Chapter 3

Iba ang pananaw ng mga magulang Riona kumpara sa ibang magulang; sapat na para sa kanilang anak na lalaki na makaraos sa araw-araw, ngunit ang anak na babae naman ay nararapat lamang sa pinakamagagandang bagay.

Palaging maayos ang samahan ng magkapatid, at madalas ay nagbibigay si Riona ng dagdag na pera sa kapatid niya.

Kinuha ni Riona ang kanyang bag at inilabas ang isang bungkos ng pulang perang papel.

Nagniningning ang mga mata ni Adler nang makita niya ang pera.

Para na siyang nakatanggap ng tulong-pinansyal mula sa gobyerno!

Napangiti siya nang malapad at kusang ipinagdiin ang kanyang mga kamay.

Inilagay ni Riona ang maraming pera sa mga kamay niya.

"Kapag naubusan ka ng pera sa kolehiyo, sabihin mo lang sa ate mo, at iaayos na rin iyon nina Nanay at Tatay."

Puno ng pasasalamat si Adler at mabilis na itinago ang pera sa kanyang bulsa.

"Ate, malaking bagay ito para sa akin. Wala akong maibabayad sa kabutihan mo. Sabihin mo lang kung sino ang gusto mong patayin para sa iyo."

Tumingin si Riona sa nakakatawang anyo ng kapatid niya at tumawa nang mahina, saka ginulo ang kanyang buhok. "Hindi ko kailangan ng tulong mo sa ganoong bagay. Sa susunod na hindi ka uuwi sa gabi, magpadala ka lang ng mensahe kina Nanay at Tatay. Lumalaki ka na, huwag kang laging gumagala nang hindi nagpapaalam at nag-aalala sa kanila."

"Sige po, Ate."

Pinanood ni Adler na pumasok sa gusali bago umalis si Riona. Pagkatapos ay nagmaneho siya palayo sa lugar at tumungo sa bahay ng kanyang matalik na kaibigan.

Sa malaking mansyon,

Nakayuko at nakaluhod sa sopa si Helena, na sabik na naghihintay sa kanyang inorder na pagkain, habang nakakuyom ang kanyang mga binti.

Katok! Katok!

May narinig na pagkatok sa pinto, at mabilis na tumayo si Helena upang buksan ito.

Huminto sandali siya nang makita kung sino ang nasa labas, at walang malay na itinago ang kanyang telepono sa likod, na may halong pagkabalisa sa kanyang mga mata.

"Ano ba, hindi ka ba natutuwa na nakikita mo ako?" Ngumiti si Riona habang may dalang mga prutas.

Inilapag ni Helena ang isang pares ng tsinelas at nagkunwaring walang pinagbabago sa kanyang pakikitungo. "Hindi naman. Bakit ka nandito?"

"Masama ang pakiramdam mo kaya napadaan lang ako para tingnan ka."

Medyo naging hindi comfortable ang itsura ni Helena; malapit nang dumating ang kanyang inorder na pagkain, at nag-aalala siyang baka makita ito ni Riona.

Lumapit si Riona kay Helena at kumaway sa harap ng kanyang mukha.

"Mukhang malayo ang isip mo. Pinipilit ka na ba ulit nina Tita at Tito na humanap ng kasintahan?"

Tumingin sa kanya si Helena at tinanggap ang sinabi nito bilang katwiran.

Agad na huminga nang maluwag si Riona

"Akala namin may nangyaring masama sa'yo. Pinipilit ka pa rin ba nina Tita at Tito na humanap ng kapareha at mag-asawa, 'di ba?"

Naglagay si Helena ng mainit na tubig sa baso para sa kanya. "Nag-aalala lang sila na baka lumipas na ang tamang panahon at hindi na ako makapag-asawa."

Tawagan na agad ang kapatid niya at parusahan ito.

Ang matalik niyang kaibigan ay napahamak sa isang makasariling lalaki at naabuso!

Si Helena ay hindi pa nakakarelasyon sa buong buhay niya, ngunit dinala pa rin ito ng lalaking iyon sa isang hotel nang hindi man lang namamalayan.

