CHAPTER 6

FROM NOTES TO LETTERS

Lumipas pa ang ilang araw, pero hindi natapos ang misteryo sa locker ni Elise.

Sa halip, parang naging parte na iyon ng routine niya.

Tuwing umaga, bago pa man siya tuluyang makapasok sa classroom, dumidiretso muna siya sa locker niya. At kahit pilit niyang sinasabihan ang sarili na huwag mag-expect, hindi niya mapigilang bumilis ang tibok ng puso niya sa tuwing bubuksan niya iyon.

At palaging may note.

Minsan, simpleng—

“You look nice today.”

Minsan naman—

“Don’t skip lunch again.”

At may mga araw na parang alam nitong kailangan niya ng kaunting encouragement.

“You did better than you think. Stop being too hard on yourself.”

Hindi niya alam kung paano, pero unti-unti, nasanay siyang hanapin ang maliliit na papel na iyon.

At mas nakakahiya mang aminin…

Natutuwa siya.

Sobra.

Kaya naman kung anu-anong haka-haka na ang nabuo sa isip niya.

Sino ba talaga ang nagsusulat?

Classmate niya?

Senior?

Someone from another department?

At higit sa lahat…

Lalaki ba?

Napangiwi si Elise sa sariling tanong.

“Secret admirer agad? Malay mo babae.”

Pero kung babae, bakit parang may ibang dating ang ilang notes?

At kung lalaki naman—

Bigla siyang natigilan.

May isang mukha na hindi niya sinasadyang pumasok sa isip niya.

Jason.

Naalala niya iyong minsang nadatnan siya nito habang nagbubukas ng locker niya. Hindi naman iyon kakaiba. Hallway iyon, maraming dumadaan. Posibleng nagkataon lang talaga.

Pero…

Paano kung hindi?

Napatingin siya sa hawak na note.

Hindi kaya si Jason?

Biglang kumabog nang malakas ang dibdib niya.

“Oh, no.”

Agad siyang napailing, pero huli na. Nakaramdam na siya ng munting kilig sa naisip niya.

Jason?

As in Jason?

Iyong Jason na minsan ay halos hindi niya maintindihan kung friendly lang ba sa kanya o sadyang ganoon lang talaga sa lahat?

Hindi niya alam kung bakit, pero sa simpleng posibilidad na baka ito ang nagsusulat ng notes, parang may maliliit na paru-parong nagkagulo sa tiyan niya.

Pero mabilis din niyang pinigilan ang sarili.

“Stop it, Elise.”

Napailing siya.

Bakit naman si Jason?

Would Jason really care enough to leave her notes every day?

At higit sa lahat…

Magkakagusto sa kanya si Jason?

Parang mas imposible iyon.

Hindi naman sa minamaliit niya ang sarili niya. Pero si Jason iyon. Maraming babae ang napapansin ito, at sigurado siyang kung gugustuhin nitong magkaroon ng girlfriend, hindi ito mahihirapang pumili.

Kaya bakit siya?

Napabuntong-hininga siya at itinupi ang note.

“Delusional ka na, Elise.”

Pero kahit anong saway niya sa sarili, hindi niya tuluyang maalis ang pangalan nito sa isip niya.

Jason.

At nakakainis dahil sa lahat ng posibleng pangalan…

iyon pa ang pinakagusto niyang maging sagot.

Ilang beses na niyang sinubukang mag-observe pagkatapos noon. Tinitingnan niya kung sino ang madalas dumaan sa hallway. Kung sino ang napapatingin sa kanya. Kung sino ang biglang umiiwas kapag nahuhuli niyang nakatingin.

At oo…

Paminsan-minsan, napapatingin na rin siya kay Jason.

Pero wala.

Wala siyang mahuli kahit isang clue.

Hanggang isang hapon, habang hawak ang panibagong note, may pumasok na ideya sa isip niya.

“What if… sulatan ko rin siya?”

Napatingin siya sa locker.

Bawal iwan itong unlocked. Alam niya iyon.

Pero isang araw lang naman.

Kinabukasan, maaga siyang dumating. Inalis muna niya ang importanteng gamit sa locker bago iniwan ang susi sa loob. Pagkatapos, naglagay siya ng isang folded letter sa gitna.

Ilang segundo pa niya iyong tinitigan bago isinara ang p***o.

Hindi naka-lock.

