CHAPTER 5

Cute

Kinabukasan, pagpasok ni Elise sa school, isang bagay agad ang nasa isip niya.

Ang locker niya.

Habang naglalakad sa hallway, pilit niyang sinasabihan ang sariling normal lang ang lahat. Wala naman siyang dahilan para kabahan. Locker lang iyon. Kukunin lang niya ang mga libro niya gaya ng ginagawa niya araw-araw.

Pero habang papalapit siya roon, lalong bumibilis ang tibok ng puso niya.

Nakakahiya mang aminin, pero—

umaasa siya.

Paano kung may note ulit?

At mas nakakahiya—

paano kung wala?

Napabuntong-hininga siya.

“Ano ba, Elise…”

Huminto siya sa harap ng locker at inilagay ang kamay sa lock.

Click.

Dahan-dahan niya iyong binuksan.

At agad siyang natigilan.

May maliit na nakatiklop na papel sa loob.

Nanlaki ang mga mata niya.

“Meron…”

Hindi niya napigilang mapangiti.

Mabilis siyang lumingon sa paligid.

May mga estudyante sa hallway, pero walang mukhang nagbibigay-pansin sa kanya.

Kinuha niya ang note at maingat na binuksan.

Ilang salita lang ang nakasulat.

That beautiful smile you make when you think no one's looking? It looks good on you. :)

Nawala ang ngiti ni Elise.

Hindi dahil hindi siya natuwa.

Kabaligtaran.

Parang biglang hindi niya alam kung paano haharapin ang kilig na naramdaman niya.

Beautiful?

Ang smile niya?

Muli niyang binasa.

That beautiful smile...

Biglang uminit ang magkabilang pisngi niya.

Kung kahapon ay nakaramdam siya ng kilig, ngayon parang may kasamang kaba.

Dahil ibig sabihin—

may tumitingin talaga sa kanya.

At hindi lang basta tumitingin.

Pinapansin siya.

“Grabe…”

Mabilis niyang tinupi ang note.

Hindi niya alam kung bakit parang kailangan niya itong itago agad. Sa sobrang taranta, basta na lang niya isiniksik iyon sa bag.

Pero nasagi ng siko niya ang librong kakalabas lang niya mula sa locker.

“Ah!”

Thud.

Bumagsak iyon sa sahig.

“Great.”

Yumuko si Elise para pulutin iyon.

Kasabay niya, may isa ring kamay na umabot sa libro.

Nagulat siya.

Mabilis siyang napatingala—

Tok!

“Aray!”

Nagkabungguan pa ang mga noo nila.

Napahawak si Elise sa noo niya.

“Sorry—”

Pero nang makita niya kung sino ang kaharap—

parang biglang tumigil ang mundo niya.

Jason.

Nakatungo rin ito sa harap niya, isang kamay nasa librong pareho nilang hawak.

Nagtagpo ang mga mata nila.

At sa isang iglap, parang nakalimutan ni Elise kung paano huminga.

Kung kanina ay kinakabahan siya dahil sa second note—

mas malala pala ito.

Napakabilis ng tibok ng puso niya.

“Sorry,” sabi ni Jason, sabay hawak sa sariling noo. “Okay ka lang?”

“O-okay.”

Tumayo si Jason at iniabot sa kanya ang libro.

“Here.”

“Thank you.”

Tinanggap iyon ni Elise.

“T-thank you.”

Napakurap siya.

Nasabi na niya.

Bakit niya inulit?

“Thank you…”

Tatlo.

Gusto niyang lamunin siya ng locker niya.

Pero hindi pa rin umaalis si Jason.

Nakatayo lang ito roon.

Napayuko si Elise at kunwari ay inayos ang mga libro sa kamay niya kahit maayos naman ang mga iyon.

Ano bang gagawin niya?

Magsasalita ba siya?

Ngumingiti ba?

Aalis?

Lord, tulong.

Then Jason suddenly said—

“Cute.”

Nanigas si Elise.

Parang may humila sa lahat ng iniisip niya at biglang binura iyon.

Cute?

Unti-unti siyang napatingin kay Jason.

Nakatingin ito sa direksiyon niya.

Mas lalong uminit ang mukha niya.

“A-ako?”

Hindi pa nakuntento, itinuro pa ni Elise ang sarili niya.

Bahagyang tumaas ang kilay ni Jason.

Pagkatapos ay itinuro nito ang loob ng locker.