Sobrang nagalit si Riona para sa kaibigan niya matapos marinig ang kwento. Hinawakan niya ang kamay ni Helena at hiniling na isama ito sa bar upang tingnan ang mga talaan ng seguridad, sa pagkat determinado siyang hanapin ang lalaking iyon at bigyan ito ng aral na hindi niya makakalimutan.

Nakaramdam ng init sa puso si Helena nang makitang nagagalit ang kaibigan niya dahil sa nangyari sa kanya, ngunit mayroon din siyang mga pag-aalinlangan.

"Lena, huwag kang magmadali. Kailangan ko munang isipin itong mabuti."

Tumayo si Riona nang may pagkainip. "Ano pa ang kailangang isipin?!"

"Alam mo naman ang katayuan ko. Kapag nalaman ito ng marami, hindi ito magandang balita..."

Nang marinig iyon, agad na huminahon si Rio.

Si Helena ay isang Teacher sa University's ng Apex. Kung malalaman ng publiko ang ganitong pangyayari, kahit na ang kasalanan ay nasa kabilang panig, hahayaang maging madali ba siya ng opinion ng mga tao?

"Naku, saka mo na lang pag-isipang mabuti. Tawagan mo lang ako anumang oras kung may kailangan ka."

"Salamat, Lena. Ako na ang magbabayad sa inyo ng kapatid mo ngayong gabi. Pasensya na sa nangyari kaninang tanghali."

"Wala 'yun. Makikipag-kwentuhan lang muna ako sa iyo ngayong hapon. Uuwi muna ako para samahan ang kapatid ko, tapos babalik din ako rito."

Gabi na sa loob ng restawran.

Nakaupo si Helena sa kanyang mesa at pinapanood ang masiglang kalye sa labas ng bintana.

Nakasuot siya ng maputlang asul na pang-itaas na tela at puting pantalon, at ang kanyang buhok ay nakatali nang maluwag sa likod. Dahil dito, lalong lumilitaw ang kanyang maginoo at matalinong anyo.

Pumasok nang mabilis si Riona sa restaurant at nagtungo sa pwesto malapit sa bintana.

"Lena, pasensya na kung pinaghintay kita. Siksikan ang trapiko sa daan."

Ngumiti si Helena at tumingala. "Ayos lang."

Kusang lumipat ang kanyang tingin sa taong nasa likod ni Riona, ngunit natigilan ang kanyang ngiti nang makita si Adler.

Nakita rin siya ni Adler at agad na nakilala ang babaeng nakilala niya sa hotel kaninang araw.

Nagtagpo ang kanilang mga mata, at tila tumigil ang oras sa loob ng ilang sandali.

Siya pala ang matalik na kaibigan ng kapatid niya?

Lalong naging kawili-wili ang sitwasyon.

Nang makita siya ni Helena, halos tumalon ang kanyang puso sa kanyang lalamunan, at walang malay na humigpit ang kanyang mga daliri sa kanyang pantalon.

Ang lalaking nagdala sa kanya sa kwarto ng hotel nang may masamang balak matapos siyang malasing kagabi, ay pala ang "kapatid na lalaking papasok pa lamang sa kolehiyo" na binanggit ng kaibigan niya.

Natulog siya sa kwarto ng hotel kasama ang kapatid ng matalik niyang kaibigan!

Kakatuwa ba naman 'yun!

Nakikita sa mga mata nila ang pagkagulat, ngunit mabilis din nilang itinago ito.

Sumigaw si Riona para tawagin si Adler na nasa likuran niya.

"Bakit nakatayo ka lang diyan? Siya si Helena, ang ate na madalas kong banggitin sa'yo. Lumapit ka at bumati ka."

"Lena, ito ang kapatid ko na lalaki, si Adler. Dati kasi nakatira siya sa paaralan kaya hindi pa kayo nagkakilala."

Agad na naayos ni Helena ang kanyang sarili at nagpakita ng perpektong ngiti, ngunit medyo nanginginig ang kanyang boses nang magsalita. "Magandang gabi po, kapatid."