang na kung anu-anong tanong ang itinatanong, at mayroon ding mga nanay na nagdadala ng pagkain bilang pasasalamat daw sa kaniya.Napaisip tuloy ako.“Zenjiro.” Napatingin siya sa akin habang nagsasandok ng sabaw.“Oh?”“Totoo bang maraming nagdadala sa ‘yo ng pagkain sa clinic o mga order mo iyon?”Natawa siya sa tinanong ko. Alam ko naman na kasi kung ano ‘yung totoo. Wala lang, gusto ko lang makausap siya habang nandito pa. “Oo. Bakit?”“Anong mga pagkain?”“Kung anu-ano. Minsan cake, minsan tinapay, may mga nagdadala rin ng prutas. May mga nanay na nagluluto pa ng ulam at ipinapadala sa clinic.”Napataas ang kilay ko. “Wow! Ang dami naman pala talaga.”Napakamot pa siya bigla sa ulo. Ewan

  • Oh, Tukso, Layuan Mo Ako!   Chapter 27

    Soleia POVPagkauwi ko sa bahay, hindi ko maiwasang mapasimangot habang isinasara ang gate.Nakakainis! Sobrang nakakainis!Nag-effort pa naman akong pumunta doon, tapos ganoon lang mapapala ko.Pinauwi lang ako at sinabihan pang hindi pambatang pagamutan iyon!Ganoon lang?Wala man lang tanong kung gaano kasakit ang ulo ko? Hindi man lang nag-alok na tingnan ako? Hindi man lang nagsabing magpahinga muna ako sa clinic niya?Pambata nga ang clinic niya, pero doktor pa rin naman siya! Hindi ba puwedeng bigyan niya ako ng gamot doon?Napailing ako habang naglalakad papasok sa bahay.Pogidok nga pero ang cold naman pala kapag nandoon na sa clinic niya.Pagdating ko sa sala, ibinaba ko ang dala kong bag sa sofa. Nasayang lang ang dala-dala kong tinolang manok at kanin.Pagkatapos ay dumiretso ako sa dining area para uminom ng tubig. Naupo ako sa silya at sumandal.Ano ba naman kasi ang inaasahan ko?Hindi naman kami magkasintahan. Hindi niya obligasyong alagaan ako o mag-alala sa akin. Is

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status