“’Yung dog.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ni Elise.

“Ah.”

Napalingon siya.

Nakadikit sa loob ng locker niya ang maliit na picture ng aso.

Si Bambi.

Biglang gusto niyang matawa at magtago nang sabay.

“Si Bambi,” sabi niya.

Lumapit nang kaunti si Jason para tingnan ang picture.

“Dog mo?”

“Oo.”

Kusang naging malambot ang boses ni Elise.

“Pero wala na siya.”

Nawala ang kaunting saya sa expression ni Jason.

“Oh. Sorry.”

“Okay lang. Matagal na rin naman.”

Tiningnan ni Elise ang picture.

Bata pa siya nang dumating si Bambi sa buhay niya. Lumaki siyang kasama iyon, kaya kahit matagal na itong wala, hindi niya kayang alisin ang picture.

“Favorite picture ko niya ’yan.”

“Matagal siya sa inyo?”

“Since bata pa ako.”

Tumango si Jason.

Saglit na tumahimik si Elise bago natawa nang mahina.

“Actually, kaya ko siya nilagay diyan para bantayan niya gamit ko.”

Napatingin si Jason sa kanya.

“Ha?”

Mas naging komportable nang kaunti si Elise.

“Bago ko isara locker ko, sinasabihan ko siya na bantayan niya ’yung gamit ko.”

Natawa si Jason.

“Seriously?”

“Oo.”

Elise pointed at Bambi’s picture.

“Sinasabi ko, kapag may nangialam sa gamit ko, kagatin niya ’yung kamay.”

Napatawa si Jason.

Hindi iyong simpleng ngiti lang.

Talagang natawa.

At dahil doon, natawa na rin si Elise kahit gusto niyang magtago sa hiya.

“We have one like that,” sabi ni Jason.

“Dog?”

“Yeah. Same breed.”

“Talaga?”

Tumango ito.

“Babae. Kapag nagkaroon ng puppies, bigyan kita.”

Nawala ang tawa ni Elise.

Napakurap siya.

“Ha?”

Pero parang napakasimple lang ng sinabi ni Jason.

“Para may bagong bantay locker mo.”

At bago pa makapag-isip ng matinong sagot si Elise, bahagya nitong tinaas ang kamay bilang paalam.

“See you.”

Then he walked away.

Naiwan si Elise sa harap ng locker.

Hindi siya gumalaw.

Sinundan lang niya ng tingin ang papalayong likod ni Jason.

Hanggang sa lumiko ito sa dulo ng hallway.

At saka lang siya huminga.

“Okay…”

Hinawakan niya ang locker.

Parang biglang nanghina ang mga tuhod niya.

Kanina, akala niya ang second note na ang bubuo ng araw niya.

That beautiful smile...

Sapat na sana iyon.

Sobrang sapat na.

Pero bakit parang may pahabol pa?

Napatingin siya sa picture ni Bambi.

“Bambi…”

Tinakpan niya ang bibig para pigilan ang ngiti.

“Kinakausap niya ako.”

Parang tanga.

Alam niyang parang tanga siya.

Pero hindi niya mapigilan.

Nag-usap sila ni Jason.

Hindi dahil sa group project.

Hindi dahil sa teacher.

Hindi dahil aksidenteng natamaan siya ng bola.

Nag-usap sila tungkol kay Bambi.

At—

Kapag nagkaroon ng puppies, bigyan kita.

Ibig sabihin, naisip ni Jason na bigyan siya ng aso?

“Elise, kalma.”

Huminga siya nang malalim.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Pero lalo lang siyang kinilig.

Napatingala siya na para bang may makikita siyang sagot sa kisame ng hallway.

Lord… ano ’to?

Napahawak siya sa dibdib.

Bakit ang dami N’yo pong pa-surprise?

At pagkatapos ay mahina siyang natawa.

“Hindi ko naman po birthday.”

Isinara niya ang locker at nagsimulang maglakad papunta sa classroom.

Pero hindi nawala ang ngiti niya.

Hindi niya napansin na sa loob ng bag niya, nakatago ang pangalawang note mula sa taong lihim na humahanga sa kanya.

At hindi rin niya alam na sa araw na iyon, hindi ang note ang paulit-ulit niyang babasahin sa isip niya.

Kundi ang simpleng pangako ng lalaking matagal na niyang crush—

“Kapag nagkaroon ng puppies, bigyan kita.”