Kinakabahan siya kahit wala naman siyang ginagawang sobrang sama.

Pero mas nangingibabaw ang curiosity niya.

Sa sulat, maingat niyang isinulat—

Hi, Mystery Note Person,

Hindi ko alam kung secret admirer ba talaga ang tawag sa’yo, so for now, Mystery Note Person ka muna.

I just want to say thank you.

Hindi ko alam kung alam mo, pero napapasaya ako ng notes mo. At lately, parang naging habit ko nang i-check ang locker ko every morning dahil curious ako kung may iniwan ka na naman.

Medyo nakakahiya aminin, pero kapag wala akong nakikitang note agad, parang nadidisappoint ako nang kaunti.

So… thank you for giving me something to smile about every day.

Pero sobrang curious na rin ako.

Who are you?

Hindi mo naman kailangang sabihin agad kung ayaw mo. Pero kahit clue lang? Classmate ba kita? Kilala ba kita? Lalaki ka ba o babae?

At kung okay lang sa’yo… maybe you can write back.

—Elise

Pagkatapos niyang isara ang locker, halos buong araw iyong nasa isip niya.

Paano kung hindi kunin?

Paano kung mabasa ng ibang tao?

O mas malala—

Paano kung matapos na roon ang notes?

Kinabukasan, halos hindi pa siya nakakarating sa hallway nang bumilis na agad ang lakad niya.

Pagdating sa locker, agad niya itong binuksan.

Nawala ang sulat niya.

Nanlaki ang mga mata niya.

“Binasa niya…”

At sa mismong lugar kung saan niya iniwan ang letter, may panibagong folded note.

Biglang bumilis ang tibok ng puso niya.

Kinuha niya iyon at agad na binuksan.

Hi, Elise.

Napahinto siya.

First time nitong direktang isinulat ang pangalan niya.

I got your letter.

And yes, nabasa ko hanggang dulo.

I’m glad the notes make you happy. Honestly, iyon lang naman talaga ang gusto ko—ang mapasaya ka kahit saglit.

Hindi ko pa masasagot kung sino ako.

Not yet.

Napakagat si Elise sa labi.

“Of course,” bulong niya, pero hindi niya mapigilan ang ngiti.

Nagpatuloy siya sa pagbabasa.

Pero kung okay lang sa’yo, pwede tayong magsulatan.

And please, huwag mo nang iwan na unlocked ang locker mo. Baka mawala ang gamit mo at ako pa ang sisihin mo.

Napatawa siya nang mahina.

May sense of humor pala.

Next time, ilagay mo lang ang letter sa loob ng locker at mag-iwan ka ng maliit na part ng papel na nakausli sa gilid bago mo i-lock.

I’ll pull it out myself.

That way, safe ang gamit mo.

And I still get your letter.

Deal?

Matagal na nakatitig si Elise sa huling salitang iyon.

Then slowly, napangiti siya.

“Deal.”

Maingat niyang tinupi ang note at inilagay iyon sa bag niya kasama ng lahat ng naunang sulat.

Pero habang naglalakad siya papunta sa classroom, unti-unting napalitan ng kaba ang ngiti niya.

Dahil ngayon, iba na.

Noon, siya lang ang tumatanggap.

Ngayon, nagsusulatan na sila.

At kung magpapatuloy ito, baka mas lalo siyang maging curious. Baka masanay siyang maghintay. Baka dumating sa puntong hindi na lang simpleng notes ang hahanapin niya.

Kundi ang mismong taong nasa likod ng mga iyon.

Napahinto si Elise sa hallway at napalingon sa direksyon ng lockers.

Maraming estudyanteng naglalakad. May nagtatawanan, may nagmamadaling pumasok sa klase, may tahimik lang na dumaraan.

Kahit sino sa kanila… posible.

Pero sa hindi malamang dahilan, bumalik na naman sa isip niya ang isang pangalan.

Jason.

Napakagat siya sa loob ng pisngi at agad na nagpatuloy sa paglalakad.

“Hindi siya ’yon,” mahinang sabi niya sa sarili.

Pero makalipas ang ilang hakbang, kusang umangat ang sulok ng labi niya.

Pero… paano kung siya nga?

At doon siya mas kinabahan.

Dahil hindi na niya alam kung alin ang mas gusto niyang malaman—

kung sino talaga ang nagsusulat sa kanya…

o kung tama ang lihim niyang pag-asang si Jason iyon.